Morgunblaðið - 09.05.2014, Side 27

MINNINGAR 27
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 9. MAÍ 2014
✝ Guðrún HildurGuðbrands-
dóttir fæddist í
Ólafsvík 15. febr-
úar 1934. Hún lést
26. apríl 2014 á
hjúkrunarheim-
ilinu Grund í
Reykjavík.
Foreldrar henn-
ar voru hjónin Elín
Snæbjörnsdóttir,
húsmóðir í Ólafs-
vík, síðar starfsmaður í eldhúsi
Borgarspítalans, f. 30. nóv-
ember 1913 í Ólafsvík, d. 25.
apríl 1993 á Vífilsstaðaspítala,
og Guðbrandur Vigfússon, sjó-
maður og oddviti í Ólafsvík, síð-
ar starfsmaður á Borgarspít-
alanum, f. 27. desember 1906 á
Kálfárvöllum í Staðarsveit, d.
14. október 2001 á Hrafnistu í
Reykjavík. Guðrún var einka-
barn foreldra sinna og ólst upp á
heimili þeirra í Ólafsvík.
Fósturbróðir Guðrúnar frá
átta til fimmtán ára aldurs var
Óskar Vigfússon, bróðursonur
Guðbrands, f. 8. desember 1931,
d. 23. mars 2006, formaður Sjó-
mannasambands Íslands. Var af-
ar kært með þeim frændsystk-
inunum.
Guðrún giftist 1. október 1955
börnum, fyrst á leikskóla Borg-
arspítalans, vöggustofu Thor-
valdsensfélagsins og síðast á
leikskólanum Brákarborg. Árið
1972 var opnaður leikskóli í
Ólafsvík. Var Guðrún fengin til
halds og trausts við opnun skól-
ans. Á árinu 1976 hóf hún starf á
hjartadeild Landspítalans við
hjartalínuritun. Kynntist hún
þar mörgu góðu fólki, bæði
hjartasjúklingum, læknum og
öðru samstarfsfólki. Þar vann
hún í 27 ár og undi sér vel þar til
hún hætti störfum árið 2002.
Fyrstu hjónabandsár Guð-
rúnar og Jóhanns bjuggu þau í
leiguíbúð ásamt öðrum hjónum
á Kambsvegi í Reykjavík, en ár-
ið 1958 fluttust þau í íbúð á 3.
hæð í Ljósheimum 4, sem þá var
í byggingu. Heimilið í Ljós-
heimum stóð alltaf opið skyld-
fólki Guðrúnar úr Ólafsvík og
tengdafólkinu frá Egilsstöðum.
Áttu margir þar skjól um lengri
eða skemmri tíma. Alls átti Guð-
rún heima í Ljósheimum í 34 ár,
en sumarið 1992 fluttust þau
Guttormur saman í Eikjuvog 5.
Guðrún greindist með park-
insonssjúkdóm í mars 2004.
Veikindum sínum tók hún eins
og öllu öðru með miklu hug-
rekki og æðruleysi. Hún var trú-
uð þótt hún flíkaði ekki mikið
trú sinni. Guðrún var í áratugi
félagi í Kvenfélagi Langholts-
sóknar.
Jarðarför Guðrúnar fer fram
frá Langholtskirkju í dag, föstu-
daginn 9. maí 2014 kl. 15.
Jóhanni Kristni
Ólasyni rafvirkja, f.
17. febrúar 1931 í
Þingmúla í Skrið-
dal, d. 30. maí 1969
í Reykjavík. For-
eldrar hans voru
hjónin Margrét
Einarsdóttir hús-
móðir og Óli Ein-
arsson, bóndi og
söðlasmiður í Þing-
múla. Guðrún og
Jóhann voru barnlaus. Seinni
maður Guðrúnar var Guttormur
Þormar verkfræðingur, f. 7.
október 1925 í Hofteigi á Jök-
uldal. Foreldrar hans voru hjón-
in Ólína Marta Þormar hús-
móðir, og Þorvarður G. Þormar,
sóknarprestur í Laufási. Með
Guttormi fékk hún þrjú börn
hans, sex barnabörn og nú eru
langömmubörnin orðin sjö.
Yngsta langömmubarnið heitir
Alda Guðrún, fædd 5. ágúst
2012, og heitir hún í höfuðið á
tveimur langömmum sínum.
