Morgunblaðið - 11.12.2014, Blaðsíða 105

MINNINGAR 105
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 11. DESEMBER 2014
✝ SigurðurKristinn Jóns-
son fæddist á Ak-
ureyri 11. apríl
1931. Hann lést á
hjúkrunarheim-
ilinu Hlévangi í
Keflavík hinn 1.
desember 2014.
Foreldrar hans
voru Magnúsína
Kristinsdóttir
saumakona frá
Akureyri og Jón Sigurðsson
litari á Gefjun frá Snæbjarn-
arstöðum í Fnjóskadal, þau
eru bæði látin. Systkini Sig-
urðar voru Hólmfríður Guð-
laug Jónsdóttir sendiherrafrú
og Brynleifur Jónsson klæð-
skeri sem eru látin, eftirlifandi
1972, gift Ólafi Eggertssyni.
Áður átti Sigurður, með
Ernu Marinósdóttur frá Borg-
arnesi, Guðrúnu Ernu, f. 1950,
gift Ásbirni Hjálmarssyni.
Barnabörn Selmu og Sigurðar
eru 16 og barnabarnabörn tvö.
Sigurður ólst upp á Ak-
ureyri þar sem hann lauk
barna- og unglingaskóla, jafn-
framt keppti hann mikið og
var sigursæll á skíðum. Hann
fluttist 16 ára til Borgarness
með foreldrum sínum, þar sem
hann lærði húsasmíði, meðal
annars starfaði hann við virkj-
anir um landið. Sigurður starf-
aði alla tíð við iðn sína. Hann
fluttist til Keflavíkur 1955 og
starfaði á Vellinum en lengst
af starfaði hann sjálfstætt. Sig-
urður byggði fjölda íbúðar-
húsa, bæði stór og smá, mest í
Keflavík en einnig í Reykjavík
og Njarðvík.
Útför Sigurðar fer fram frá
Keflavíkurkirkju 11. desember
2014 kl. 13.00.
er Helgi Jónsson
verkfræðingur.
Eftirlifandi eig-
inkona Sigurðar er
Selma Jóhann-
esdóttir, f. 1939,
frá Auðnum á
Akranesi. For-
eldrar hennar
voru Guðmunda
Sigurðardóttir
húsfreyja og Jó-
hannes Sigurðsson
skipstjóri. Börn Selmu og Sig-
urðar eru Jóhannes, f. 1965,
giftur Indíönu Steingríms-
dóttur, Jón, f. 1967, giftur
Karólínu S. Sigurðardóttur,
Sigurður, f. 1969, giftur Guð-
rúnu Arnardóttur, Guðmunda,
f. 1970, og Magnúsína Ellen, f.
Það er mér erfitt að skrifa
minningargrein um þig, elsku
pabbi. Þótt ég hafi óskað þess að
þú fengir að hvíla þig, þá er það
samt svo sárt þegar þú kveður.
En þú varst svo sannarlega orð-
inn þreyttur og búinn að skila
þínu – og gott betur.
Það er svo margt sem rifjast
upp, allar stundirnar með þér,
þú reyndist mér alltaf svo vel, þú
varst sérlega hlýr og hjartagóð-
ur maður og máttir aldrei neitt
aumt sjá hjá okkur krökkunum,
varst alltaf fyrstur á staðinn ef
eitthvað var að.
Ég byrjaði snemma að þvæl-
ast fyrir þegar þú varst að
byggja og ég var ungur þegar ég
fékk fyrst útborgað, ég mun
aldrei gleyma fyrstu útborgun-
inni, heldur betur montinn sjö
ára snáði. Þú vannst alla tíð mik-
ið og ég var oft með þér eftir
skóla og öll sumur þar til ég var
15 ára og ekki var nú alltaf til
peningur til að borga út, því ekki
seldust alltaf íbúðirnar sem þú
varst að byggja.
Ekki mun ég gleyma sumrinu
þegar ég varð 14 ára um haustið,
ekki hafði selst íbúð lengi og ég
ekki fengið útborgað allt sum-
arið, mig hafði dreymt um skelli-
nöðru lengi og ætlað mér að
kaupa eina notaða fyrir sumar-
hýruna, þegar ég fengi prófið
um haustið. Seint í ágúst það ár
fórum við saman til Reykjavíkur
sem oftar, á gamla sendibílnum,
að ég hélt til að sækja timbur
sem við gerðum oft, en þá keyrð-
ir þú beint niður í Suzuki-umboð.
Þú spurðir mig fyrir utan hvort
við ættum ekki að skreppa inn
og kíkja á hjól, þú spurðir mig
hvað mér litist best á og sagðir
svo við sölumanninn að við ætl-
uðum að fá þetta hjól, splunku-
nýtt! Svona gast þú verið, glatt
mann svo mikið að maður
gleymir því aldrei.
Þú veist vel, pabbi, að ég á
fleiri svona sögur. Ég man vel
eftir ykkur mömmu með okkur
fimm krakkana, ég elstur og Ell-
en yngst, aðeins sjö árum yngri,
já það var svo sannarlega líf á
heimilinu og ég gæti sagt marg-
ar sögur.
