Heimilisritið - 01.03.1945, Qupperneq 41

Vitinn bjó yfir voðalegum leynd-
ardómi — aðeins einn maður
kunni skil á honum.
DULARFULLA ViTAMÁLIÐ
Eftir MICHAEL HERVEV
VIÐ LÁUM á þilfarinu undir
syórnubjörtum himni og vorum
aö rabba saman. Samtalið barst
að leyndardómum hafsins. „Hol-
lendingurinn fljúgandi“ varð
fyrsta umræðuefnið og svo
„Marie Celeste“. Þá var eins og
timburmaðurinn vaknaði.
„Þetta er allt gott og gilt, en
að mínu áliti slær „Dularfulla
vitamálið" allt út“.
„Dularfulla vitamálið?“, át
Taffy Williams eftir honum,
„Eg hef aldrei heyrt talað um
það fyrr“.
„Eg er ekkert hissa á því,
þú ert yfirleitt svo fáfróður um
flesta hluti að —“
„Blessaður hættu þessum
skætingi, Chippy“, sögðum við
glottandi, „byrjaðu heldur á
sögunni“.
„Það hefur víst verið €yrir
ykkar minni“.
Hann tottaði pípuna og kveikti
í henni, að minnsta kosti í þrí-
tugasta skiptið þá um kvöldið.
„Það var um aldamótin 1900,
að áliöfn vitans hvarf, án þess
að nokkur vegsummerki sæust“.
„Það er einkennnilegt að þú
skulir kunna þessa sögu“, sagði
brytinn allt í einu.
Það urðu allir forviða. — —
Við hásetarnir höfðum yfirleitt
hvorki tíma né aðstöðu til að
, kyggnast inn á starfssvið hans,
en Slade, það var nafn brytans,
var að ýmsu leyti frábrugðinn
öðrum stéttarbræðrum sínum. Sá
orðrómur hafði jafnvel komist á
kreik að hann væri vel mennt-
aðui', og hefði aðeins farið til
sjós, til þess að fá efni í bók,
sem hann var sagður vera að
skrifa. En orðrómurinn var það
eina, sem við höfðum við að
styðjast, því að hann heyrðist
yfirleitt sjaldan mæla orð frá
vörum.
Hann var einhver sá orðvar-
asti maður sem ég hef kynnst.
Þá sjaldan sem hann kom upp
L þilfar á kvöldin, talaði hann
ekki orð við okkur, og þessvegna
var það, að við undruðumst að
HEIMILISRITIÐ
39