Guðrún fluttist til Reykjavík-
ur árið 1954. Hún stundaði nám
við Húsmæðraskólann á Löngu-
mýri í Skagafirði veturinn 1954
til 1955, en fór síðan að vinna við
afgreiðslustörf í Reykjavík.
Seinna fór hún að vinna með
„Enn birtist mér í draumi sem dýrlegt
ævintýr,
hver dagur sem ég lifði í návist þinni.“
(Tómas Guðmundsson.)
Nú þegar ég kveð elsku Guð-
rúnu mína, er mér þakklæti efst í
huga. Þakklæti til allra þeirra
mörgu, sem hafa annast hana af
mikilli hlýju og alúð í veikindum
hennar síðust árin, bæði hér
heima í Eikjuvoginum og á
sjúkra- og hjúkrunarstofnunum.
Hún naut síðast sérstakrar um-
hyggju starfsfólks og stjórnenda
á dvalar- og hjúkrunarheimilinu
Grund, þar sem hún dvaldist að
mestu leyti síðustu þrjá mánuð-
ina. Þar fundum við aðstandend-
ur hennar líka fyrir einstökum
hlýhug og vináttu. Sérstaklega er
ég þakklátur fyrir alla þá aðstoð
sem við fengum þar á áttræðisaf-
mælinu hennar 15. febrúar sl.,
sem gerði okkur fært að eiga
góða stund með ættingjum og
vinum.
Við vorum bæði komin yfir
miðjan aldur þegar við kynnt-
umst í Ljósheimum 4 í apríl 1975,
hún búin að vera ekkja í sjö ár og
ég skilinn frá fyrri konunni minni
þremur árum áður. Við töluðum
oft um, hve það hefði verið mikil
gæfa fyrir okkur bæði, að ég
skyldi einmitt kaupa íbúð í blokk-
inni hennar.
Fyrstu árin fórum við frekar
leynt með samband okkar, bæði
gagnvart íbúum í blokkinni og
skyldfólki okkar. Ég veit ekki
hvers vegna, en sennilega höfum
við viljað vera alveg viss um okk-
ur sjálf, enda komin af léttasta
skeiði. Þó kynnti hún mig strax
fyrir foreldrum sínum, sem tóku
mér einstaklega vel og reyndust
mér góðir tengdaforeldrar. Sam-
band okkar þróaðist síðan smátt
og smátt. Við fórum í okkar
fyrstu tjaldferð saman norður yf-
ir Kjöl í júní 1975, og í fyrstu ut-
anlandsferð okkar til Írlands í
ágúst 1977. Síðan höfum við farið
í ótal ferðir, bæði innanlands og
utan, kynnst mestum hluta af
landinu okkar og flestum löndum
í Evrópu. Betri ferðafélaga en
Guðrúnu get ég ekki hugsað mér.
Við vorum oftast bara tvö ein
saman á ferð, einkum fyrstu ára-
tugina, og nutum vel félagsskap-
ar hvort annars. Fyrstu árin
höfðum við sjaldan fasta ferða-
áætlun, en létum það bara ráðast
hver yrði næsti náttstaður. Þetta
breyttist svo með aldrinum.
Ég er sérstaklega þakklátur
fyrir að hafa kynnst öllu því góða
fólki sem stendur að Guðrúnu í
báðar ættir og öllu vinafólki
hennar. Þau hafa öll tekið mér
svo einstaklega vel og reynst mér
svo vel bæði fyrr og síðar, nú síð-
ast í veikindum hennar. Þá er ég
þakklátur fyrrverandi tengda-
fólki hennar, sem tók mér sem
einum úr fjölskyldunni, og einnig
skólafélögum fyrri mannsins
hennar. Það var ekki sjálfgefið.
Náttúrlega var það hin sterka
nærvera Guðrúnar sem hér var
að verki. Aðaleinkenni Guðrúnar
var hlýja, góðmennska, hjálp-
semi og skilningur á vanda-
málum allra þeirra mörgu sem til
hennar leituðu. Hún var óvenju-
góður hlustandi og hún gat alltaf
gefið góð ráð til lausnar hverjum
vanda.
Síðast en ekki síst vil ég að
leiðarlokum þakka elsku ástinni
minni, henni Guðrúnu, fyrir árin
okkar 39. Blessuð sé minning
hennar.
Guttormur.
Í dag kveðjum við elsku bestu
Guðrúnu okkar. Hún var besta
amma sem hægt var að hugsa
sér. Hún var líka yndisleg
langamma barnanna okkar.
