Morgunblaðið - 16.07.2013, Side 24

24 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ ÞRIÐJUDAGUR 16. JÚLÍ 2013
✝ Bergur PéturJónsson fædd-
ist í Kaupmanna-
höfn 11. desember
1925. Hann and-
aðist á Hrafnistu í
Reykjavík 7. júlí
2013.
Foreldrar hans
voru Jón Þorleifs-
son, listmálari frá
Hólum í Horna-
firði, f. 26.12. 1891,
d. 14.7. 1961 og Rakel Ólöf Pét-
ursdóttir, ljósmóðir frá Að-
alvík, f. 9.11. 1897, d. 10.9. 1952.
Systkini Bergs voru: Kolbrún, f.
1923, d. 1971 og Jarl, löggiltur
endurskoðandi, f. 1934, d. 1999.
Maki Kolbrúnar: 1) Brandur
Brynjólfsson, börn: Orri og
Þórunn. 2) Peter James Kops-
cak, dóttir Rakel Ólöf. 3) Gísli
Halldórsson, börn: Guðfinna og
Jón Eldjárn. Maki Jarls: Kristín
Magnúsdóttir. Börn Kristínar:
Ásdís Vignisdóttir og Ársæll
Vignisson.
Fyrri kona Bergs var Anna
María Elísabet Pálsdóttir, f. 8.9.
1925, d. 19.10. 1974. Þau giftust
27.5. 1950. Börn: 1) Rakel Ólöf,
f. 1951, d. 1952, 2) Páll Þór
sjúkraliði, f. 1953, 3) Rakel Ólöf
leiðbeinandi, f. 1956, börn; a)
Bergur Pétur, f. 1974, börn:
Nikolas Elí og Mikael Breki.
arkona: Sigríður Björk Jóns-
dóttir, börn: Bergur Sigurlinni,
f. 2004. Skildu.
Bergur ólst upp í Reykjavík í
Blátúni við Kaplaskjólsveg, húsi
sem foreldrar hans byggðu.
Hann lauk verslunarskólaprófi
1945 og hóf starf á skrifstofu
Olíufélagsins hf. Fyrri hluta árs
1948 tók hann grunnnám hjá
Flugmálastjórn í Reykjavík og
hóf störf þar. Starfaði sem flug-
umferðarstjóri í Reykjavík
1948-1950, fór í framhaldsnám í
radar-aðflugsstjórn í Atlanta í
Bandaríkjunum 1950-1951,
vann í flugturni Keflavíkur
1951-1952, í ACC Reykjavík
1952-1956 og af og til í Notam-
skrifstofunni frá 1953-1963 er
hann tók við starfi deildarstjóra
upplýsingaþjónustu Flugmála-
stjórnar þegar hún var stofnuð
1963 og gegndi því starfi til
vors 1987. Tók námskeið á veg-
um Alþjóða Flugmálastofn-
unarinnar (ICAO) í París 1980
og í Montreal 1982 í hönnun og
öryggisútreikningum aðflugs-
kerfa flugvalla. Vann síðan í
tölvudeild Flugmálastjórnar til
starfsloka 1993. Bergur var
skáti og starfaði með skáta-
hreyfingunni frá unglingsaldri.
Einnig var Bergur félagi í reglu
Oddfellowa. Bergur og Svan-
hvít bjuggu um fimm ára skeið í
Tuscaloosa í Alabama (1994-
1999). Annars áttu þau lengst af
heimili í Garðabæ. Bergur fór á
Hrafnistu sumarið 2012.
Útför Bergs fer fram frá
Fossvogskirkju í dag, 16. júlí
2013, kl. 13.
Seinni kona Bergs
er Shelley
Tryggvason. b)
Elísabet Gunn-
arsdóttir, f. 1976
gift Gylfa Sigurðs-
syni, barn María
Lind. 4) Anna Gyða
leikskólakennari, f.
1965, gift Eysteini
Sigurðssyni, börn:
a) Hólmfríður, f.
