Heimilisritið - 01.03.1945, Síða 24

Ég gleymi því aldrei
Amerískur hermaður segir hér sanna sögu fró því, þegar
arabiskur héraðshöfðingi í Túnis bauð honum dóttur sína
/
og „ríkið eftir sinn dag".
ÞEGAR EG dvaldi í Túnis í
úpphafi Aferíkul.erferðarinnar
fékk ég mörg tækifæri, til þess
að komast í náin kynni við
Araba. Eg lærði brátt ýms ara-
bisk orð og setingar. Þegar ég
svo bætti þeim við það, sem ég
þegar kunni í frönsku, tókst
mér allsæmilega að skilja hina
innfæddu og gera mig skiljan-
lega við þá. Og ég lærði auk
þess ýmsar af kenningum Kór-
ansins, sem eiga í mörgum til-
fellum alveg merkilega vel . við
okkar tíma. Eg hafði því betri
aðstöðu en margur annar til
þess að afla mér vina á meðal
Arabanna, enda kynntist ég
nokkrum þeirra á meðal. En ég
gleymi aldrei fundi þeim sem ég
átti við gamla Arabahöfðingj-
ann.
Eins og venjulega, sýndi ég
þá ákveðnu hævevsku- og kurt-
eisisiði, sem Móhammeðstrúar-
menn eru vanir að sýna eldra
fólki. Abdul gamli var mjög
hrifinn af því, að það var þó að
minnsta kosti einn útlendingur
I
á meðal hinna mörgu erlendu
manna, er lagt höfðu undir sig
landið, sem kunni að koma fram
á réttan hátt við aldrað fólk.
Það var af þeim orsökum sem
hann hélt áfram að spjalla við
mig í alllangan tíma. Þegar ég
vitnaði í' Kóraninn, eitt sinn í
samræðum okkar, varð hann
hrærður og alveg stórhrifinn.
„Eg á engan son til að taka
við af mér þegar ég fell frá“,
sagði hann óðamála. „Eg á að-
eins dætur. Sú yngsta er nítján
ára og verður að fara að giftast.
Sonur minn, þú ert ráðvandur og
guðhræddur maður, vellærður í
Kóraninum. Eg skal gefa þér
dóttur mína fyrir konu, og þú
skalt ríkja eftir mig þegar ég er
dauður“.
Eg benti honurn hæversklega
á það, að nú væri stríð, og að ég
gæti ekki skilið við herinn eftir
eigin geðþótta. Sá gamli hélt að
mótbárur mínar væru sprottnar
af því, að ég ætlaði mér að
semja um betri skilmála við
hann. Álit hans á- mér jókst
22
HEIMILISRITIÐ