Fróði - 01.05.1913, Blaðsíða 6

2Ö2
FRÓDI
Ekki leið Hamilton vel undir ræðu þcssari, en ekki Ijet hann
neitt á sjer sjð. Helm leit skringilega til “frænda” og
virtist þakklátur fyrir málsnild hans. Því svaraði Jason þannig,
að hann sveiflaði kníf sínum á þann hátt sem hann væri að gera
að höfuðverk Hamiltons Frakkar hlógu dátt að þessum til-
burðum.
“Hundur, svín, úrþvætti, bleyðimaður!” bætti Tason við.
Sem betur fór, tók Beverley ekki eftir þessum atburði. Hann
mundi ekki hafa getað haldið sjer í skefjum. Hann stóð cins og
myndastytta og horfði á fjandmann sinti. Clark hafði boðið hon-
um að mæta á fundi þeirra Hamillons, en til þess treysti Bever-
ley sjer ekki. Nú sá hann eftir þvf, að hann fór ekki á fundinn
— nei, hann gat ekki drepið fjandmann undirhvftum fána. Hjart-
anlega bað hann þess, að Hamilton neitaði sættum. Að taka
virkið herskildi og drepa — drepa. Það var hans eina þrá.
Sjera Beret var við kyrkjuna eins og Hamilton hafði grunað
og óttast. Þessir tveir einvfgistnenn litu hvor til annars þvf
augnaráði, er lfktist all-mjög spjótslagi. Hvofugur mælti orð frá
munni. Clark krafðist þegar, að útrætt yrði um málið. Hann
var ákafur og drottinlegur og þráði sjáanlega eitthvað annað en
frið.
Þetta var fáorð samkoma, bitur eins og haustfrost. Clark
bar ekki hina minstu virðing fyrir Hamilton, er hann hafði nefnt
“hárkaupa-hershöfðingja”.
Aftur á móti sveið Hamilton það sárt, að verða f embættis-
nafni að standa jafnhliða óheíluðurn “skógarmanni” og semja um
frið við hann. Hann gat ekki varist að láta á sjer sjá fyrirlitning
fyrir Clark.
Þeir fimrn menn, er sagnfræðingar ncfna: Hamilton, Helm,
Hay, Clark og Bowman, voru ekki neinir afbragðs sfjórnvitringar.