Vorið - 01.03.1963, Qupperneq 41

þegar öll börnin voru lögcf af stað heim,
sat hann þarna aleinn.
Hann sat lengi þegjandi og beit sig í
neðri vörina, en loks stóð hann upp og
gekk til kennarans, því að hann vissi,
að hann var góður maður. Og nú ætlaði
hann að segja honum frá, hvernig allt
gekk til heima hjá honum.
„Ali,“ sagði kennarinn vingjarnlega.
„Hvað gengur að þér? Það er ekki þér
líkt að fylgjast svona illa með í tíman-
um og læra ekki það, sem þér er 6ett
fyrir.“
„Eg veit það vel að þetta er ekki eins
og það á að vera, en það eru veikindi
heima hjá okkur. Litli bróðir minn,
Hashim, grætur alla nóttina svo að eng-
inn okkar getur sofið. Við vitum heldur
ekkert, hvað gengur að honum. Við er-
um öll svo hrædd. Mamma veit ekkert,
hvað hún á að gera og pabbi getur ekki
stundað vinnu sína.“
Og nú fór Ali að gráta.
„Haldið þér að Hashim muni deyja?“
Kennarinn varð hugsandi á svip.
„Ég veit það ekki, Ali, en við verðum
að reyna að hjálpa honum. Komdu, við
skulum ganga heim til þín. Ég ætla að
tala við foreldra þína. Ég held, að ég
kunni eitt gott ráð.“
Kennarinn og Ali fylgdust að í gegn-
um þorpið — yfir torgið. Eller souk —
eins og það heitir hér. Þeir gengu í átt
til appelsínulundarins, en þar lá litla
húsið hans Alis.
Á meðan þeir gengu þennan spöl,
sagði kennarinn Ali frá því hvernig
stjórnin í Marokkó reyndi að hjálpa
börnum landsins. Idún hafði beðið Sam-
einuðu þjóðirnar um hjálp, og nú
reyndi Barnahjálp Sameinuðu þjóðanna
(UNICEF) að mennta svo marga lækna
og hjúkrunarkonur í Marokkó, að hægt
væri að senda þau út til þorpanna í
landinu. Þau vita svo mikið um, hvernig
á að fara að hjálpa börnunum, sem eru
veik, og þau geta líka sagt okkur svo
margt um, hvað við eigum að gera til
að komast hjá veikindum. Ég veit til
þess, að þetta fólk hefur hjálpað mörg-
um mæðrum, sem ekki vissu hvað þær
ættu að gera, þegar börnin þeirra urðu
veik. Nú var ein hjúkrunarkonan, sem
Barnahjálp Sameinuðu þjóðanna hafði
menntað til hjúkrunarstarfa, komin til
Tameslouth. En það var ekki mjög
langt frá heimili Alis, og nú hélt kenn-
arinn, að bezt myndi að fara á hennar
fund og leita ráða.
Það gladdi Ali ákaflega mikið að
heyra um allt þetta, en þá datt honum
nokkuð í hug, sem hann hafði áhyggjur
af. Myndi faðir hans fallast á að fara
þangað með Hashim litla. Ali vissi að
vísu að föður hans þótti ákaflega vænt
um öll börn sín, og hann bar mikla virð-
ingu fyrir hinum vitra kennara.
„Aðeins Allaha (guð Múhameðstrú-
ar) veit, hvort faðir minn mun fallast á
þetta.“
Þegar þeir komu til heimilis Alis,
hljóp hann á undan inn. „Pabbi,“ kall-
aði hann. „Það er kominn gestur. Kenn-
arinn er kominn og ætlar að tala við
þíg“
Fullorðnu karlmennirnir heilsuðu nú
livor öðrum, en Ali hljóp inn til mömmu
sinnar. Hann hefði gjarnan viljað hlusta
á samtalið, en hann vissi, að til þess var
hann of ungur ennþá.
VORIÐ 37