Tímarit Máls og menningar - 01.03.1961, Qupperneq 40

TÍMARIT MÁLS OG MENNINGAR
„Kæra, frú, bréfið fékk ég fyrir löngu. Ég var ekkert nema tilhlökkunin
þegar ég vissi að von væri á herranum heim,“ sagði Run Tu.
„Þú ert orðinn alltof kurteis. Þið kölluðuð nú hvor annan bróður áður fyrr,
var það ekki? Hafðu það eins og áður: Xun bróðir,“ sagði móðir mín glað-
lega.
„Ó, kæra frú, hvaða mannasiðir geta það nú kallazt? Þá vorum við börn
og vissum ekki neitt . ..“ um leið og hann talaði benti hann Shui Sheng að
koma og hneigja sig, barnið var hins vegar feimið og þrýsti sér bara enn fast-
ar upp að baki föður síns.
„Hann er einmitt Shui Sheng, er það ekki? Fimmta barnið. Allir eru hér
ókunnugir, það er ekki nema eðlilegt að hann sé feiminn. Væri þá ekki betra
að hann færi út með Hong Er að leika sér,“ sagði móðir mín. Hong Er heyrði
þetta og benti honum þegar að koma. Shui Sheng gekk frjálslega út með hon-
um. Móðir mín bauð Run Tu að setjast, hann hikaði stundarkorn en settist þó
að lokum. Hann lagði pípuna á borðið og rétti fram böggulinn, og sagði:
„Það er ekkert til á veturna. Þetta er ögn af þurrkuðum baunum, ég þurrkaði
þær sjálfur; gjörðu svo vel herra.“ Ég spurði hann um heimilisástæður.
Hann hristi höfuðið. „Mjög erfitt. Þótt sjötta barnið geti líka hjálpað til þá
er aldrei nóg að borða ... það er heldur ekki friðsamt ... alls staðar verður
að greiða peninga, engar fastar reglur ... uppskeran var líka slæm. Maður
ræktar eitthvað, kemur því á markað, en verður að margborga af því skatta,
það ber sig ekki, ef maður selur það ekki, grotnar það bara niður.“ Hann hélt
áfram að hrista höfuðið. Þótt andlitið væri rist ótal rúnum, var þar enga
hræringu að sjá, eins og það væri af steini. Hann varð aðeins að þola harð-
réttið, en skorti orð til að lýsa því. Hann þagnaði um stund, dró fram pípuna
og reykti þögull. Móðir mín sem vissi að annríki var mikið hjá honum heima
fyrir, spurði hann og fékk að vita að hann yrði að halda heim daginn eftir.
Hann hafði ekki borðað svo að hún sagði honum að fara fram í eldhús að
hita sér mat og borða.
Hann fór fram. Við andvörpuðum bæði yfir ástæðum hans: Mörg börn,
skortur, þungir skattar, her, glæpalýður, embættismenn og aðall; allir þessir
þættir krömdu hann líkt og leikbrúðu. Móðir mín sagði við mig: „Allt það
sem við þurfum ekki að flytja með okkur, skulum við bjóða honum, hann
getur valið úr.“
Síðdegis, hann hafði valið sér nokkra hluti; tvö löng borð, 4 stóla, eitt
reykelsisker og kertastjaka og eina reizlu. Hann ætlaði líka að taka alla öskuna
(við hér brennum stönglum af hrísi; slík aska er góður áburður á sendna
30