Eimreiðin - 01.10.1949, Blaðsíða 36

272
TRÝNAVEÐUR
EIMREIÐIN
dreif, er enginn almennilegur maður tekur inark á. Þetta er að-
eins mín eigin reynsla á minni reikulu ævi, sein í raun og veru
engan varðar um“.
„Óttalegt sull er í þessu barni!“ sagði fullorðna fólkið. „Þetta
er vatnsköttur, þessi strákur; alltaf á liausnum, — potandi í
öllum pyttum og lækjum“. — Eitt sinn fann ég allmarga ála-
orma í forarpytti uppi í mýri. Þeir lágu þar á kafi í leðjunni
með blá-trantinn einan upp úr. Ég óð eftir þeim upp í axlir,
veiddi þá alla og vöðlaði þeim í liúfu mína. Álarnir óku sér og
iðuðu innan í liúfunni, en ég spretti úr spori og snaraðist lieiin-
leiðis ærið dindilfættur og heimtaði vatnsílát undir veiðina. —'
„Ósköp er állinn lífseigur!“ sagði fullorðna fólkið. „Ég er svo
aldeilis bissa!“
Eftir það var um mig kveðið:
„Ala-rektor ágætur, veiðimaður velkunnur
allvel reynist liugaður: verði Olli sjómaður“.
Ég spurði þá livaðan álarnir kæmu og livert þeir færu. Mér var
sagt, að þeir kæmu úr sjónum og færu þangað aftur. Sama væri
um vatnið. Það ætli upptök sín í sjónum og seytlaði þangað aftur,
ýmist í streymandi stórám eða örlitlum lækjum. Þetta fannst
mér afskaplega merkilegt og dásamlega dularfullt. „Á þá sjór-
inn alla fiskana?“ spurði ég. „Já, alla fiskana, nema þá, sem
guð gefur mönnunum“, svaraði fullorðna fólkið.
Mikið fannst mér þetta merkilegt. Þótt ég væri þá eigi neina
aðeins á sjötta ári, var ég sannarlega farinn að hugsa um sjóinn.
„Hvar endar allur sjórinn?“ spurði ég.
„Hann endar hvergi! Hann nær í kringum alla jörðina!“ var
svarið.
„Er þá sjórinn svona óttalega stór? Áttatíu þúsund faðmar!"
sagði ég. Ég liélt þá, að það væri sú liæsta tala, er til væri.
Síðan hefur mér fundizt, að frelsisþráin og fiskiríið, eða veiði-
Imeigðin yfir liöfuð, vísnagerð og skáldskapur, væri allt af sania
toga. Lækir og ár og tjarnir og vötn fullnægðu mér ekki, þegar
fram í sótti. — Margar vndislegar ár og þokkalegir lækir eru á