Fróði - 01.05.1913, Blaðsíða 3

FRÓÐI
259
“Nú, nú, hvern andskotann getum við þá gert við þá? Hvað
getum við gert?”
“Ó, barist eftir mætti’’, svaraði Farnsworth og leit út um
skotholu. Alt f einu rak hann upp undrunar-óp.
“Þarna er Beverley úti hjá þeim”, hrópaði hann.
“Yður missýnist, þjer eruð í æstu skapi”, svaraði Hamilton
hryssingslega, en fölnaði þó að mun.
“Sjáið þjer sjálfur”, mælti Farnsworth og rjetti honum sjón-
aukann.
“Jeg sá Beverly fyrir stundu sfðan”, sagði Helm; “jeg vissi
alt af að hann mundi koma í ljós”.
Það var reyndar hreinasta l}rgi. Helm varð nákvæmlega
eins forviða og hinir við þessa sýn, en hanrt gat ekki varist freist-
ingunni, að strfða Hamilton.
Iíamilton beindi sjónaukanum eftir bendrng Farnsworth og
— jú sannarlega •— þarna var Beverley, Virginiu-hetjan, stand-
andi uppi á skotgarði, berhöfðaður, hvetjandi menn sfna. Eftir
þvf sem sjónaukinn sýndi, vantaði ekki hár á höfuð hans.
Gömlu augun hans Jasons frænda voru enn nógu skörp til
þess, að sjá bjarma af sjónaukanum f skotholunni.
“Jeg aldrei gat skotið mikið”, sagði hann lágt og f þvf flaug
Iftil kúla úr gamla hólkinum hans svo þráðbeint, að hún molaði
sjónaukann f þvf, að Hamiltan var að draga hann að sjer.
“Hvaða helvftis hæfni er þetta!” mælti Hamilton og fölnaði.
“Bölvaður Rauðskinninn laug”.
“Jeg hefði getað sagt yður fyrir löngu, að hausleðrið, sem
Sfölokkur kom með, var ekki af Beverley”, mælti Helm ósköp
rólega. “Jeg þekti hárið þegar, er jeg sá það. Það var af Bar-
low deildarforingja”.
“Barlow!” hrópaði Farnsworth.