1992, b) Páll Örvar,
f. 1996. Sonur Eysteins Ragnar,
f. 1973. Seinni kona Bergs:
Svanhvít Sigurlinnadóttir, f.
6.8. 1934. Þau giftust 24.4.
1980. Börn Svanhvítar: 1) Vil-
helmína Roysdóttir, versl-
unarmaður, f. 1954, fyrri maki:
Heimir Guðjónsson, börn: a)
Halla Svanhvít, f. 1973, b) Sara,
f. 1980 c) Sandra, f. 1980.
Skildu. Seinni maki: Hilmar
Helgason, börn: a) Edda, f.
1987, b) Hlynur, f. 1989. Skildu.
2) Hafdís Sigrún Roysdóttir
kennari, f. 1959, gift Jóhanni
Þorsteinssyni frá Svínafelli í
Öræfum. Börn a) Þorsteinn, f.
1991, b) Svanhvít Helga, f. 1994,
c) Sigurður Pétur, f. 1999. 3)
Sigurður Einarsson atvinnurek-
andi, f. 1962. Fyrri maki: Deb-
hora Ann, börn: a) Anna Vic-
toría, f. 1991, b) Alexandra
Maren, f. 1994. Skildu. Sambúð-
Hvað er það sem kemur upp í
huga minn nú þegar ég kveð föð-
ur minn og endurminningarnar
herja á? Það er hversu einstakur
hann var í alla staði. Fallegur,
virðulegur maður sem var hóg-
vær, hljóðlátur, nærgætinn en
mjög alvörugefinn. Hæfileikarík-
asti maður sem ég hef kynnst.
Gat allt gert og gerði það af
áhuga með gleði, vandvirkni og
af ótrúlegri þolinmæði eða
þrjósku. Raulaði oft við vinnu og
hlutirnir tóku stundum tíma að
klárast. Það var ekki hægt ann-
að en að láta sér þykja vænt um
hann.
Við Palli bróðir vorum að
ræða um pabba og hann sagði:
Finnst þér ekki sérstakt hvernig
hlutirnir voru á Háaleitisbraut-
inni (bjuggum þar í 20 ár)?
Pabbi gerði við nánast allt sem
bilaði í húsinu sama hvort það
var í sameign eða heima hjá
fólki. Gerði við úr og klukkur
sem úrsmiðir höfðu gefist upp á.
Á sjöunda áratugnum voru kon-
ur gjarnan í Hagkaupssloppum
og nælonsokkum og pabbi gerði
við ófáa sokkana og kjólana með
kúnststoppi sem hann lærði af
móður sinni. Alinn upp af kven-
réttinda- og náttúrulækninga-
konu sem kenndi börnunum sín-
um að bjarga sér. Pabbi gerði
við bæði menn, dýr og hluti því
hann var iðulega kallaður til ef
einhver slasaðist eða veiktist.
Hafði lækningamátt í höndum
sem yljaði manni oft. Allir urðu
rólegri þegar pabbi var kominn
á staðinn. Var skáti í húð og hár
og ávallt tilbúinn í hvað sem var.
Hafði úrræði og lausnir við öllu
og sagði aldrei nei við neinni
bón. Smíðaði bíl, gerði upp 8 hús
sem þau bjuggu í (með sinni
seinni konu) og það óaðfinnan-
lega svo fátt eitt sé talið.
Pabbi var alltaf kletturinn,
þannig að hann bar nafnið sitt
með réttu. Elskaði vinnuna sína
hjá Flugmálastjórn og hefur
örugglega unnið hana vel eins og
allt annað sem hann gerði en
sjálf vann ég sem teiknari hjá
honum í eitt ár. Hann sá um
gerð flughandbókarinnar í mörg
ár.
