Fróði - 01.05.1913, Blaðsíða 9

FRÓÐI
265
Þ4 var Hamilton öllum iokið, Hann varð glaður mjög, cr Clark
að lokum 'oauð honum grið með sæmilegum kostum. Að eins
bað Hamilton um að sjer væri leyft, að bæta þessari grein við
samninginn, er fullgera skyldi næsta dag. “'‘Lítið útlit fyrir sig-
ur, skortur á vistum, ósamlyndi með deildarforingjum og að sfð-
ustu, traust til göfugs óvinar, kemur mjer til að gefast upp”.
Traust til göfugs óvinar! Hræðsla við verðskuldaða hegning
hefði verið saimleikanum nær. Beverley las skjalið, er Clark
sýndi honum það. Hann var ekki jafn hrifinn af þvf og fjelagar
hans. Á hverju stóð honum þessi sigur? Að fara með Hamilton
sem heiðarlegan herfanga, leyfa honum að stika brott með sverð
á sfðu; það var ekki að hans skapi, Hausinn af þessum failti —
hárkaupmanninnm, morðingja Alice! Þótt hann hefði getað sjeð
fram í ókomna tímann og skynjað frægðarljómánn, er leggja skyldi
síðar af hinni Anglo-Saxnesku menning, er fylgdi þegar cftir sigr-
inum við Vincennes, hver ánægja var honum að slíku? Alice!
Alice var dáin, horfin. Ekkert gat friðað hann nemaþað, að hann
kæmi hefndum fram á morðingjanum.
Og þó svaf Beverley vel um nóttina og gleymdi raunum sín-
um og sársauka margar klukkustundir, Hann ineira að segja
dreymdi Ijúfa drauma: að hann væri á æskustöðvum sfnum, f
gamla, stóra föðurhúsinu á yndislegum vormorgni. Móðurarm-
arnir um háls honum. Faðir hans, aldraða hetjan, sitjandi á
veggsvölunum, reykjandi pípu sfna. Yndislegra og Ijúfara varð
draumsviðið er á leið drauminn og hugðnæmari vatnsniðurinn,
laufþyturinn, fuglasöngurinn, og loks þóttist hann leiða Alice um
grænskrýddar grundir, þar sem loftið titraði af gróðurmagni
vorsins.
Ungur liðsmaður vakti hann. Hann koin með skipun frá
Clark þess efnis, að Beverly kæmi þegar ásamt deildarforingjun-