Tímarit Máls og menningar - 01.03.1961, Side 46

GEIR KRISTJANSSON
Að vingsa höndunum
HANN sat á steini uppi í hlíðinni og dundaði sér, og hver mundi trúa því, að
þetta var lábarinn steinn. Héðan sáust öll húsin, þökin á þeim. Hvað
voru þau mörg, fimmtíu, hundrað? Samkomuhús, kirkja, kaupfélag, hvers
vegna var hann ekki farinn ?
Beint þar niðurundan sem hann sat sá á hálft þakið á skólahúsinu. Nefnið
tvær þverár Volgu, og hvaða ár var Orlygsstaðabardagi! Einmitt núna var
verið að hringja inn í fyrsta tímann á skólaárinu. Það voru yngstu rollingarnir,
svo feimnir og prúðir að þeir þorðu ekki einusinni að leika sér í frímínútun-
um. Þannig var það alltaf fyrsta daginn. Krakkar voru þreytandi, og hann var
feginn að þurfa ekki að sitja þarna niðri með öll þessi litlu og spurulu andlit
fyrir framan sig.
Yfir hverju hafði hann annars verið að hanga hér í allt sumar? Ekki einu-
sinni hægt að komast á kvennafar án þess að setja allt á annan endann. Auð-
vitað hafði hann búizt við að halda stöðunni, annars hefði hann ekki verið
liér. Ætlaði hann þá að verða mosagróinn í þessum himdsrassi, þessum flugna-
skít á íslandskortinu? Átti hann ekkert betra framundan?
Nú var hann búinn að vera hér í sjö mánuði og þekkti engan, eða svotil
engan. Það er ekki auðvelt að kynnast fólki í svona þorpum, í svona þorpum
eru ljósár á milli manna, og þó líður varla sá dagur að allir sjáist ekki. Hann
gat aldrei orðið einn af þeim, og langaði ekki til þess. Þeir höfðu líka haft allt
á móti honum strax frá upphafi. Svoleiðis leyndi sér ekki. Hann var að sunnan
og spillti málfari barnanna. Hann safnaði skeggi einsog atómskáld. Jafnvel
þegar hann rakaði af sér þetta brúsandi atómskegg, litu þeir hann hornauga
fyrir að hafa rakað það af sér. Hann rakaði það af sér, af því hann var farið
að klæja í það, en ekki til að þóknast þeim.
Núna furðuðu þeir sig á því, að hann skyldi sitja þarna: „Jahérna, situr
hann þá ekki ennþá á sama stað! Er þetta normalt?!“ Þannig voru þeir. Hann
gekk sér til skemmtunar útum móana, og það var ónormalt. Hann settist á stein
36