Tímarit Máls og menningar - 01.03.1961, Side 47

AÐ VINGSA HONDUNUM
uppi í fjalli, og það var líka ónormalt. Allt ráp útúr þorpinu var ónormalt,
nema menn væru að huga að skepnum eða tína ber. Samkomuhús, kirkja,
kaupfélag.
Þeir höfðu enzt til að hafa hann á milli tannanna í allt sumar fyrir það, að
hann vingsaði höndunum. Það var mont, fannst þeim. Nú litu þeir á hann sem
kújón fyrir það, að hann var hættur að vingsa höndunum. Hafði hann annars
nokkurntíma vingsað höndunum, og ef hann hafði gert það, hvers vegna var
hann þá hættur því? Hann var þúsundsinnum betri en þessi sveitamaður sem
þeir höfðu tekið í staðinn fyrir hann. En hann var feginn. Kennsla átti ekki við
hann. Hann hefði hvort sem er hætt eftir þennan vetur. Þeir gerðu honum bara
greiða, þótt það væri óviljandi. Samkomuhús, kirkja, kaupfélag; gat maður
haldið sönsum í svona umhverfi!
Og ástæðan sem þeir fundu til að segja honum upp starfinu! Að hann væri
óreglusamur; þetta eina fyllirí í sumar, þegar leiðindin ætluðu að drepa hann.
Það þurfti ekki meira. Hann hafði sagt þeim þá, hvaða álit hann hafði á þeim,
og nú litu þeir á hann einsog forfallinn drykkjumann eftir þetta eina fyllirí.
Það hafði gert honum gott að segja þetta við þá, einkum þá þeirra sem þóttust
heldrimenn. Það var einsog þeir vissu ekki, hvaðan á þá stóð veðrið, þeir bara
göptu. Hann mundi það vel, þó hann hefði verið fullur. Það eina sem hann sá
eftir var að hann skyldi asnast til að biðja þá afsökunar, þegar runnið var af
honum. Það hafði heldur ekki haft neitt uppá sig. Næst skyldu þeir koma til
hans og biðja hann afsökunar. Hann ætlaði í mál við þá. Hann skyldi vingsa
framan í þá höndunum svo þeir myndu eftir því. Hann ætlaði að byrja á því
í dag, strax uppúr hádeginu, eða seinnipartinn. Hann skyldi minnstakosti gera
það áður en hann færi héðan alfarinn. Allur heimurinn skyldi fá að vita, hvað
þeir voru vitlausir, svo vitlausir, að sjálf vitleysan var orðin normal, og svo
óendanlega skoplegir, að þeir voru bara leiðinlegir. Samkomuhús, kirkja,
kaupfélag.
Hvers vegna var hann ekki farinn ?
37