Fróði - 01.05.1913, Blaðsíða 14

270
FRÓÐI
“Dragið fánann f fulla stöng! I>að er ekkert á móti þvf.
Takið fánann og fáið leyfi stúlkunnar til þess, að draga hann upp”.
Meðan hann var að tala orð þessi, Ieit hann á Beverley og
sá, að hann var ekki sfður náfölur en Hamilton. Hann mintist
þess á sömu svipan, að Beverley hafði á hergöngunni sagt honum
frá ástum þeirra Alice. Hann skildi nú hvernig f öllu lá og lneif
það á fjöruga fmyndunar-aflið hans,
“Heyrðu! Beverley minn!” endurtök Clark. “Leitaðu
leyfis ungu meyjarinnar til þess, að mega nota fánann hennar, við
þetta hátfðlega taekifæri. Eða á jeg að gera það fyrir þig?”
Kraftaverk gerðust engin á þessum dögum hreystinnar.
Harða baráttan fyrir Iffinu vandi menn á, að taka hverju sem að
höndurn bar með stilling og hugrekki. En raun sú, er nú bar
Beverley að höndum, var alveg sjerstaks eðlis. Samt sem áður
herti hann upp hugann og útlit hans breyttist á svipstundu, er
hann sá Clark f þann veginn, að ganga til Alice. Honttm varð
nú full-ljóst, að þar stóð Alice, fklædd lifandi holdi og blóði, fyrir
aðdáunar augurn allra, er viðstaddir voru. Hann leit til hen'nar
tindrandi ástar-augum og hjeit beint til hennar. Hún stóð betur
að vfgi. Hún hafði fám stundum áður fengið að vita, að Bever-
ley var í virkinu og hafði undirbúið sjálfa sig fyrir fund þeirra.
En menn eru hvergi óhultir fyrir skeytum ástaguðsins. Þau
Alice voru ekki eins utan við sig og Ilamilton, en þau gleymdu
f þennan svipinn þvf, er Hamilton rnundi vel: að hundrað augu
hermanna hvfldu á þeim, Hamilton hafði að gæta sóma sfns
sem maður og e m b æ 11 i s m a ð u r og varð það ofraun.
Oðru máli var að gegna fyrir þessar tvær ungu sálir, er þarna stóðu
augliti til auglitis sem risnar u]rp frá dauðum. Fyrir sálarsjónum
þeirra var enginn alheimur til; ekkert nema dýrðarljómi ástarinnar.
Á þcssum vett\ angi rann upp fyrir þeim alt það, er þau höfðu