Það var alltaf svo huggulegt að
koma í kaffi til afa og Guðrúnar
og í góðu veðri voru kræsingarn-
ar bornar út á pall. Það var í raun
alltaf gott veður hjá afa og Guð-
rúnu. Þau voru svo heppin með
hvort annað, gleði og hlýja var
svo áberandi á heimilinu og mikil
jákvæðni. Við erum svo heppnar
að hafa átt svona yndislega góða
ömmu. Hún dekraði við okkur,
knúsaði og þótti svo vænt um
okkur, eins og okkur þótti svo
vænt um hana.
Elsku Guðrúnar verður sárt
saknað og minnst með hlýju.
Arnheiður, Dýrleif
og langömmubörnin.
Elsku besta Gunna amma mín.
Mér þykir svo sárt að hafa fengið
þessar fréttir að þú hafir nú lokað
augunum í hinsta sinn. Ég vildi
óska að ég hefði getað verið hjá
þér og kvatt þig almennilega.
Alveg frá því ég var lítil stelpa
og bað þig að vera amma mín
tókstu það hlutverk mjög alvar-
lega. Þú hugsaðir um mig eins og
ég væri barnabarn þitt. Þú varst
alltaf með á hreinu hvað væri að
gerast hjá mér, sama þó að við
byggjum ekki í sama landi. Það
hefur verið svo gott að fá eina
„aukaömmu“ sem hefur verið til
staðar fyrir mig frá fyrsta degi.
Í dag, eins og alla daga, ber ég
armbandið sem þú gafst mér í 12
ára afmælisgjöf. Armbandið sem
þú hafðir fengið frá Höllu frænku
þegar þú sjálf varst 12 ára. Það
er svo gott að geta litið niður og
séð þennan fallega grip sem
minnir mig svo á þig. Ó, elsku
amma, ég sakna þín svo.
Mér tregt er um orð til að þakka þér,
hvað þú hefur alla tíð verið mér.
Í munann fram myndir streyma.
Hver einasta minning er björt og blíð,
og bros þitt mun fylgja mér alla tíð,
unz hittumst við aftur heima.
(Hugrún)
Þín
Halla Eyjólfsdóttir.
Að heilsast og kveðjast er lífs-
ins saga og þegar aldurinn hækk-
ar verða kveðjustundirnar fleiri.
Nú hefur hún Guðrún Hildur,
frænka okkar systkina, kvatt
þetta líf eftir langa baráttu við
erfiða sjúkdóma.
Þegar sá sem þetta ritar var að
vaxa úr grasi vestur í Ólafsvík,
áttu Guðrún og foreldrar hennar
heima í næsta húsi, Sæbergi, sem
var ysta (vestasta) hús í Ólafsvík í
þá daga. Nokkuð langt var í önn-
ur hús og mikill samgangur var
milli heimilanna, enda margt sem
tengdi þau. Þær voru jafnöldrur
og fermingarsystur Guðrún og
Kristbjörg, eldri systir okkar, og
voru saman nánast allar sínar
vökustundir meðan báðar bjuggu
í Ólafsvík og vinátta þeirra hélst
óslitin meðan báðar lifðu, þótt vík
væri löngum milli vina. Var þá
síminn óspart notaður. Foreldrar
Guðrúnar Hildar, þau Guðbrand-
ur Vigfússon, vélsmiður og lengi
oddviti í Ólafsvík, og Elín Snæ-
björnsdóttir, kona hans, voru
okkur systkinunum eins og aðrir
foreldrar og annað eins gæðafólk
og þessi þriggja manna fjöl-
skylda held ég hafi verið vand-
fundið. Skyldleiki var milli heim-
ilanna, því þær voru
þremenningar að frændsemi Elín
og móðir okkar, Kristjana Sig-
þórsdóttir frá Klettakoti, en þeir
voru hálfsystkinasynir Snæbjörn
Eyjólfsson, faðir Elínar, og Sig-
þór Pétursson, móðurafi okkar.
Svo voru þeir að öðrum og þriðja
að frændsemi nafnarnir, faðir
okkar Guðbrandur Guðbjartsson
frá Hjarðarfelli og Guðbrandur
Vigfússon. Vigfús bóndi Vigfús-
son á Kálfárvöllum, og Guðbjörg
Vigfúsdóttir, móðuramma föður
okkar, lengst húsfreyja á Búðum
og síðar í Ólafsvík, voru alsystk-
in.
