Læknablaðið - 15.12.1986, Blaðsíða 59

LÆKNABLAÐIÐ
361
tölfræðilega marktækt (p<0,05). Að auki minnkaði
verulega tíðni tveggja samhliða aukaslaga, hægs
slegiltakts, tvíburatakts og þríburatakts, þó án þess að
um tölfræðilega marktæka breytingu væri að ræða
(p>0,05). Hins vegar, ef frá eru taldir þeir fjórir er
losnuðu við VT, þá breytti meðferðin lítið eðli þeirra
slegil takttruflana sem fyrir voru. Þær komu aðeins fyrir
í mun minna mæli en áður.
Við ályktum að ekki sé hægt út frá þessum niðurstöðum
að meta áhrif disopyramids á langtíma horfur sjúklinga
með HCM. Það er hins vegar að okkar mati mjög
mikilsvert, að auk þess að fækka heildartíðni slegil
takttruflana þá hefur meðferðin marktæk áhrif á VT,
sem hefur reynst hafa hvað mest forspárgildi allra
áhættuþátta HCM sjúklinga m.t.t. dánartíðni, ekki síst
skyndidauða. Okkur finnst því full ástæða til að hafa
disopyramid í huga sem valmöguleika í meðferð á
HCM. Þeirri spurningu hvort þau áhrif lyfsins á slegil
takttruflanir er hér koma fram, auk þekktra áhrifa
hjarta og blóðrás, breyti í raun dánartíðni sjúklinga með
HCM verður þó ekki svarað nema með
forspárrannsókn.
ÁHRIF CYCLOSPORINS Á SÓRA (PSORIASIS)
CEM Griffiths, JN Leonard, Helgi Valdimarsson, L.
Fry. Húðsjúkdómadeil St. Mary’s sjúkrahússins í
London, Rannsóknastofa Háskóians í ónæmisfræði.
Cyclosporin er sérvirkt ónæmisbælandi lyf sem lamar
hjálparfrumur, en hefur ekki bein áhrif á starfsemi
annarra ónæmisfruma. Rannsóknir höfðu gefið
vísbendingar um að íferð og ræsing hjálparfruma í
yfirhúð orsaki sóra. Því var ákveðið að gera
forrannsókn til að kanna áhrif cyclosporins á þennan
sjúkdóm. Valdir voru 10 sjúklingar með mjög
útbreiddan og virkan sórasjúkdóm, sem ekki hafði látið
undan PUVA eða methotrexate meðferð.
Sjúklingarnir fengu litla skammta af cyclosporin (2-4
mg/kg) í 12 vikur. Hjá fimm þeirra hurfu útbrotin alveg
meðan þeir tóku cyclosporin, og hinir fimm sýndu
einnig afgerandi bata. Allir sjúklingarnir, nema einn,
töldu að cyclosporin væri áhrifaríkasta lyfið sem þeir
hefðu til þessa fengið gegn sjúkdómnum. Engra
alvarlegra aukaverkana varð vart.
Sóraskemmdir einkennast af auknum vaxtarhraða og
óeðlilegri þroskun fruma í yfirhúð. Vitað er að
cyclosporin hefur engin áhrif á vaxtarhraða
yfirhúðarfruma. Hin ótvíræðu áhrif cyclosporins á sóra
styðja því eindregið þá tilgátu, að hjálparfrumur gegni
lykilhlutverki í meingerð þessa sjúkdóma.
ÁHRIF STERA- OG TJÖRUÁBURÐAR Á
EITILFRUMUR OG MAKRÓFAKA í
SÓRASKELLUM (PSORIATIC PLAQUES).
BS Baker, CEM Griffiths, JN Leonard, L. Fry, Helgi
Valdimarsson. Húðsjúkdómadeil St. Mary’s
sjúkrahússins í London, Rannsóknastofa Háskólans í
ónæmisfræði.
