Morgunblaðið - 11.12.2014, Blaðsíða 78

MATURJóla-
Ásgeir Ingvarsson
ai@mbl.is
„Ég fór snemma að kunna að meta
meðlæti, ég hef aldrei borðað mikið af
aðalréttunum sjálfum, hef meira
gaman af að borða gott meðlæti. Og
ég vil til dæmis aldrei mikla sósu, hún
tekur athygli frá matnum, hún er
nauðsynleg með – en ekki of mikið af
henni. Fái ég gott kjöt vil ég helst
borða það,“ segir Marentza Poulsen.
„Í eðli mínu er ég meiri fiskmann-
eskja, uppáhaldsfiskurinn minn er
lax. Ég er frá Færeyjum, kom til Ís-
lands fyrir fimmtíu árum, þá fjórtán
ára. Ég hafði aldrei séð flugvél þegar
ég fór til Íslands, kom úr litlu þorpi,
en kom svo til Reykjavíkur og pabbi
hafði keypt íbúð við flugvöllinn. Ég
vissi ekki hvaða ferlíki þetta var þeg-
ar ég sá flugvél á vellinum.
Drifhvítir dúkar
Við komum með Dronning Alex-
andrine, á fyrsta farrými. Maður
klæddi sig upp þegar maður fór að
borða. Mamma fór í háhælaða skó og
við fórum öll í sparifötin. Dúkarnir
voru drifhvítir, tauservíettur og þjón-
ar helltu í glösin. Skemmtileg minn-
ing. Annars var alltaf lagt fínt á borð
heima hjá mér. Mamma mín var mik-
ill matgæðingur og góð mat-
reiðslukona. Við systkinin sex erfðum
þetta frá henni. Við höfum öll gaman
af að búa til mat.
Við fluttum öll hingað 1964 en einn
bróðir minn, Elis Poulsen, sem marg-
ir kannast við því hann var lengi
fréttamaður hjá RÚV í Færeyjum,
fluttist til baka og giftist færeyskri
konu. Það er að vissu leyti yndislegt
að hafa hann þarna því það er svo
gott að eiga rætur sem hægt er að
snúa til. Taugarnar til Færeyja eru
sterkar þótt langt sé síðan ég flutti
þaðan.“
Kjöt fyrir hátíðisdaga
Borðuðuð þið meira af kjöti en fiski
í Færeyjum? „Miklu meira af fiski.
Kjöt var sannarlega hátíðarréttur.
Auðvelt var að nálgast fiskinn og kon-
ur voru ótrúlega flinkar að búa til allt
mögulegt úr fiskinum. Ýsu borðuðu
menn ekki í Færeyjum, hún þótti
ekki góður matur, að minnsta kosti
ekki á mínu heimili. Við borðuðum
þorsk. Þegar við komum svo hingað
og mamma ætlaði að kaupa þorsk í
fiskbúð var það ekki hægt, Íslend-
ingar borðuðu þá nánast aldrei þorsk.
En mamma sagði: „Nei, maður borð-
ar ekki ýsu.“
Hvaða meðlæti ert þú hrifnust af?
„Hrifnust er ég af grænmeti, það er í
uppáhaldi, en gott rauðkál með góðri
steik svíkur mann nú aldrei. Ég steiki
kjötið ekki mikið, ég elda engan mat
mjög mikið, ég vil hafa matinn safa-
ríkan. Fyrir fjölskylduna og gesti set
ég matinn á diska til hátíðarbrigða,
hef forréttinn tilbúinn svo ég geti set-
ið og átt góða stund í upphafi með
gestunum. En aðalréttinn ber ég oft-
ast fram á fallegum fötum. Þá finnst
mér skipta máli að hafa kjötið sér og
meðlætið sér, svo fólk geti stjórnað
því hvað það fær sér mest af. Það er
ekki minna gaman, nú á aðventunni,
að hittast en á jólunum sjálfum. Að-
ventan er svo notalegur tími, þá er
maður farinn að hlakka til jólanna.“
Bakar minna en áður
Er mikið jólastúss á þér?
„Með árunum hefur það minnkað.
Engu að síður ég undirbý ég jólin
þótt ég baki ekki eins mikið og ég
gerði áður, þar sem við hjónin erum
farin að minnka kökuátið. Í Fær-
eyjum var bakað óskaplega mikið og
haldið í gamlar hefðir. Enn eru bak-
aðar þar gyðingakökur, hálfmánar og
kleinur, þessar gömlu og góðu kökur
sem tilheyrðu jólunum. Það finnst
mér fínt. Jólin eiga að hafa sínar hefð-
ir og maður á að halda þeim við. Mér
finnst fólk um of komið með nýjar
hefðir, – sem verða svo hefðir barna-
barnanna. Mér finnst gömlu jólahefð-
irnar dýrmætari fyrir mig og hugsa
til baka til minna gömlu jóla. Ég
sakna þeirra sem eru ekki með manni
núna. Jólin bera með sér gleði en líka
sorg. Kannski er það tónlistin – en
maður finnur til um leið og maður
gleðst. Það er tregi í jólagleðinni.“
gudrunsg@gmail.com
Tregi í jólagleðinni
 Sunnudagssteikin er eitt af því góða í tilverunni  En steik er ekki alveg nóg, við viljum hafa meðlæti með henni
 Marentza Poulsen kann ýmislegt fyrir sér í slíkri matargerð  Hún segist vera meiri fiskmanneskja í eðli sínu
Morgunblaðið/Árni Sæberg
Samverustund „Fyrir fjölskylduna og gesti set ég matinn á diska til hátíðarbrigða, hef forréttinn tilbúinn svo ég geti setið og átt góða stund í upphafi með gestunum,“ segir Marentza.