Sjómannadagsblaðið - 06.06.1938, Blaðsíða 33

Sjómannadagsblaðið - 06.06.1938, Blaðsíða 33
SJÖMANNADAGSBLAÐIÐ 1S manna til forna er þess jafnan getið, að er þeir voru albúnir létu þeir í haf. Á þetta vafalaust við, er þeir höfðu lokið erindum sínum í landi, en vafalaust þó miklu fremur er þeir höfðu albúið skip sitt undir hina löngu og oft á tíð- um ströngu för. Það er líka skiljanlegt, að eng- inn hálfbúnaður dugði. Má vafalaust þakka það, hve giftusamlega tókst um ferðir þessara htlu skelja milli landa, að allur útbúnaður hefir ver- ið vandaður að þeirrar tíðar sið og ekki lagt upp fyrr en albúið var. Nú eru skipin okkar orðin stærri og betur búin um flesta hluti, en mundi okkur ekki þarft að hafa það hugfastara en nú er, að vera held- ur stundinni eða deginum lengur í höfn og leggja þaðan albúnir, heldur en treysta á guð og lukkuna um að þetta og hitt slarki og hægt sé að albúa eftir að farið er úr höfn. Á það þó alveg sérstaklega við um að ganga vel frá lestaropum áður farið er, þegar allra veðra er von. Kem ég þá að hinu þriðja. Oft er þess getið áður fyrr, að farmenn þóttu góðir gestir og voru virtir vel. Dvöldu þeir að jafnaði, ef eigi áttu þeir fast heimili, vetrarlangt hjá mætustu mönnum og var vel við þá gert. Þóttu þeir vondir menn og nutu hvorki vinsælda né virð- inga, er létu sér farast illa við farmenn. Þetta var og er ofur skiljanlegt. Líf fólksins, sem landið byggði, byggðist mikið á ferðum far- manna. Þó gæði landsins væru mikil, þá þurfti margt að sækja að, til þess að geta hagnýtt þau. Vil ég' að lokum enda þessar línur með þeirri ósk, að okkur, sem í landi lifum, megi auðnast að láta okkur farast vel við sjómennina okkar, farmenn jafnt sem fiskimenn. Er okkur gott að hafa það hugfast, að þeim og okkur sjálf- um er það bezt, að vel sé við þá gert, og að þeir í því sem öðru láti albúnir úr höfn. Þá getum við vænst áframhaldandi góðs árangurs af starfi þeirra, en á því hvílir að mestu vel- megun okkar flestra, er þetta land byggjum. Jón Axel Pétursson. Minningardagur sjómanna. Sjómannadagurinn er í mínum augum fyrst og fremst minningardagur drukknaðra sjó- manna, á að vekja til meðvitundar hvílíka fórn sjómannastéttin fyrst og fremst hefir orðið að fórna í starfi sínu í baráttunni við Ægi, og um leið þjóðarheildina til baráttu fyrir bættu ör- yggi til handa þessum stríðshetjum sínum. — Þegar maður fer að íhuga allan þann f jölda sj'ó- manna, sem farið hafa frá heimilum sínum, kát- ir og hressir í anda, og með hugann fullan af áhuga fyrir starfi sínu og til að sækja björg í bú, en því miður ekki komið aftur, nema liðnir, og oft óþekkjanlegir, þá fyllist maður undrun yfir þeirri vanrækslu, og því áhugaleysi sem ríkt hefir meðal þjóðarinnar, um að halda þess- um stríðshetjum þjóðarinnar minningardag, sem vissulega á jafnmikinn, ef ekki meiri rétt á sér, en til dæmis minningardagur óþekkta hermannsins, hjá erlendum þjóðum. Stríðsmað- ur okkar Islendinga er eins og við vitum, sjó- maðurinn sem sækir gull í greipar Ægis, en sem því miður svo oft, hefir orðið svo afdrifaríkt, að stór hópur þeirra, á okkar mælikvarða, hefir látið líf sitt í þeirri báráttu. Ef við nú tökum til samanburðar hermanninn hjá erlendum ríkjum, sem er þeirra stríðsmað- ur, þá held ég að þar sé ólíku saman að jafna, því hermaðurinn er ekki að berjast fyrir tilveru- rétti sínum, eins og sjómaðurinn okkar, heldur er hann sendur út á vígvöllinn í hernaðarbrjál- æði nokkurra morðtólaframleiðenda. Þegar við nú athugum samanburð þessara tveggja stríðs- hetja, og athugum um leið hvað gert hefir verið fyrir þá, þá kemur í ljós að stríðsmaðurinn okk- ar er þar eftirbátur, honum hefir ekki verið helgaður neinn minningardagur, eins og hinum, og er það vægast sagt mikil vanræksla þjóðar- innar, sem beinlínis byggir allan sinn tilverurétt á starfi þessara stríðsmanna. Það er hálf leitt til þess að vita, að þó við nú höfum eignast sjómannadag, þá skuli það
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72

x

Sjómannadagsblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Sjómannadagsblaðið
https://timarit.is/publication/557

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.