Guðrún lét sér annt um okkur
systkinin alla tíð og þótt hún væri
lítt til ferðalaga vegna heilsu-
brests síðari árin, notaði hún sím-
ann til að hafa samband og fylgj-
ast með okkur.
Guðrúnu Hildi, frænku okkar,
þökkum við bræður að leiðarlok-
um samfylgdina, vináttuna og öll
þau gæði er hún auðsýndi okkur
alla tíð. Guttormi Þormar, síðari
manni hennar, sem lifir konu
sína, og hans fólki vottum við
samúð okkar.
Guðbrandur Þ.
Guðbrandsson.
Í dag kveðjum við elskulega
frænku okkar, hana Guðrúnu eða
Gunnu frænku eins og hún var
alltaf kölluð, sem lést hinn 26.
apríl sl. eftir erfið veikindi. Þegar
komið er að kveðjustund erum
við minnt á að sá gamli heimur
sem við systkinin munum eftir er
smám saman að hverfa okkur eft-
ir því sem árin líða. Þessi gamli
tími sem okkur er svo kær er
varðaður minningum um það
hjartahlýja fólk sem við ólumst
hvað mest upp með og þar skip-
aði Gunna frænka okkar stóran
sess. Þau systkinin þrjú, Eyjólfur
afi okkar, Halla og Elín sem ætt-
uð voru úr Bakkhúsi á Snoppunni
í Ólafsvík eignuðust þrjú börn.
Afi Eyjólfur átti þær Höllu og
Guðmundu móður okkar og yngri
systir hans, Elín, átti Gunnu,
Halla eldri var ógift og barnlaus.
Þær þrjár frænkur Gunna, Halla
yngri og móðir okkar voru mjög
nærri í aldri og ólust upp eins og
systur og nánar eftir því. Af þess-
um þremur barnabörnum Snæ-
björns langafa okkar og lang-
ömmu Guðmundu frá Bakkhúsi
eru Halla móðursystir okkar og
nú Gunna báðar látnar, missir
móður okkar er því mikill. Við
fráfall Gunnu okkar verður til
mikið tómarúm en vart leið sá
dagur að Gunna frænka og móðir
okkar heyrðust ekki í síma og
ómuðu þá gjarnan hlátrasköll um
allt húsið. Að sama skapi var mik-
ill samgangur þeirra í millum.
Gunnu frænku verður fyrst og
fremst minnst fyrir einstaklega
góða nærveru og kunni hún
manna best að umgangast bæði
unga sem aldna. Dillandi hlátur-
inn sem einkenndi hana, brosið
sem náði til augnanna og hlýj-
unnar sem streymdi frá henni.
Hún bar hag okkar fyrir brjósti
sér og með útbreiddan faðminn
fylgdist hún vel með öllum okkar
sigrum og ósigrum og var óspör á
hrósið.
Hún var einstakur gestgjafi og
því var alltaf tilhlökkun hjá okk-
ur systkinum að koma í heimsókn
til hennar. Ófá matar- og kaffi-
boð, sumarbústaðaferðir og
heimsókn til okkar er við bjugg-
um í London eru aðeins brot af
þeim góðu minningum sem við
áttum um Gunnu frænku okkar.
Mikill hlátur og mikil gleði ríkti
heima hjá Gunnu frænku, alltaf
til litir og litabækur ásamt fleira
dóti sem við krakkarnir fengum
óspart að leika með. Alltaf passað
upp á að blessuðum börnunum
leiddist ekki.
Ljósheimar 4 og síðar Eikju-
vogur 5 þar sem þau Guttormur
bjuggu síðustu æviárin, eru einn-
ig uppspretta góðra minninga.
Frænka okkar naut þeirrar gæfu
að eignast hann Guttorm að lífs-
förunaut og er æska okkar sam-
ofin þeim báðum, sár er missir
Guttorms sem sér að baki lífs-
förunaut sínum en hann stóð við
hlið hennar í veikindum hennar
vakinn og sofinn. Ást hans og
umhyggja í garð frænku okkar
hefur kennt okkur sem yngri er-
um hvað ástúð og hollusta eru.
Við heyrum enn röddina henn-
ar, dillandi hláturinn og munum
mjúka faðmlagið hennar sem við
munum sakna um ókomna tíð.
Það er huggun harmi gegn að
frænka okkar er loks laus undan
fjötrum parkinsonssjúkdómsins
sem að lokum hafði betur í bar-
áttu þessarar sterku konu.
