Samtíðin - 01.12.1934, Blaðsíða 16

SAMTÍÐIN
sókn í málinu, yfirheyrðu fjölda
manns og tóku að síðustu bókhald-
ara kaupmannsins fastan. Daginn
eftir stóð í blaðinu, að hann hefði
meðgengið stuldinn og skilað pen-
ingunum aftur. En þá var strák-
urinn frá Sveltu orðinn kyndari
á ókunnu skipi og var á leið til
framandi landa. Hann skildi ekk-
ert af því, sem skipsmennirnir
sögðu, og þeim var lítið um hann
gefið. Hann átti ekki sjö dagana
sæla á skipinu, en Sveltu-strákur-
inn var vanur harðrétti, og hér var
hann að minsta kosti ekki þjóf-
kendur — sá orðrómur varð eftir
í þorpinu.
Og hann var þar viðloðandi
löngu eftir að Sveltu-strákurinn
var farinn. Þó að hann hefði ekki
framið þetta innbrot, var hann litlu
bættari fyrir það, sögðu menn. Og
þegar þeir hugsuðu sig um, mundu
þeir eftir hinu og öðru, sem hafði
horfið: Þvottur hafði verið tekinn
af snúrunum og eldsneyti úr skúr-
unum. Þá rámaði einnig í, að hafa
séð Sveltu-strákinn laumast í
kringum hús á náttarþeli. Já, orð-
rómurinn lifði góðu lífi í þorpinu
og hélst þar við árum saman.
Guðríði gömlu í Sveltu var far-
ið að veitast örðugt að hafa ofan
af fyrir sér. Hún var orðin gömul
og slitin, og gat nú ekki lengur
haldið í við þær yngri, þegar um
hreingerningar og stórþvott var
að ræða. Hún hafði ekki átt marga
vini um dagana, og þeim fækkaði
eftir því, sem árin liðu. Fólk var
Í4 ■ ••-■••
stundum að ympra á því, hvort hún
frétti aldrei neitt af syni sínum.
Það var víst ekki af umhyggju fyr-
ir gömlu konunni, enda varð það
einskis vísara. En oftar en einu
sinni kvisaðist um peningabréf,
sem komið hafði í Sveltu. Ekki há-
ar upphæðir, kanske einar fimtíu
krónur í einu. Það leit því ekki út
fyrir, að strákurinn væri orðinn
neinn burgeis og ekki einu sinni
víst, hvernig hann hefði komist yf-
ir þessa peninga. — En við Guðríði
sögðu menn, að fyrst hún væri far-
in að fá peningasendingar frá syni
sínum, þá þyrfti hún ekki að leggja
eins hart að sér og hún hefði gert,
það væru ýmsir aðrir, sem meiri
gustuk væri að hjálpa um vinnu.
Þrem árum eftir hvarf drengs-
ins, veiktist Guðríður gamla. Hún
hafði fengið lungnabólgu og upp
úr því brjósthimnubólgu, svo að
enginn hugði henni líf. Spítala-
læknirinn sagði einu sinni við vin
sinn, ritstjóra bæjarblaðsins, að
hún mundi ekki lifa af nóttina. Og
ritstjórinn, sem var vænsti maður,
skrifaði falleg eftirmæli um Guð-
ríði gömlu í Sveltu. Þau komu í
blaðinu daginn eftir.
En læknirinn hafði misreiknað
sig. Guðríður gamla var að vísu
fárveik um nóttina, en daginn eft-
ir fór henni að létta. Upp frá því
fór henni dagbatnandi, og þegar
hún yfirgaf spítalann, var hún eins
og ný manneskja. Aldrei á æfi
sinni hafði hún átt eins náðuga
daga og þessa tvo mánuði, sem hún