Fróði - 01.05.1913, Blaðsíða 23

FRÓÐI
2 79
F a s t a.
Þegar menn verulega fóru að taka eftir þvf, að Ifkami manns-
ins stfflast oftlega af alls konar óhreinindum, ekki einungis melt-
ingarfærin og þarmarnir, heldur állir gangar hans, æðarnar um
allan Ifkamann. Blóðið \’arð þykt og fult af alls konat' óhreinind-
um, svo að það gat með naumindum runnið um lfkamann, smáu
æðarnar, sem flytja næringuna til allra lfkamans parta tilcellanna,
bargaranna f vöövunum, beinunum, lfffærunum; þær fyltust svo
að þær gátu kannske ekki fithlutað þeim nokkra næringu, svo að
þær urðu gjörsamlega að svelta, þó að maðurinn borðaði tvöfalda
eða þrefalda máltfð, þá fóru menn að hugsa um að ráða bót á
þessu. Þarmarnir urðu stundum svo fullir af úrgangi fæðunnar,
að þeir stffluðust alveg, og stunáum úldnaði og rotnaði þetta með
manninum, stundum k\ iknuðu þar f ormar og yrmlingar, ótöluleg-
ur fjöldi. Til þess að ráða bót á þessu, hefir mönnum á seinustu
tfmum komiðtil hugár, að fasta, þvf menn vita það með vissu, að
þetta veldur óteljandi kvillum og sjúkdómum. Eiginlega nærri
öllum þeim kvillum, sem menn verða sjúkir af.
Einhver fyrsti maðurinn, sem fastaði þannig á seinni tfmum
var Dr. Tanncr í New York fj’rir nærri 40 árum. Jeg man jeg
las þá fregn, er jeg var ungur. Menn trúðu þvf ekki. Menn
hjeldu að menn gætu fastað 2 eða 3 daga f mesta lagi, væri fastan
lengri lil)’tu menn að deyja. Að fasta 40 daga næði engri átt.
Það er enginn efi á þvf, að mannfjöldi mesti hafa dáið eftir 4 eða
fimm daga föstu, en það hefir þá komið afþvf, að þeir trúðu þvf
ekki að þeir gætu lifað það, þeirra eigin ímyndun varð þeim að
bana. Þeir dóu af hugleysi eða hræðslu.
Nú fastar fjöldi manna 7 daga, 10, 20, 30, 40, 50, 60 daga