Eimreiðin - 01.10.1949, Side 19
EIMREIÐIN
GESTUR
25S
En aðdáun mín á dökkrauða hestinum, ljósfexta, var óblandin.
Slíkur snillingur fæðist ekki á hverju vori. Þetta var kostaríkur
skeiðgammur, þróttmikill, ljúfur í skapgerð, en þétlur í lund,
Þegar hann var hvattur til stórræðanna.
Heim að liöfuðbóli samferðamanns míns liggur vegarslóðinn
eftir rennisléttum harðvellisgrundum. Þar fór fram lokaþáttur-
lrin * einvíginu. Hestarnir voru orðnir þrekaðir, svitinn draup af
Everju hári þeirra, titringur í vöðvum, þungur andardráttur,
Hoða á beizlismélum. Spretturinn var langur. Annar hesturinn
^ér á stökki, hinn rann á skeiði. Hvorugur gaf eftir, hlið við lilið
nálguðu8t þeir túngirðinguna.
missti sveitarliöfðinginn taumhaldið á sjálfum sér, þessi
“nnsetti, fúlmannlegi níðingur. Hann reiddi upp svipuna, svipu-
élin ófst um höfuðið á göfugasta liestinum, sem ég lief orðið var'
Vlð í þessu landi. Skeiðgammurinn kveinkaði sér við höfuðhöggið,
1 J°p út undan sér, prjónaði. Hann hefur víst stigið í liælinn á
reiðskjóta mínum. Atburðirnir gerðust svo snögglega, að orsakir
Urðn ekki greindar, en afleiðingarnar verða mér minnisstæðar.
Hfáni minn fældist, hljóp út í mýrar, lióf sig til stökks yfir'
K;ik]eysislega lækjarsprænu, sem sytraði í djúpum farvegi, sprengdi
kjörð og reiða og skildi mig eftir, í linakkpútunni, á lækjarbakk-
anum.
þáði ekki gistingu hjá hreppstjóranum, — sé hann ennþá
■rir augum mér, þar sem hann stóð í tröðunum á óðali sínu og
a'gaði kjaftforum rúbakahundum á afturgönguna — eitthvað út
1 Euskann, út í yfirvofandi regnið og náttmyrkrið.
En eins og guð á mig, vil ég gefa ykkur heilræði, gullvægt sem
°rðskviðir Salómós Davíðssonar, Israels konungs:
j Earið þið aldrei í kappreið við mann, sem situr á dökkrauðum
^esti, glófextum, með livíta stjörnu í enninu. Ef til vill liefur
arnum einhvemtíma verið skurslað samkvæmt ströngustu regl--
lUn 'lýraverndunarlaganna.
þá er fjandinn laus“.
II.
^að hafði orðið nokkur þögn, er verkstjórinn lauk máli sínu.
Joiiriðin hamast, svo að hriktir í skúrnum, mennirnir umhverfig;