Bestu minningar mínar úr
barnæskunni eru tjaldferðalögin
sem gjarnan stóðu yfir í 2-3 vik-
ur. Fórum um allt land og gjarn-
an ótroðnar slóðir. Ævintýralega
skemmtilegar ferðir auk allra
skátamótanna. Barnaafmæli
okkar systkina voru líka á þeim
tíma með sérstökum hætti þar
sem dans, leikir og söngur voru
alltaf út í eitt. Söngur og dans
var stór hluti af minni barn-
æsku. Jákvæðu minningarnar
yfirgnæfa algerlega framan af
ævinni.
Veikleiki pabba var „Bakkus“
ásamt lélegu sjálfsmati sem tók
stundum völdin og gerði það að
verkum að hann náði aldrei að
blómstra almennilega og var oft
plagaður af sektarkennd og van-
líðan. Hætti smám saman að
stunda AA-fundi. Hamingjuna
vantaði oft. Fyrir um 20 árum
hlaut hann framheilaskaða af
völdum áverka sem gerðu það að
verkum að allt frumkvæði hvarf
og getan til verka smáminnkaði.
Persónuleikabreytingar urðu
sem erfitt var að horfa upp á.
Heilabilun vegna skaða tók síð-
an við. En minningin mun lifa
um einstakan mann. Kveð hann
með ferðabæn sem móðir mín
kenndi okkur:
Ó, drottinn virstu að mér gá.
Ó, drottinn leið mig til og frá.
Ó, drottinn gakktu á undan mér.
Ó, drottinn mig á höndum ber.
Ó, drottinn skil þú ei við mig,
einkaförunaut kýs ég þig.
Rakel Ólöf.
Það kemur að ferðalokum hjá
öllum, en ferðin í gegnum lífið er
mislöng. Í dag kveð ég elskuleg-
an pabba minn sem hefur loks-
ins fengið hvíldina eftir erfiða
mánuði. Það er margs að minn-
ast en mínar bestu minningar
eru tengdar árunum okkar á
Háaleitisbrautinni þar sem við
bjuggum þar til ég fermdist. Það
var einstakt samband á milli
fjölskyldna í stigaganginum sem
við bjuggum í, við vorum eins og
ein stór fjölskylda. Pabbi var
einstakur maður sem gat gert
alla hluti, ef eitthvað bilaði eða
einhver slasaðist var alltaf kallað
í pabba, hann vissi hvað þurfti
að gera og hvernig. Hann var
alltaf tilbúinn að rétta hjálpar-
hönd eða spjalla ef á þurfti að
halda, hann var rólegur og yf-
irvegaður þannig að öllum þótti
gott að hafa hann nálægt sér.
Mamma dó þegar ég var 9 ára
og þá var pabbi bæði mamma
mín og pabbi, hann gat gert allt,
eldað, þrifið, gert við bíla, byggt
hús, huggað og jafnvel saumað.
Ég held að oft hafi lífið verið
honum erfitt á þessum tíma en
hann talaði aldrei um það, alla
vega ekki við mig. Ég fór ófáar
ferðirnar með honum í vinnuna
þar sem ég fékk að dunda mér á
meðan hann vann. Einnig fór ég
með honum í vinnuferðir út á
land þar sem hann var að gera
við flugvallaljós eða mæla fyrir
ljósum á flugvöllum um landið.
Hann var alltaf þolinmóður við
mig og var þolinmæði og þraut-
seigja hans sterka hlið. Við ferð-
uðumst um landið þvert og endi-
langt og skoðuðum marga
skemmtilega staði, það gaf mér
mikið og hefur verið gott vega-
nesti fyrir mig í lífinu. Pabbi var
skáti og hvatti mig að fara sömu
braut sem ég gerði, ég komst
samt ekki með tærnar þar sem
hann hafði hælana í þeim efnum.
Samband okkar pabba minnkaði
með árunum og finnst mér mið-
ur að börnin mín hafi ekki
kynnst honum að neinu ráði, svo
góðum og einstökum manni sem
hann var. En ég er þakklát fyrir
tímann sem við fengum saman
núna síðasta árið, þó oft hafi
hann átt erfitt áttum við samt
oft góðar stundir saman og gát-
um spjallað um ýmislegt og þá
sérstaklega gamla tíma. Ég er
viss um að vel hefur verið tekið
á móti þér, elsku pabbi minn,
megi Guð geyma þig og ég á
minningar um góðan og gjöfulan
mann.
