Tímarit Máls og menningar - 01.03.1961, Síða 34

LU XUN
Æskustöðvarnar kvaddar
Með nístandi kuldann beint í fangið hélt ég heim til æskustöðvanna, sem
sjö hundruð mílur höfðu skilið mig frá í rúm tuttugu ár. Þetta var um
hávetur, og eftir því sem ég færðist nær áfangastaðnum því meiri drunga dró
í loftið. Nístandi vindur þrengdi sér inn í skýlið á bátnum. Þegar litið var úí
um gættina sáust nokkur eyðileg þorp húka fjær og nær undir gulgráum himn-
inum. Hvergi sást nokkurt lífsmark. Ég mátti ekki verjast depurð.
Voru þetta þær æskustöðvar, sem mér hafði svo oftsinnis orðið hugsað til
Æskustöðvar minninga minna voru miklu betri en þessar. En ef ég ætti að lýsa
fegurð þeirra, telja kosti þeirra, þá var mynd þeirra ekki skýr í huga mér, og
ég átti engin orð til að lýsa þeim. Höfðu þær þá alltaf verið svona? Ég hugs-
aði: Þær voru svona þrátt fyrir allt — þótt þar hefðu ekki orðið neinar fram-
farir, þá voru þær ekki endilega eins og mér virtust þær nú vera í döprum
huga mínum. Þessu ollu eingöngu mín eigin umskipti, því að ég kom til baka
í ekki sem beztu skapi.
Ég var kominn eingöngu til að kveðja. Þessi gömlu hús, þar sem ætt mín
hafði búið í svo mörg ár, höfðu þegar verið seld óvenzluðu fólki, og skyldu
afhendast á þessu ári, svo að við urðum að yfirgefa þetta kæra heimili og
æskustöðvar fyrir áramótin, og flytjast burt til ókunnugs staðar þar sem ég
gæti unnið fyrir okkur.
Morguninn eftir kom ég í hlaðið. Visnuð stráin á þakinu skulfu í vindinum,
eins og þau væru að segja ástæðuna fyrir hinum óvæntu húsbóndaskiptum.
Nokkrir ættingjanna voru þegar fluttir, svo að sumar íbúðirnar stóðu auðar,
það var afar hljóðlátt.
Þegar ég kom að mínu eigin heimili, beið móðir mín þegar úti fyrir, á hæla
hennar stökk út 8 ára gamall frændi minn kallaður Hong Er. Þótt móðir mín
væri mjög fegin komu minni, virtist hún samt byrgja inni marga dapra hug-
renningu. Hún bauð mér að setjast, hvíla mig og drekka te, en minntist ekki
á brottferðina. Hong Er, sem aldrei hafði séð mig áður, stóð kyrr gegnt mér
24