Elsku Guttormur, okkar inni-
legustu samúðarkveðjur.
Blessuð sé minning Guðrúnar
Hildar Guðbrandsdóttur.
Kveðja, þín
Snæbjörg, Gróa og Erlingur.
Það var einstaklega gott skjól
sem ég átti sem ungur námsmað-
ur og leigjandi hjá henni Guð-
rúnu, frænku minni, sem í dag er
kvödd af ættingjum og vinum frá
Langholtskirkju í Reykjavík.
Hún bjó með sínum góða eigin-
manni, Jóhanni Ólasyni, í Ljós-
heimum 4 í Reykjavík og það var
ekki í kot vísað að fá vetrarvist á
heimili þeirra. Þar var gest-
kvæmt því til þeirra kom frænd-
fólk jafnt austan af Héraði sem
vestan af Snæfellsnesi og átti þar
öruggt athvarf hjá þeim hjónum.
Um sambúð þeirra Jóhanns og
Guðrúnar má segja að þar ríkti
einlægni ofar öðru og með hóg-
værð veittu þau vinum sínum
skjól. Jóhann átti við mikinn
heilsubrest að stríða og féll frá
langt um aldur fram. Var mikill
harmur kveðinn að frænku
minni. En Guðrún var svo lánsöm
að eignast sem lífsförunaut
sómamanninn Guttorm Þormar
en hann sýndi það best eftir að
Guðrún veiktist og þurfti á stuðn-
ingi og hjúkrun að halda. Guðrún
ólst upp í Ólafsvík þar sem hún
sleit barnsskónum og öðlaðist
sterka tilfinningu gagnvart þorp-
inu sínu sem „fylgdi henni alla
leið“ eins og Jón úr Vör segir í
ljóði sínu Þorpinu. Hún var ein-
birni og augasteinn foreldra
sinna og þau nutu þess að vera í
nálægð við hana í höfuðborginni
eftir að þau fluttu suður. Hún
erfði góða eðliskosti frá foreldr-
um sínum sem létti henni lífs-
gönguna og gerðu henni svo auð-
velt að sinna verkum sínum og
öðlast virðingu þeirra sem kynnt-
ust henni. Frá Elínu móður sinni
fékk Guðrún ljúfa og létta lund
og hún hreif samferðamenn með
brosi sínu og hláturmildri fram-
göngu. Frá Guðbrandi föður sín-
um fékk hún festuna og engu
varð haggað þegar ákvörðun
hafði verið tekin. Það er mikil
gæfa að kynnst slíkum einstak-
lingi sem Guðrúnu og trúi ég því
að allur sá fjöldi sem kynntist
henni sem starfsmanni Landspít-
alans hafi kunnað að meta þessa
raungóðu og ráðagóðu konu sem í
áratugi sinnti sínu starfi á
sjúkrahúsinu og greiddi götu
þeirra sem þangað leituðu. Við
Hallgerður nutum þess á fyrstu
búskaparárum okkar í Reykjavík
að eiga vináttu Guðrúnar og fyrir
það erum við þakklát og minn-
umst hennar á kveðjustundu. Við
vottum Guttormi innilega samúð
okkar og óskum honum alls hins
besta þegar hann kveður sína
elskulegu konu eftir farsæla sam-
búð.
Sturla Böðvarsson.
Guðrún Guðbrandsdóttir er
látin eftir nokkur veikindi. Gunna
frænka, eins og hún var ávallt
kölluð, og mamma okkar voru
mjög nánar. Minnisstæð eru
löngu símtölin þeirra sem í minn-
ingunni stóðu yfir í margar
klukkustundir. Þess ber þó að
geta að þá var eingöngu einn sími
á heimilinu og við systur þurftum
einmitt að nota hann þegar um-
rædd símtöl stóðu yfir.
Gunna var yndisleg og ljúf
kona. Gunnu varð ekki barna
auðið og því fengum við í meira
mæli en ella að njóta góðrar nær-
veru hennar og umhyggju. Oft
hafa verið rifjaðar upp nokkrar
andvökunætur hjá Gunnu þegar
hún passaði okkur. Ekki vegna
þess að við værum að vakna eða
ættum erfitt með svefn, heldur
það að Gunna var alltaf að kanna
hvort við önduðum örugglega
ekki. Þetta lýsti Gunnu vel.
