Vorið - 01.03.1963, Blaðsíða 28

Stendur upp, lítur út um gluggann og
er óróleg.)
ÁSTA: Nei, það sést enginn úti og bráð-
um er komið myrkur. Og Gunnólfur
ætti að vera kominn fyrir löngu. Ég
óttast að hann hafi orðið fyrir ein-
hverju slysi. (Þá heyrist einhver há-
vaði. Hún lítur upp. Gunnólfur kemur
inn og leiðir Mánablíðu prinsessu, sem
er blaut og með úfið hár og illa til
reika.)
GUNNÓLFUR: Hér er ég kominn,
mamma. Þú hefur auðvitað verið far-
in að óttast um mig. Ég heyrði grát
og eymd inni í skóginum og leitaði
lengi, þar til ég fann þessa stúlku. Það
er víst ein prinsessan. Hún hefur meitt
sig í fætinum.
ÁSTA (Leiðir hana að legubekknum,
klæðir hana úr blautri kápunni, þurrk-
ar af henni blóð og óhreinindi og
sveipar hana í hlýtt teppi.) Aumingja
barn, ertu ein út í skógi í þessu vonda
veðri? Þú hefur auðvitað villst og ert
bæði köld og blaut. Nú ætla ég að
gefa þér heita súpu. (Hún gefur henni
súpudisk, nuddar á henni hendurnar
og lagar á henni hárið.)
MÁNABLÍÐA: Þakka þér kærlega fyrir.
Þú ert svo góð við mig.
ÁSTA: Þetta lagast fljótt aftur, vina
mín. Hér hefurðu sár á fætinum, en
ég held ekki, að þú sért fótbrotin.
Finnurðu mikið til?
MÁNABLÍÐA: Nei, ég finn ekki mjög
mikið til. — En það er sárast, að allir
í höllinni eru reiðir við mig. (Græt-
ur.) Pabbi er líka reiður við mig.
ÁSTA: Nei, hvað heyri ég. Er kóngur-
inn líka reiður við þig? Hvað ’nefur
þú gert af þér?
MÁNABLÍÐA: Við fórum í gamla
spurningaleikinn, hve mikið okkur
þætti vænt um pabba. Systur mínar
sögðu, að þær elskuðu hann eins
mikið og fegurstu skartgripi og dýr-
ustu klæði. Það líkaði honum vel og
hann gaf þeim marga dýrmæta hluti.
En ég sagði, að ég elskaði hann eins
mikið og vatnið, og það líkaði hon-
um ekki. Systur mínar stríddu mér
svo mikið og svo fór ég út í skóginn.
(Þurrkar tárin.) Ég vil ekki fara heim
í höllina aftur.
ASTA: Þú getur verið hér eins lengi og
þú vilt. En pabba þínum hlýtur að
snúast hugur. í raun og veru elskum
við öll vatnið, því við þurfum þess
með á margan hátt og getum ekki án
þess lifað. Þegar pabbi þinn hefur
hugsað sig um, mun hann komast að
raun um, að þú elskar hann mest.
GUNNÓLFUR (Hefur hjálpað móður
sinni við að sækja vatn og teppi, situr
við borðið og hlustar): Uss, mér
finnst ég heyra jódyn. Ef til vill er
kóngurinn og riddarar lians á ferð?
ÁSTA: En nú finnst mér að Mánablíða
prinsessa ætti að leggja sig fyrir dá-
litla stund. (Hjálpar henni út.)
(Það er drepið á dyr, og Gunnólfur
opnar. Kóngurinn kemur inn, þreytu-
legur og allur útataður. Hann er í
svartri skikkju.)
KÓNGURINN: Gott kvöld. Æ, æ, ég er
alveg uppgefinn. (Þau heilsa honum
og bjóða honum stól. Hann sezt.)
ÁSTA: Þér eruð seint á ferð í svona
24 VORIÐ