Eimreiðin - 01.10.1949, Side 70

eimreiðin
Leiklisíin.
Sex í bíl: Candida.
Leikfélag Reykjavíkur: Hringurinn
og Bláa kápan.
Leikfélag templara: Spanskflugan.
Leikfélögin í bæjunum.
Það fór nú samt svo, að Reyk-
víkingum gafst kostur á að sjá
unga fólkið sex saman í bílnum
og sjónleik þess, Candidu eftir
Bernard Shaw, sem það hafði sýnt
víða um land í vor og sumar, sem
leið. Fyrir veturnætur hafði flokk-
urinn nokkrar sýningar á leiknum
hér í bæ eða rétt áður en Leik-
félagið hóf starfsemi sína.
Ánægjulegt var að sjá þessa sýn-
ingu, því að hún bar vott um ein-
lægan vilja hinna ungu leikenda
og var heiðarleg listræn tilraun.
Er gott til þess að vita, að áhuga-
menn víða um land hafa kynnzt
vinnubrögðum flokksins og sett á
sig, að það borgar sig að velja góð
leikrit til sýninga. Ekki er til-
tökumál, þó að sitt hvað af því,
sem góðir leikritahöfundar segja
milli lína, fái ekki alltaf réttan
hljómgrunn hjá lítt reyndum leik-
endum — gott viðfangsefni gefur
góða samvizku, en sviði verður
eftir kitlur hlátursleikjanna. Hér
fór nú og svo, að Candida hjá
Hildi Kalman varð allt önnur en
Candida hjá Bernard Shaw, svo
að leikurinn mátti heita án titil-
hlutverks. Hildur er væn leikkona
og skynsöm stúlka, en hefur ekki
persónu til að vera sú Candida,
sem Bernard Shaw er alltaf að
tala um og hefur karlmenn til að
vefja um fingur sér. Séra Morel!
og þó einkum skáldið Marchbanks
voru vel og dyggilega túlkuð hlut
verk hjá Jóni Sigurbjörnssyni og
Gunnari Eyjólfssyni. Lárus Ing'
ólfsson hefði mátt vera svolítið
snarborulegri sem Burgess, en
hafði annars laglega aðferð við
hlutverkið.
Fyrsta viðfangsefni Leikfélags
Reykjavíkur á þessum vetri var
eftir annað enskt leikritaskáld og
ekki af lakari endanum, Somerset
Maugham. Hringurinn er eitt
bezta leikrit hans, og er þá mikið
sagt, því að höfundurinn er mik'
ilvirkur og vandvirkur. Leikurinn
flytur svo sem engin ný sannindi,
aðeins þetta: í ástamálum lærir
enginn af yfirsjónum og glappa"
skotum annarra, unga kynslóðin
fer sömu hringrásina og hin eldri-
Það, sem gefur leiknum gildi, er
aðferð höfundar við persónur
leiksins og skarplegar athuganir
um þær. En hér er fólginn sa
ásteytingarsteinn, sem mörgum
leikstjóra verður hált á og ma
ætla, að einkum sé svo þar, sem