Anna Gyða Bergsdóttir.
Fjölskyldubönd og tengsl eru
merkilegt fyrirbæri. Fyrir mig
voru þau haldreipi í tilverunni á
unglingsárunum, vitneskjan um
að það væri til fólk sem væri
annt um mig og systkini mín.
Móðurbræður mínir Bergur og
Jarl, föðursystir Guðfinnu og
Jóns, Hildigunnur, afabræðurnir
Haukur og Páll og Úrsúla. Nú
eru þau horfin á braut en minn-
ingin er sterk og fyrirvaralaust
kunna þau að birtast mér eins
og þau væru ljóslifandi komin.
Þannig verður það eflaust einnig
með Berg. Margar góðar minn-
ingar allt frá bernskudögum líða
fram, ekki síst þegar við nutum
návistar eiginkonu Bergs, Elísa-
betar eða Betu eins og hún var
jafnan kölluð. Skapaði hún
gáska og glaðværð í fjölskyld-
unni meðan hennar naut við. Það
var að vonum mikið áfall fyrir
Berg og börnin þrjú þegar hún
skyndilega missti heilsuna. Það
var aðdáunarvert að fylgjast
með Bergi annast konu sína í
veikindum hennar. Hann var
hógvær maður og allt hans fas
einkenndist af fágun, nærgætni,
elsku og alúð. Það var ávallt
skemmtilegt að koma til fjöl-
skyldunnar á Háaleitisbrautinni
og að vonum var áfallið mikið við
fráfall Betu. Öll stóðu þau sig
eins og hetjur og tókust á við
erfiðleikana af einstöku þolgæði.
Lífið heldur áfram og veittu nú
barnabörnin ljósi inn í líf afa
síns. Nýr kafli í lífi Bergs hófst
er hann hóf sambúð með Svan-
hvíti Sigurlinnadóttur, en þau
áttu mörg sameiginleg áhuga-
mál. Bæði miklir fagurkerar og
hagleiksfólk. Listfengi í báðum
ættum og snyrtimennska í blóð
borin. Vildu þau bæði hafa fal-
legt í kringum sig og fannst mér
unun að koma á heimili þeirra
þar sem öllu var fallega skipað
þó um ólík húsakynni væri að
ræða en þau víluðu ekki fyrir sér
að flytja á nýjan stað. Af öllu
sem Bergur tók sér fyrir hendur
mátti lesa natni er bar vott um
mikla þolinmæði og ljóst að þar
fór maður sem gerði miklar
kröfur til sjálfs sín. Að því leyti
var allt sem Bergur fékkst við
nánast fullkomið. Hann var ná-
kvæmur og naut sín því í vinnu
fyrir Flugmálastjórn. Var gam-
an að heyra hann tala um tækni
viðvíkjandi flugumferðarstjórn
og málefni flugsins allt frá þeim
tíma er gamli flugturninn á
Reykjavíkurflugvelli var í notk-
un. Ekki eru nema nokkrar vik-
ur síðan við létum hugann reika
heim í Blátún við Kaplaskjólsveg
sem var honum svo kært. Bið ég
þess að hann fái hvíld í garð-
inum góða þar sem línblómin
bærast í vindinum.
Rakel Pétursdóttir.
Bergur Pétur
Jónsson
Nú er afi okkar
farinn yfir móðuna miklu. Marg-
ar góðar minningar rifjast upp
þegar litið er til baka.
Stóran hluta æskunnar bjugg-
um við erlendis og úti á landi.
Hvort sem það var keyrt eða
flogið í höfuðborgina var ætíð
gott að koma í Giljalandið til að
gista hjá afa og ömmu. Þar var
alltaf vel tekið á móti okkur.
