Fróði - 01.05.1913, Blaðsíða 49

FRÓÐI
3°S
“Af Jþví, að jeg vildi n4 þjer handa sjálfum mjer. Jeg vildi
scgja þjcr sjfilfur, að fyrir þremur árum síðan hjet jeg ekki Ro-
berie”, sagði hann tautandi.
Hún varð alveg forviða af undrun og reis á fætur.
Aftur tók hann hönd hennar og lyfti upp að vörum sjer. Síð-
an siepti hann henni, steig skref eitt aftur á bak, fleygði af sjer
kápunni og hattinum með þrflita fánanum.
Valeric stóð kyr og starði á hann. Hann var náfölur í and-
liti, en augu hans sindruðu og bros Ijck um varir hans. Hún
mundi eftir þessu brosi og hataði það. Nú var það líkast grimd-
arbrosi á hundstrýni f áflogum.
Framhald.
Burðarkarla rnir.
Fað mun brenna víða við, að hver ein þjóð hefir þá hugmynd,
að menn af þeirra eigin þjóð sje hraustari, en alment gjörist hjá
öðrum þjóðum. Og mesta fásinna og heimska þykir það, að ætla
að nokkur þjóð eða nokkur maður geti hraustur verið, sem ekki
iifi á kjöti, feitum, fallegum bitum, f rfkulcgum tnæli. Hvað mega
grasbítirnir á móti þeim, sem eta blessað kjötið með kraftinum úr
dýrunum ?
En fari menn nú að fara nákvæmar út f þessa sálma, þá verð-
ur annað uppi. Mikil og erfið vinna var þá unnin, er Pyramid-
arriir á Egyftalandi vor.u bygðir, og lítið mun þar hafa verið af
kjöti, þvf að Egyftar lifðu á korni og jarðargróða, og ekki fara
neinar sögur af því, að Gyðingar hafi á kjöti líf.tð, þegar þeir voni