Vorið - 01.03.1963, Qupperneq 31

inum. Réttir húsfreyja honum drykkinn
og spyr, hvort honmn þyki ekki barn
þetta fallegt og efnilegt.
— Jú, víst er svo, segir komumaður.
— Enda er það að líkindum, önnur eins
gæfa, sem fyrir því á að liggja.
— Hvernig getur þú vitað, hvað fyrir
því á að liggj a ? spyr húsfreyj a.
— Jú, það veit ég vel, segir komu-
maður. — Því að ég er stj örnuspekingur
kóngsins hérna í ríkinu, og hef séð fæð-
ingarstjörnu þess og veit vel hver fram-
tíð því er fyrirhuguð.
— Þá verðurðu að segja mér, hvað
fyrir því liggur, segir húsfreyja.
— Það geri ég ekki, segir stjörnu-
spekingurinn, — því líf þess og velferð
mín er í veði, ef uppvíst verður áður en
fram kemur.
— Yíst máttu það mér segja, mælti
húsfreyja, — því vel mun ég, móðir
þess, gæta þagmælskunnar, þegar ég
veit, hvað við liggur.
Stj örnuspekingurinn kvaðst ekki
mundu á það hætta, en þó fór svo um
síðir, að hann sagði henni, eftir að hún
hafði svarið og sárt við lagt að segja
það engum, að sveininum væri ætlað að
verða kóngur þar í ríkinu og eignast
kóngsdóttur fyrir drottningu. Að svo
búnu reið stjörnuspekingurinn eftir íé-
lögum sínum, en kerling sat eftir agn-
dofa af undrun og gleði.
Litlu síðar kom karlinn heim. Hljóp
kona hans á móti honum með miklum
gleðilátum og sagði honum frá þar-
komu stj örnuspekingsins og að hann
hefði sagt sér frá ótrúlega mikilli gæfu,
sem fyrir drengnum þeirra ætti að liggja
en þó væri því skilyrði bundið, að engir
vissu um það, áður en fram kæmi. Karl
kvaðst telja gæfu sonar þeirra glataða,
ef hann ætti hana undir tungurótum
hennar, því leyndarmál kynni hún ekki
að varðveita. Kerling kvaðst engum ætla
að segja nema honum. Karl kvaðst ekki
heyra vilja, fyrst svo mikið lægi við.
Kerling sagði honum engu að síður, því
hún kvaðst eigi óttast, að hann glataði
gæfu sonar síns, með því að opinbera
þetta leyndarmál. Karl sagðist mundu
geymt geta, en hættara við, að hún glat-
aði.
Upp frá þessari stundu reyndi karl að
gæta þess, að kona sín næði aldrei tali
af aðkomumanni, án þess að hann væri
nærstaddur, og aldrei leyfði hann henni
út af heimilinu, því þá sjaldan að að-
komumann bar að garði vissi hann, að
það var ekkert annað en hið stranga
augnaráð hans, sem hélt í skefjum jnælgi
kerlingarinnar. Leið svo eitt ár, að
fyrir umhyggju karls urðu ekki fleiri
vísari um spádóm þennan.
Þá bar svo við einn dag, er karl var
fjarverandi, en kerling er úti með svein-
inn, að menn allmargir komu fram úr
skóginum, með líkum hætti og hið fyrra
sumar. Enn sem fyrri ríður einn úr
hópnum heim til kerlingar og biður um
mjólk að drekka, en í þetta skipti bíða
hinir á meðan. Kerling kvað það vel-
komið, en biður hann að gæta sveinsins
á meðan. Sækir hún mjólkurkönnu. En
er komumaður hafði drukkið, tekur
hann gullpening úr pússi sínum og lætur
koma í könnuna og réttir síðan að hús-
freyjunni. Hún spyr, hvernig honum
lítist á barnið. Hann segir það sé fallegt
barn og giftusamlegt.
VORIÐ 27