Heimilisritið - 01.03.1945, Blaðsíða 12

eins og herbergið lifnaði við blrt-
una.
Ef við gætum alltaf verið svona
saman, hugsaði hún, hérna á
heimilinu, þar sem þau höfðu
búið saman, óhult og ástfangin.
Nú voru þau saman hérna og
hún gat hrint burtu hugsuninni
um, að heimfaraxleyfi hans tæki
enda — gleýmt því, og látið eiiis
og allt hafði verið áður. Svo
boröum við saman á morgun.
niður við lækinn, hugsaði hún.
Eg næ í reyktan kalkúnhana og
kampavín, svo tökum við ferða-
fóninn og spilum gömlu lögin:
„Night and day“ og „Star dust“.
Tom hreyfði sig. Hundurinn
leit upp og horfði á húsbónda
sinn spurnaraugum.
„Kurt, gamli skarfur“, sagði
Tom. „Þú flytur í borgina á
morgun, þú og Darsie. Þér lík-
ar það kanski ekki, en þú verð-
ur að sætta þig við það. Allir
verða að læra að fórna og þú
ert engin undantekning".
Darsie leit undrandi upp. „Æ3,
nei Tom. Ekki fara héðan á
morgun!“
Hann kinkaði kolli hægc. „Eg
verð að gefa skýrslu í Camp
Dix, og dvel þar um tíma. Eg
hefi fengið íbúð handa þér hjá
tveimur öðrum giftum konum.
Eg mun fá tækifæri til að sjá
þig oft á meðan..“
„Á meðan?“, endurtók hún
með kvíða, og hallaði höfðinu að
öxl hans.
10
Hann tók fastara utan um
hana. „Bara á meðan“.
Hún lá alveg kyr með höfuð-
ið upp við nýja einkennismerk-
ið á öxl hans.
Hérna og núna verðurðu skil-
málalaust að gera upp við sjálfa
þig Darsie, hugsaði hún. Nú
þýðir ekki að hopa lengur. Allt
hefur breyzt og þú verður að
horfast í augu við það. „Eg
fæ mér atvinnu við hergagna-
iðnað“, sagði hún loks.
„Já,“ svaraði hann. „Það er
líklega bezt“.
Þau stóðu upp og gengu sam-
an um herbergið. Hún horfði á
kornblómið sem hún hafði ann-
ast svo vel og lengi og á eikar-
borðið og stólinn, sem Tom
hafði sjálfur smíðað. Henni
fannst allt vera í þoku fyrir
augum sér, en reyndi að herða
sig upp.
Tom dró hana að sér. „Það
verður allt hér, þegar við kom-
um aftur, elskan mín,“ sagði
hann fullvissandi. „Applecot
mun bíða eftir okkur“.
flún hélt utan um hann, þar
til kjarkur hans gaf henni
styrk, sem hún þyrfti brátt að
læra að finna án hans hjálpar.
Hún leit upp og brosti til
hans. „Auðvitað", sagði hún
djarflega. „Applecot bíður okk-
ar, þangað til við komum aft-
ur saman“.
„Já“, sagði hann, „við munum
koma aftur, ástin mín“.
HEIMILISRITIÐ