Gunna vann lengst af við
umönnunarstörf og um tíma vann
hún á heimili þar sem börn höfðu
verið tekin í fóstur. Hún hafði
löngun til að ættleiða barn en á
þeim tíma var það ekki auðsótt
þar sem Gunna hafði ung misst
manninn sinn og var því einstæð
á þeim tíma. Á heimilinu veitti
hún þessum börnum alla þá ást
og umhyggju sem hún hafði að
gefa.
Síðar á lífsleiðinni kynntist
Gunna eftirlifandi manni sínum,
Guttormi Þormar, og eignaðist
hún þar yndislega fjölskyldu. Það
var hennar gæfuspor.
Við vottum Guttormi og öðrum
aðstandendum okkar dýpstu
samúð.
Helga og Vigdís
Harðardætur.
Mig langar að kveðja elsku
Guðrúnu okkar með örfáum orð-
um og þakka henni fyrir það hvað
hún var mér og fjölskyldu minni
góð. Guðrún var einstök mann-
eskja, svo góðhjörtuð og hlý. Ég
er þakklát fyrir að pabbi hafi bor-
ið gæfu til að kynnast henni. Þau
voru sannarlega heppin með
hvort annað. Samrýndari hjón er
ekki hægt að hugsa sér, alltaf
voru þau ljúf og elskuleg við
hvort annað, oftast glaðleg og
spaugsöm. Það er mikil gæfa að
hafa kynnst Guðrúnu. Hún kall-
aði það besta fram hjá þeim sem
hún umgekkst og ég veit að hún
hefur gert mig að betri mann-
eskju en ég var, áður en ég
kynntist henni. Það var ávallt
gaman að heimsækja Guðrúnu og
pabba. Heimsókn til þeirra, sem
stundum átti bara að vera stutt
innlit, dróst yfirleitt á langinn, af
því að það var svo gaman hjá
þeim og svo var líka alltaf heitt á
könnunni og góðgæti með. Ef
eitthvað bjátaði á var Guðrún
alltaf boðin og búin að hjálpa,
hlusta og hugga. Hún reyndist
mér vel þegar mamma dó langt
fyrir aldur fram og á hverju ári
eftir það færði Guðrún mér blóm
á afmælisdaginn hennar mömmu.
Dætrum mínum og barnabörnum
hefur Guðrún verið besta amma
sem hugsast getur. Ég mun alltaf
hugsa til Guðrúnar með mikilli
hlýju, væntumþykju og þakklæti.
Margrét.
Mig langar að minnast kærrar
samstarfskonu til margra ára.
Leiðir okkar Guðrúnar lágu
saman fyrir meira en 30 árum
þegar ég hóf störf á hjartarann-
sóknarstofu Landspítalans þar
sem hún hafði þá starfað í mörg
ár. Guðrún var einstök kona, svo
hlý og notaleg og elskaði lífið og
alla í kringum sig og var alltaf
svo tilbúin að gefa af sér til ann-
arra. Ungt fólk og börn voru
henni sérlega hugleikin, hún sá
svo mikla framtíð í þeim. Hún átti
ekki börn sjálf en þegar hún
kynntist honum Guttormi sínum
fékk hún stóra fjölskyldu til að
annast og hún blómstraði svo
sannarlega í því hlutverki. Guð-
rún og Guttormur nutu lífsins
saman, gerðu sér fallegt heimili í
Eikjuvoginum, voru dugleg að
ferðast og njóta menningar og
lista og svo bara að sinna stórfjöl-
skyldunni.
Eftir að starfsaldri Guðrúnar
lauk voru samskipti okkar minni,
en hún var alltaf dugleg að mæta
í allar uppákomur sem við sam-
starfskonur hennar stóðum fyrir
á meðan heilsa hennar leyfði.
Hún hafði líka reglulega sam-
band til þess að fá fréttir af mér
og mínum. Alltaf með hugann við
það hvort öllum liði ekki örugg-
lega vel, þannig var hún.
Guðrún tókst á við sjúkdóm
sinn af æðruleysi og hugurinn
var alltaf jafn skýr þó að skrokk-
urinn gæfi sig. Nú hefur þessi
góða og lífsglaða kona kvatt okk-
ur og það var yndislegt að fá að
vera samferða henni öll þessi ár.
Far þú friði, Guðrún mín.
Guttormi og fjölskyldunni
sendi ég innilegar samúðarkveðj-
ur.
Hanna S. Ásvaldsdóttir.
Guðrún H.
Guðbrandsdóttir