Við höfum áður sýnt fram á að útbrotablettir myndast í
sórasjúklingum þar sem hjálparfrumur skríða úr
undirhúð upp í yfirhúð. Þar þyrpast þær kringum
makrófaka (Langerhans) frumur yfirhúðarinnar,
virkjast og tjá HLA-DR sameindir. I byrjandi
sórablettum eru slíkar frumur áberandi en í blettum sem
eru í þann veginn að lagast sjálfkrafa ber mest á virkum
(HLA-DR jákvæðum) bælifrumum (1).
Lækning á þrálátum sóraskellum með stera- eða
dithranoláburði hélst í hendur við verulega fækkun á
frumum í skellunum. frumurnar hurfu þó nokkru áður
en hægt var að greina klínískan bata. í
sterameðhöndluðum skellum varð einnig veruleg
fækkun á Langerhans frumum, en hins vega fækkaði
þessum frumum ekki í dithranolmeðhöndluðum
skellum.
Þessar niðurstöður samrýmast þeirri kenningu að
meingerð sóra eigi rætur að rekja til þess að frumur
greina ónæmisvæki í tengslum við makrófaka í yfirhúð
(2). Leit að slíkum ónæmisvækjum er hafin.
1. Baker BS, Swain AF, Fry L, Valdimarsson H:
Epidermal lymphocytes and HLA-DR expression in
psoriasis. Br Dermatol 1984; 110: 555-64
2. Valdimarsson H, Baker BS, Jónsdóttir I, Fry L:
Psoriasis: disease of abnormal keratinocyte
proliferation induced by lymphocytes. Immunology
Today (in press)
UNDIRFLOKKAR MÓTEFNA GEGN GLIADINII
DERMATITIS HERPETIFORMIS
Ingileif Jónsdóttir, Ingibjörg L. Skúladóttir, Helgi
Valdimarsson. Rannsóknastofa Háskólans í
ónæmisfræði.
Vefjaskemmdir í húð og meltingarvegi sjúklinga með
dermatitis herpetiformis (DH) og meltingarvegi
sjúklinga með coeliac sjúkdóm (CD) eru háðar neyslu
hveitipróteina einkum gluteins. Talið er að meingerð
þessara sjúkdóma megi rekja til ónæmissvara gegn
gluteini, bæði frumubundinna svara og vessaónæmis. í
sermi DH og CD sjúklinga finnast mótefni gegn glíadíni
og í garnaslimhúð íferð eitilfrumna, og í DH finnast
útfellingar af IgA og komplímentþættir í húð.
Við höfum þróað ELISA aðferð til mælinga á
mótefnum gegn glíadíni, af IgM, IgG og IgA gerð.
Magn mótefna af þessum flokkum hefur verið ákvarðað
í heilbrigðum einstaklingum með DH. Bráðabirgða
niðurstöður sýna að IgM-mótefni gegn glíadíni eru
hærri hjá heilbrigðum en DH sjúklingum, en DH
sjúklingar sýna hækkun á bæði IgG og IgA mótefnum
miðað við heilbrigða. Töluverð dreifing er á títer
mótefna af öllum flokkum í báðum hópum. Öfugt
samband virðist ríkja milli IgM og IgG mótefnamagns
hjá heilbrigðum einstaklingum.
MONOCYTAFJÖLGUN Á FYRSTU VIKUM
MEÐGÖNGU
Alexander Kr.Smárason, Auðólfur Gunnarsson, Jón
Hilmar Alfreðsson, Helgi Valdimarsson.
Rannsóknastofa Háskólans í ónæmisfræði,
Kvennadeild Landspítalns.
Eftir hreiðrun frjóvgaðs eggs í legslímhúð vex
fósturvefur, trophoblast, inn í sérhæfðan móðurvef,
decidua. Ónæmiskerfi móðurinnar hafnar ekki þessum
vef þrátt fyrir aðra vefjaflokkagerð. Þekking á samspili
þessa »náttúrulega græðlings« og fruma móðurinnar
gæti m.a. haft þýðingu fyrir vefjaflutninga- og
krabbameinsrannsóknir.