Sjómannadagsblaðið - 06.06.1938, Blaðsíða 61

Sjómannadagsblaðið - 06.06.1938, Blaðsíða 61
S JÓMANN ADAGSBLABIB 29 stéttarbræðrum. Þetta er ekki að ástæðulausu, því flest eru skipin orðin gömul og úr sér geng- in, og þá sérstaklega hin stærri veiðiskip, svo sem togarar og línuveiðagufuskip. Þau fáu skip, er flutt hafa verið inn í landið hin síðari ár, án þess þó að koma í veg fyrir fækkun sknpa- stólsins, hafa verið keypt hingað gömul. Ailt öryggi og aðbúð sjómanna í gömlum skipum hlýtur að vera lakari en orðið gæti í nýjum skipum, og allar breytingar eldri skipanna, er orðið gætu til bóta, þykja of kostnaðarsamar, þegar miða skal við að skipin geta ekki átt langt ólifað. Möguleikar nútíma skipa til að ná aflanum og hagnýta hann væru meiri, og rekst- urskostnaður þeirra minni, því allt viðhald eldri skipanna er mjög dýrt. Vestarlega við Öldugötu stendur hrörlegur timburhússkumbaldi, þar sem hið opinbera hef- ir látið stýrimanna- og vélstjóraskólanum hús- rúm í té. Húsnæði og aðbúnaði þessara skóla er þarna mjög ábótavant. Skóli fyrir loftskeyta- menn er enginn, nema þegar einstaklingur hefir haldið hann fyrir eigin reikning. Enginn opin- ber skóli hefir verið rekinn fyrir matsveina né skipsþjóna. Nú hefir að vísu komið til tals að reisa alls- herjar skólabyggingu til menntunar yfirmanna á skipum. En mjög er allur gangur þess máls hægfara, og að því er virðist, lítill áhugi hins opinbera fram að þessu. Um stað undir hina væntanlegu skólabygg- ingu eru nokkuð skiptar skoðanir, en mikill hluti sjómanna hefir hug á að fá lóð undir skólabygginguna á óbyggða svæðinu í Skóla- vörðuholti. I því sambandi má minna á þann stað sem heppilegan m. a. vegna þess, hve ná- lægt hann er Sundhöllinni, því sund, björgunar- sund og lífgunaraðferðir, væru meðal sjálfsögð- ustu skyldnámsgreina hins væntanlega sjó- mannaskóla. I þessu sambandi væri ekki úr vegi að vekja athygli bæjarstjórnar Reykjavíkur á, hvort ekki væru möguleikar á að bæjarfélagið sýndi sjómönnum samúð sína með því að láta þeim í té ókeypis aðgang að sundhöllinni. Með þeim kostnaði, sem nú er því samfara að iðka þar sund, mun fyrir það girt, að tekjulitlir sjó- menn geti í frítímum sínum iðkað þá íþrótt, sem í mörgum tilfellum gæti orðið þeim lífgjafi. Það væri fróðlegt' að athuga, hver væri meðal starfsæfi meðlima hinna einstöku stétta, þó að ótvírætt megi fullyrða, að sjómenn eigi skemmri meðal starfsæfi en aðrar stéttir. Þetta stafar af þeim stóru skörðum, sem sjóslysin höggva í stéttina, erfiðri vinnu og vosbúð, og einnig því, að þar verður hvert rúm að vera skipað fullgildum starfskröftum, því að eftir að hver einstaklingur er farinn að láta sig, verður hann að víkja sæti fyrir nýjum starfskröftum. Þess vegna eru það tryggingamálin, sem eru hvað mest aðkallandi til bráðrar úrlausnar, og þarf til þess nákvæma athugun og samvinnu allra sjómanna, svo að afkomu þeirra sjálfra og fjöl- skyldna þeirra sé betur borgið en nú er, þegar þeir útslitnir ekki lengur geta stundað störf sín á sjónum, eða ef slys ber að höndum. Hér hefir ekki verið drepið nema á fá atriði, en sem þó eiga að nægja til að sýna, að brýn þörf er fyrir sjómenn að vera á verði um mál sín, því að nægileg verkefni eru fyrir sameinaða sjómannastétt að inna af hendi, og sanna þörf- ina fyrir sérstökum sjómannadegi, til að sam- stilla krafta stéttarinnar. Þekkingarskortur fólksins í landi á störfum og lífskjörum sjómanna getur oft verið bros- legur, því verður að harma, að það skuli vanta í íslenzkar bókmenntir, og þá sérstaklega að því er - snertir seinni tíma, er hefðu getað bætt úr þessu. En fyrst aðrir hafa ekki orðið til að kynna fólkinu þessi mál, verða sjómennirnir að gera það sjálfir, því að um leið og fólkið kynn- ist málum sjómanna, geta þeir verið öruggir um samúð þess, sem er þeim nauðsynlegur þáttur í baráttunni fyrir menningarmálum stéttarinnar. Sjómenn! I dag minnumst við látinna félaga og hef jum undirbúning til að reisa þeim verð- ugan minnisvarða. En veglegasta mínnisvarðann reisum við þeim með því að standa á verði um þá áfanga, sem þegar er náð, ásamt því að leggja grundvöllinn að vaxandi velferð og menningu stéttarinnar. Sjómaður. Myndirnar á bls. 16 og 17 eru teknar af Guðbjarti Ásg-eirssyni matsvein á togaranum Garðari. \
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72

x

Sjómannadagsblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Sjómannadagsblaðið
https://timarit.is/publication/557

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.