Eimreiðin - 01.10.1949, Blaðsíða 45

eimreiðin
TRÝNAVEÐUR
281
úr háalofti, og skullu á sjóinn eins og byssuskot. Þá var nú ekki
til setunnar boðið. Nú varð að láta hendur standa fram úr erm-
tim. Færin hönkuð upp á svipstundu, mastrið reist og biiið um
1 bátnum. Hálfdrættingnum var hent frant í barka, svo flæktist
ekki fyrir, og þess vandlega gætt, að báturinn væri nægilega
iranthlæður og jafnhlaðinn. Nú kom kúffiskpokinn og grjótið í
Sóðar þarfir. Hér voru hraðar hendur að verki. Fyrirskipanir for-
mannsins orðfáar, en ákveðnar. Seglið var alrifað og aukið við
kulbandi, er venjulega var kallaður „vaðburður“. Þegar í stað
var eins og fyrstu þoturnar ætluðu að þrúga bátinn í kaf. Eigi
'ar unt annað að gera en að hleypa í Fjörðinn, skáhalt við veðrið.
Öllu lauslegu var fest, stöðvað og skorðað eins og bezt mátti verða.
Seglið fór upp. Forntaður settist við stjórnvöl og sá um skautið.
Hálsinn var ltafður fastur að framan, því á bátnum var rásegl
°g einsigli. Hásetarnir, Abrabam og Isak, höfðu hver sitt kul-
band, en Jakob var við dragreipið. Hann var þóftufélagi for-
mannsins, öruggur, bandviss og duglegur. Allar hendur urðu að
'mna saman, -—- allar sem ein. Ef seglið tæki sjó, var voðinn vís.
Ekkert þýddi að ausa. Báturinn lá þegar allur á kafi í livít-
^yssandi tóft, en sjórinn gekk út og inn. Mér var falið, þar sem
eg búkti hangandi í barkanum, að gæta austurtroganna, að þau
taeki ekki út; bafði troðið einu inn á mig, undir skinnstakkinn,
en bélt öðru klemmdu í klofinu.
Tálknaf jarðarbáturinn liafði verið ofurlítið innar, þegar veðrið
•sk.al] yfir, og sennilega eittbvað á undan okkur að seglbúa og
bleypa { Fjörðinn, með því ekki var um neitt annað að ræða.
bn okkar bátur virtist sigla miklu meir, og drógum við óðfluga
a bann. Þegar bér var komið, böfðum við dregið svo á hann, að
'<ð vorum ekki lengra frá bonum en rúma snærislengd til bliðar
'<ð hann, hlémegin; grilltum í hann öðru hvoru gegnurn særokið.
bá kom ofsaleg kviða, engu líkar en tröllaukinn vélplógur kæmi
a.ðandi, er risti og spændi upp sjóinn, dragandi á eftir sér digran
hala, er lyftist og sogaðist hátt í loft upp og gerði úr geysilega
snlu, er spann sig saman og vatt upp á sig eins og halasnælda,
stefndi á Tálknafjarðarbátinn og tók hiann. Við borfðum á bát-
’nn sogast upp í loftið, liverfast um og endastingast svo bar við
biminn, — síðan springa og tætast allan í sundur, en flygsur og-
spækjur þeytast um og berast víðsvegar í loftinu.