SunnudagsMogginn - 30.05.2010, Síða 43

30. maí 2010 43
Þ
ær fara heldur betur á stjá með vaxandi sumri og
öskrandi birtu, tíkurnar tvær sem löngum hafa ært
óstöðugan.
Rómantíkin og erótíkin, þessar systur sem eiga
það til að leggjast með offorsi á fólk með kjafti sínum og
klóm.
Slefandi toga þær og teygja, bíta og klóra,
sleikja og kjassa.
Og sleppa ekki svo glatt sínu hreðja-
taki, ef þær á annað borð ná góðu biti.
Það er engin leið að hemja þessar
lóðatíkur sem ná stundum
slíkum völdum yfir fólki að
það verður nánast eins og
brothættir sakleysingjar,
algerlega varnarlaust og
vill ekkert frekar en
sökkva til botns í
sælunni (eða
kvölinni).
Þær eru
samhentar
þessar systur enda náskyldar.
Rómantíkin sem kennd er við hjartað og stundum andann,
nema hvort tveggja sé, hún læðir sér út í holdið sem er svo
torvelt að temja og umbreytist þar í erótík.
Mönnum stendur allan daginn og gott betur.
Konur eru á floti hverja stund.
Saman skapa tíkurnar tvær slíka ógnarþrá að líkja má við
brotsjó sem kemur yfir þá sem fyrir verða.
Og engum vörnum er við komandi.
Fólk brotnar í spað.
Það leysist upp í sæluvímu.
Það gengur um í lostakasti.
Það getur verið kúnstugt að fylgjast með því hvernig ást-
arþörfin vex ógnarhratt frá vori fram á sumar.
Það er eins og íslenska sumarið kveiki slíkt ástarbál hið
innra meðal Frónbúa að viðþolsleysi verður algert.
Fólk iðar í skinni sínu af samneytisþörf, vill verða brjál-
æðislega ástfangið og stekkur jafnvel til á hvað sem býðst.
Fólk missir sig.
Titrar og skelfur, þrungið af þrá.
Andi og hold fara á flug með flugunum sem vakna af vær-
um blundi.
Heiðvirðar konur játa kinnroðalaust með glampa í augum
að draumur þeirra sé að hverfa með elskhuga upp í afdal,
skríða þar inn í eyðibýli og stelast til að njóta ásta í eilífri
sumarbirtunni.
Láta anda liðinnar tíðar leika um sinn bera sólbrunna rass.
Gefa sig fullkomlega á vald rómantíkinni og erótíkinni.
Láta þær flaðra upp um sig skammlaust.
Drekka í sig ilm af grænu grasi og gleyma sér í fuglasöng.
Fuglinn í brjósti karla vex með hækkandi sól.
Þeir belgja út sitt bringubein og sperra stél.
Rauðbrystingsbrjóstin blása út.
Og ólgan í æðunum eins og hver annar bullandi hraðsuðu-
ketill.
Gjósa vil ek, syngur og hvín í þeirra haus.
Og kasta sér svo í beinu framhaldi á kvinnu þá sem hugur
og limur stendur til.
Eðla sig sleitulaust.
Kom fagnandi, dásamlega sumar, með þína hrífandi holds-
ins þrá og andans upplyftingu.
Taumlausar
tíkur tvær
Stigið í
vænginn
Kristín Heiða
khk@mbl.is
Gatan mín
Morgunblaðið/Sigurður Bogi
Hús og harðfiskur
á Vesturgötunni
V
esturgatan á Akranesi er ein af meg-
inæðunum í gegnum bæinn og ein
lengsta gatan. Neðstu Vesturgötu-
húsin eru byggð snemma á tutt-
ugustu öldinni og komið var fram undir 1980 er
þau hús sem sem efst standa voru reist. Fyrir
vikið er byggingarstíll húsanna, sem eru vel á
annað hundrað, býsna ólíkur og þar end-
urspeglast sú lína í arkitektúr sem vinsælust
hefur verið á hverjum tíma. Sum húsanna eru
til dæmis byggð eftir höfði eigendanna og fátt
hefur verið til sparað, en önnur eru afsprengi
staðlaðra teikninga Húsnæðismálastofnunar rík-
isins.
