Heimilisritið - 01.03.1945, Blaðsíða 58

Anna gat vel skilið það, en
Matilda var ofsareið.
„Eg skammast mín fyrir þiý,
Martin Foster!“ sagði hún a?f.
„Mér kemur það ekkert við,
hvort þetta leikrit gengur vel eða
illa, reyndar hefði mér ekkert
þótt það verra þó að það hefði
verið dæmt niður fyrir allar hell-
ur. Það sem mér gremst mest, er
hvernig þú hefur farið á bak
við mig og svikið mig vísvitandi.
Eg hélt að það væri hægt að
reiða' sig á þig, en nú sé ég að
ég get ekki treyst þér“.
„En frænka", Martin hleypti í
brúnirnar, „mér þykir leiðilegt,
að þú skulir taka þessu svona
en....
„Það er engin afsckun til í
þessu máli!“ hreytti hún út úr
sér. „Og ég get aldrei fyrirgef-
ið þér, Martin. Það getur verið
að þú haldir að þetta leikrit færi
þér gull og græna skóga, en trúðu
mér til, þú færð brátt að reyna
annað. Zena Gaye hefur ekki
hreint mjöl í pokanum, eins og
þú kemst vonandi bráðlega að
raun um“.
Anna sá að Martin roðnaði —
og að þessi beisku orð særðu
hann og að hann átti erfitt með
að stilla skap sitt.
„Eg komst ekki hjá því að
gera það, frænka. Eg viðurkenni
að það var teflt á tæpasta vað,
en þegar öllu er á botninn hvolft
þá hefurðu alltaf gefið í skyn
að þú værir ákveðin í því að arf-
leiða mig að öllu. Jafnvel þótt
leiksýningin hefði farið í hund-
ana, þá hefði það verið ég en
ekki þú, sem fengið hefði skell-
inn óbeinlínis“.
Gamla hefðarkonan hristi höf-
uðið ofsalega.
„Jæja drengur minn, þá hefðir
þú orðið illa staddur!“ sagði
Matilda þjösnalega. „Það vi'l
nefnilega svo til að þú ert alls
ekki erfingi minn. Það er langt
síðan ég breytti erfðarskránni
rninni".
Martin leit á hana orðlaus af
undrun. Hann hafði sízt átt von
á þessu.
„Eg ákvað það skömmu eftir að
þú giftist“, sagði Matilda. „Eg
sá að þú varst ekki hæfur til að
gæta þeirra eigna, sem ég lat
eftir mig. Nei, ég kaus heldur
að arfleiða Önnu að öllu sam-
an“.
Martin leit sljóum augum á
•Önnu. Svo gekk hann allt í
einu, og án þess að mæla o-'ð
frá vörum, út úr skipsklefanum.
Matilda horfði á dymar lok-
ast á hæla honum og var þegj-
andi góða stund. Svo þreif hún
hattinn af sér og kastaði hon-
um á stól.
„Strákbjáninn“, sagði hún Ön-
ug. „Vonandi kemst hann ein-
hvemtíma til vits og ára“.
Anna sá Martin ekki það
sem eftir var dagsins. Hun
svipaðist um eftir honum, hvar
sem henni gat dottið í hug nð
hann væri, en árangurslaust.
56
HEIMILISRITIÐ