Fróði - 01.05.1913, Blaðsíða 45

FRÓÐI
301
alt sem sveitir þessar gjöra og embættisbrjef mitt veitir mjer
vald til að láta lausa fanga þá, sem að minni skoðun eru saklausir
af öllum glæpum eða illu ráðabruggi við þjóðveldið. Af þessu
getið þjer sjcð að jeg get verið góður vinur en lfka hatttulegur
óvinur. Hvort viljið þjer heidur kjösa?”
Spurnlngu þessari beindi hann að Valerie, en Aúbert var
fljótur að svara.
“Miklu heldur óvinur!” hrópaði hann.
“Þá skal jeg muna eftir yður, scm óvin, þegar jeg kem að
heimsækja Chesnaye” mælti Robcrie borg. ri. “Sannarlega ertu
flóns'kur borgari og það í mesta máta, því að svo margir eru þeir
þó stórbokkainir, sem keyrðir eru á aftökustaðinn fyrir það, að
hafa talað hranalegum og gálausum orðum um þjóðveldið. Og
nú hið jeg yður að sliðra sverðið. Það er reyndar satt að þjer
getið orðið banamaður minn, ef þjer viljið, þvf að jeg er aleinn,
en þjer hafið menn. með yður sem myndu veita yður. En ætlið
ekki að dauði minn myndi hjálpa borgara stúlku þessari að finna
móður sina. Það nær engri átt, og svo vil jcg snúa mjer til
hennar og biðja hana að kjósa hvorn kostinn hún vill heldur. ”
Hann hneygði sig fyrir greifadórturinni.
“Borgara stúlka!” mælti hann, “viljið þjer fylgja mjer til Lissac?
Viljið þjer treysta mjer? “Jeg fullvissa yður um það, að sje
móðir yðar á lífi — og jeg hef ástæðu til þess að ætla það — þá
skuluð þjer finna hana. Og þó að jeg lofi engu ákveðnu nú, þá
kann jeg þó að geta sjeð um að henni verði slept lausri. En sje
hún látin, þá skal jeg senda yður til La Chcsnaye. Get jeg
lofað meiru?”
Aubert ætlaði að taka til máls, en Valerie var frávita af
sorg og armæðu og fast ráðin í þvf að fara til Lissac, til þess að
vita fyrir víst hvort móðir sín væri á lífi eða ekki og — áður en