Fyrsta minningin tengist
þjóðardrykknum coca cola. Það
var alltaf til kók í Giljalandi þeg-
ar það á öðrum stöðum var að-
eins í boði til hátíðarbrigða, enda
ekki skrítið þar sem afi vann hjá
Vífilfelli í mörg ár. Í ófá skiptin
kom hann heim eftir vinnu með
kassa af kók í glerflöskum enda
voru plastflöskurnar ekki komn-
ar þá.
Við minnumst þess er við
fluttum frá Ólafsvík til Reykja-
víkur þegar risastór kassabíll frá
kók renndi í þorpið. Hafðir þú
fengið bílinn að láni til að flytja
búslóðina og vakti bíllinn tölu-
verða athygli, ekki síst hjá yngri
kynslóðinni. Bílferðin suður var
ekki síður eftirminnileg með þér
og Munda, en þetta var löng ferð
þar sem flestir vegir voru ómal-
bikaðir.
Ótal sundferðir rifjast upp. Þú
stundaðir sundið af kappi og
tókst okkur bræðurna oft með og
kenndir okkur fyrstu sundtökin.
Bíltúrar voru einnig farnir reglu-
lega um borgina og nánasta um-
hverfi. Voru það miklar fróð-
leiksferðir þar sem þú sagðir frá
ýmsu og sýndir okkur.
Margar veislurnar voru sóttar
í Fossvoginn. Alltaf var tekið á
móti manni með brosi á vör. Þú
stóðst oftar en ekki við grillið og
steikurnar runnu ljúflega niður í
mannskapinn. Oft var slegið á
létta strengi og stutt var í húm-
orinn. Einnig var borinn fram
hákarl úr Kolaportinu við mis-
jafnar undirtektir.
Kæri afi, nú er komið að
brottför og ferð þú einn í síðasta
bíltúrinn. Við fylgjum þér áleiðis
en svo skilja leiðir um stund.
Kannski sjáumst við aftur hinum
megin, vonandi tekur þú þá á
móti okkur og ferð með okkur á
rúntinn.
Guðmundur Freyr Geirsson,
Gunnar Þór Geirsson.
Guðmundur
Óskarsson
✝ GuðmundurÓskarsson
fæddist í Reykjavík
8. október 1927.
Hann lést á Landa-
kotsspítala 4. júlí
2013.
Útför Guð-
mundar fór fram
frá Bústaðakirkju
15. júlí 2013.
Kæri afi.
Þú varst orðinn
gamall en alltaf
gamli fríski langafi
minn. Mér þykir
mjög leitt að kveðja
þig svona snemma.
Það var alltaf svo
gott að koma til
ykkar ömmu. Ég
ásamt öllum hinum
munum passa hana
ömmu.
Elsku langafi minn, ég mun
alltaf eiga góðar minningar um
þig. Ég mun alltaf hugsa til þín
og það mun örugglega alltaf
fylgja tár í hvert skipti sem ég
hugsa til þín. Mig langar að láta
fylgja með ljóð sem ég samdi til
þín.
Hann arkar um land,
hvergi strand.
Hann óstöðvandi er,
við skulum borða bláber.
Ástin strýkur þér kinn,
alltaf ertu afi minn.
Sofna skaltu vært og hljótt,
góða nótt.
Hvíldu í friði, ég elska þig
elsku afi minn.
Þín
Iðunn Lilja.
Það var að mig minnir í kring-
um árið 2000 að Guðmundur
Óskarsson og kona hans, Þór-
gunnur Þorgrímsdóttir, urðu ná-
grannar mínir að Seljalandi 7,
þ.e. að þau bjuggu í íbúðinni
beint á móti mér. Mjög fljótlega
tókst með okkur góð vinátta og
síðustu a.m.k fimm eða sex árin
var Guðmundur gjaldkeri húss-
ins og ég formaður. Guðmundur
var einstaklega vandvirkur mað-
ur og alls ekki hægt að óska sér
betri aðila til halda utan um fjár-
mál hússins. Fyrir ári síðan ósk-
aði hann eftir að hætta sem
gjaldkeri og það gerði hann á
hárréttum tíma, því hann var
farinn að finna fyrir einkennum
sjúkdóms sem angraði hann, þ.e
minnisleysi. Ég og margir aðrir
gerðum okkur ekki grein fyrir að
sá illvígi sjúkdómur, alzheimer,
hafði barið að dyrum.