„Mér finnst afskaplega þægilegt að búa hérna.
Við erum með stóra og góða lóð; hér bak við
húsið höfum við fjölskyldan skapað okkur sælu-
reit með sólpalli, heitum potti og kartöflugarði.
Að hafa þetta eru mikil hlunnindi enda safnast
stórfjölskyldan öll hér saman á góðum dögum á
sumrin,“ segir Þórey Helgadóttir. Þau Skapti
Steinólfsson eiginmaður hennar keyptu húsið að
Vesturgötu 135 árið 2006. Húsið er kjallari, hæð
og ris; um 170 fermetrar. Og þau fengu meira
en bara húsið, því harðfiskverkun fylgdi með í
kaupunum. Fyrir mörgum áratugum fór þáver-
andi húseigandi að verka harðfisk í bakhúsi, þar
sem komið var upp þurrkklefum og annarri að-
stöðu. Síðar seldi hann húsið og starfsemina
með og þannig hefur boltinn rúllað. Húsið
skiptir aldrei um eigendur öðruvísi en svo að
allur pakkinn fylgi ekki með. Hér eru hús og
harðfiskur eitt og hið sama. Og þetta litla fyr-
irtæki, Faxafiskur, er sú fiskverkun á Skipa-
skaga sem er með elstu kennitöluna, sem aftur
vitnar um að reksturinn er í þokkalegu lagi.
„Þessi starfsemi er ágæt búbót og ég þarf því
sáralítið að sækja vinnu af bæ. Mér finnst líka
gott að vinna hér heima. Get til dæmis alltaf
verið til staðar þegar dóttir mín kemur heim úr
skólanum,“ segir Þórey sem er fædd og uppalin
á Skaganum. Hún segist muna þann tíð þegar
Vesturgata var nokkurskonar kappakstursbraut
bíladellustráka sem slógu undir nára á fákum
sínum og óku svo hratt að hvein í. Síðar voru
settar upp hraðahindranir á götunni og þá
batnaði staðan til muna.
„Mér finnst afskaplega ljúft að búa hérna. Við
eigum frábæra nágranna og án þess að sam-
gangur sé neitt sérstaklega mikill þá veit fólk að
Akranes
Ve
stu
rg
at
a
Hafnarbraut
Faxa
brau
t
Æ
gis
br
au
t
Esjubraut
Kir
kju
bra
ut
Stillholt
1
2
minnsta kosti hvað af öðru. Akranes er enn ekki
orðið svo stór bær að maður viti ekki deili á
meginþorra fólks sem hér býr. Sé krakkarnir
spurðir hverra manna þeir séu kemst maður yf-
irleitt á sporið, eins og mér leiddist alltaf sjálfri
að vera spurð að þessu þegar ég var stelpa.“
sbs@mbl.is
1. Breiðin sem er hér allra fremst á Skaganum er afar
skemmtilegur staður. Þar eru tveir innsiglingarvitar
sem er gaman að skoða og sömuleiðis er náttúran
þar mjög skemmtileg. Í hraunbollum á klöppunum má
sjá marflær, krabba og kuðunga og fyrir krakka er heilt
ævintýri að sjá þær undraskepnur. Víða leynist líf.
2. Langisandur er hrein náttúruperla, það eru mikil
hlunnindi okkar Skagamanna að eiga þessa fallegu
skeljasandsfjöru inni í miðjum bænum. Þarna hafa
uppákomur verið haldnar í áranna rás og syðst á
Langasandi við Sementsverksmiðjuna er gamla Akra-
borgarbryggjan, þar sem stundum hafa verið haldin
bryggjuböll á Írskum dögum sem er bæjarhátíð okkar.
Böllin vekja meðal fólks góðar minningar um Akra-
borgina sem ég held að Akurnesingar sakni, enda þó
göngin undir Hvalfjörð séu mikill lúxus og nokkuð sem
enginn vildi vera án.
Uppáhaldsstaðir