Fróði - 01.05.1913, Blaðsíða 36

292
FRÓÐI
kjötinu, ef vjer annars etum nokkurt kjöt, það er ómögulegt að
sleppa hjá því.
*
En hvcrs vegna getum vjer þá ekki etið þcssar fæðutegundir,
sem dýrin eta, og gefa líkama vorum jafn mikið afþessum pro-
tein-efnum — án þess, að þurfa að gleypa með þeim ólyfjanina
og eitrið úr dýrinu. Þetta, og annað eins, sýnir ekki hétt vits-
munastig hjá manninum, sfst þegar það cr nú orðið opinbert, að
þessu er þannig varið.
En svo er eitt. Af því að þessi fæða af dýrunum er sam-
kyns og holdið, sein það á að byggja upp, þá halda menn að þetta
sje auðvcld fæða, og sú eina náttúrlega. En nú hafa efnafræð-
ingarnir sannað, að þetta er ekki svo. Kjöt er ekki auðmelt fæða,
engu auðmeltari en margar aðrar tegundir af protein-fæðu. Og
þó svo væri, þá gjörði það ek'ki við eitrinu, sem það ber inn f lík-
ama vorn með hverri einustu máltíð, hverjum einasta bita.
Nú kunna menn að bera það fyrir, að protein-efnið í kjötinu,
í lfkömum dýranna, sje öðruvfsi en alt annað protein, og sje hin
eina protein-tegund, sem menn geti lifað á. En eð'dsfræðin segir
nei, líffræðin segir nei. Vjer vitum það, að hver og ein dýráteg-
und, getur að eins búið til og meðhöndlað sfn eigin protein-efni,
en ekki annara dýra. Úr fæðunni, sem það etur, getur það búið
til protein-efni handa sjer, en ekki öðrum dýratcgundum. Og, ef
að vjer skyldum sprauta protein-efnum inn f æðar á manni, eða
dýri, þá nærir það ekki skepnuna. Hún þarf að melta það fyrst,
með sínum eigin meltingarfærum. Annars verður það eituf í æð-
um hennar. Þess vegna þarf maðurinn fyrst að melta kjötið,
breyta proteinefnum þess, í önnur protein-efni, sem hann getur
brúkað. Og stundum kemur það fyrir, að honum gengur það il)a,
og í rauninni aldrei nokkurn tfma vel, þvf að einlægt verður mik-
ill afgangur, sem hann getur alls ekki melt, en verður að liafa