Guðmundur minn, þín verður
sárt saknað því þú varst sem
kallað er drengur góður. Ég
sendi þér, Þórgunnur mín, og
ættingjum ykkar hjóna mínar al-
úðar samúðarkveðjur. Megi hans
verða minnst sem einlægs og
umfram allt dagfarsprúðs
manns, sem vildi alltaf hafa ná-
kvæmni og heiðarleika að leið-
arljósi.
Grétar Haraldsson.
Amma Helga
var yndisleg kona sem hafði
mikil áhrif á líf mitt og hugs-
anir. Hún passaði mig mikið
þegar ég var lítill strákur, spil-
aði við mig eins og enginn væri
morgundagurinn, fór í uppá-
haldsleikinn okkar bræðra
„grýluleikinn“ sem var mikill
Helga
Svanlaugsdóttir
✝ Helga Svan-laugsdóttir
fæddist á Akureyri
6. september 1922.
Hún lést á Dvalar-
og hjúkrunarheim-
ilinu Grund 5. júlí
2013.
Útför Helgu fór
fram frá Kópavogs-
kirkju 15. júlí 2013.
felu- og eltingaleik-
ur um allt húsið
heima. Hún kenndi
mér flestar bæn-
irnar og lagði
áherslu á að ég
færi með þær á
hverju kvöldi.
Amma fylgdist vel
með því sem ég tók
mér fyrir hendur,
studdi mig og var
stolt af mér.
Síðustu æviár ömmu voru
erfið þar sem sjúkdómur henn-
ar tók hana smátt og smátt frá
okkur. Nú hefur hún fengið
hvíldina og er komin til afa
Boga sem hún þráði svo lengi.
Ég sakna þín óendanlega
mikið og minning þín lifir ætíð í
huga mínum. Hafðu þökk fyrir
allt og hvíl í friði elsku amma
mín.
Þinn
Bogi.
Elsku amma.
Þegar við systkinin fædd-
umst varst þú orðin 73 ára. Við
fengum því að njóta þín allt of
stutt. En þrátt fyrir skamman
tíma áttum við með þér margar
góðar stundir og eru allar þær
minningar sem við eigum um
þig fullar af kátínu og hlýju. Þú
varst alltaf svo góð við okkur
og til í að bregða á leik þegar
við hittumst. Þegar hugsað er
til baka er merkilegt að kona
um og yfir áttrætt hafi ávallt
verið til í að leika við okkur í
eltingarleikjum, feluleikjum og
hvaða þeim leikjum sem okkur
datt í hug. Þú hafðir líka mjög
gaman af að spila. Þau voru ófá
spilin sem þú kenndir okkur og
spiluðum við oft þegar þú
komst í heimsókn eða passaðir
okkur.
Á sama tíma og við syrgjum
þig gleðjumst við, því við vitum
að nú líður þér vel og ert á góð-
um stað í faðmi ástvina. Það
hlýjar okkur um hjartaræturn-
ar að vita að nú loksins ert þú
komin til afa og allra þeirra
sem beðið hafa þín þolinmóð.
Við þökkum þér fyrir sam-
fylgd þína í lífinu, allt sem þú
kenndir okkur og allar góðu
minningarnar sem við fáum að
geyma í hjörtum okkar um
ókomna tíð.
Nú legg ég augun aftur,
ó, Guð, þinn náðarkraftur
mín veri vörn í nótt.
Æ, virst mig að þér taka,
mér yfir láttu vaka
þinn engil, svo ég sofi rótt.
(Sveinbjörn Egilsson)
Hvíl þú í friði elsku amma.
Þín barnabörn,
Ingibjörg og Finnbogi.