Þú varst oft strangur og ég
alls ekki alltaf sammála þér, en
alltaf varstu sanngjarn og rétt-
sýnn. Ég veit vel að hér áður
hafðir þú miklar áhyggjur af
mér og ég fann alltaf svo sterkt
hvað þú vildir mér vel og hve
heitt þú óskaðir þess að það
næði mér. Það hefur styrkt mig
alla tíð hve hlýr og góður pabbi
þú hefur verið, ekki bara mér
heldur okkur öllum systkinum
og öllum okkar börnum.
Kveðja senn ár
og ókomnir dagar
að mér víkja,
er ekkert betra
en eiga vini
sem aldrei svíkja.
(Höf. ók.)
Það er með miklum söknuði
og enn meira þakklæti sem ég
kveð þig, elsku pabbi minn, ég er
samt svo glaður að það varst þú
sem varst pabbi minn, takk fyrir
allt.
Jóhannes Sigurðsson.
Ó elsku pabbi. Það er sárara
en orð fá lýst að horfa á eftir þér
inn í eilífðina, en þó svo þakklát
fyrir að þú fékkst hvíldina, og fá
að vera samferða þér í 44 ár. Það
mikilvægasta í lífi pabba var
vinnan hans og börnin. Pabbi
var húsasmíðameistari og byggði
fjölda húsa víða um land en þó
flest í Keflavík. Pabbi, þú kennd-
ir mér strax frá unga aldri að
ætlaði maður að komast áfram í
lífinu yrði maður að vinna vel og
hafa ástríðu fyrir þeim verkefn-
um sem maður tekur sér fyrir
hendur og það hef ég svo sann-
arlega haft að leiðarljósi. Ég
man þegar ég var sex ára grát-
bað ég pabba að fá að nagl-
hreinsa spýtur, þetta var allt svo
spennandi og held ég að það
hafði verið fyrir ástríðu pabba á
vinnunni sem smitaðist til okkar
systkinanna. Ég þakka fyrir að
hafa átt yndislegan pabba sem
hafði stóran faðm, sem gott var
að leita til. Pabba sem kenndi
mér að það þyrftu ekki allir að
vera eins og ól mig upp í algeru
fordómaleysi. Pabba sem var
duglegur og ósérhlífinn. Faðir
minn var allra manna hugljúfi,
svo hreinn og beinn, laus við alla
tilgerð og öllum kær. Pabbi naut
almennra vinsælda, og setti af
þeim sökum mjög svipmót sitt á
umhverfið. Börnunum mínum
varstu besti afi og vildir allt fyrir
þau gera, og sagði Gylfi minn
einu sinni við þig: „Afi, ég vona
að þú verðir eilífur!“ Það segir
margt um þann mann sem þú
hafðir að geyma. Þú verður allt-
af bestur og allra manna mestur.
Þér ég þakka vináttu og góðar
stundir, hlýja hönd og hand-
leiðslu og okkar stundir saman.
Bjartar minningar lifa ævina á
enda. Ég verð alltaf litla pabbas-
telpan þín.
Það þarf fólk eins og þig
fyrir fólk eins og mig
frá Bláa lóns böðum
að nyrstu sjávarströnd
Frá vel þekktum stöðum
út í ókönnuð lönd
þarf fólk eins og þig
fyrir fólk eins og mig
Ef dimmir í lífi mínu um hríð
eru bros þín og hlýja svo blíð
Og hvert sem þú ferð
og hvar sem ég verð
þarf fólk eins og þig
fyrir fólk eins og mig
Frá hlíðum Akureyrar
inn í grænan Herjólfsdal
Frá Hallormsstaðarskógi
inn í fagran Skorradal
þarf fólk eins og þig
fyrir fólk eins og mig
Ef dimmir í lífi mínu um hríð
eru bros þín og hlýja svo blíð.
Og hvert sem þú ferð
og hvar sem ég verð
þarf fólk eins og þig
fyrir fólk eins og mig
(Rúnar Júlíusson)
Þín dóttir,
Guðmunda (Munda).
Mig langaði að minnast aðeins
fyrrverandi tengdaföður míns
með þökkum fyrir stuðning og
velvilja í minn garð á erfiðum
tíma í mínu lífi. Það gaf mér
mikið þegar þú komst til mín í
vinnuna til þess að spjalla og fá
fréttir.
Þú varst alltaf svo umhyggju-
samur við fjölskyldumeðlimi
þína þegar eitthvað bjátaði á og
fyrir það vil ég þakka. Ávallt var
gott að koma heim til ykkar
Selmu, ef ekki var borðaður góð-
ur matur þá var spilað eða
spjallað um heima og geima.
Í minningunni varstu alltaf að
bardúsa eitthvað, grínast og slá
á létta strengi. Þú vannst mikið
og vildir að fólkið þitt tileinkaði
sér iðjusemi.
Hvar sem þú komst vissi fólk
af þér því þú lést í þér heyra og
hafðir ekki miklar áhyggjur af
því hvað náunganum fannst.
Hélst þínu striki og hafðir þínar
skoðanir á því sem í gangi var í
þjóðfélaginu.
Já, margar á ég minningarnar
um þig og fjölskyldu þína en vil
þakka samferðina og einstakan
velvilja í minn garð alla tíð.
Elsku Selma og fjölskylda,
innilegar samúðarkveðjur, minn-
ingin lifir í hjörtum ykkar allra.
Hvíl í friði.
Rannveig Arnarsdóttir.
Sigurður Kristinn hét hann en
var alltaf kallaður Kiddi. Hann
er nú kominn til feðra sinna eftir
löng og erfið veikindi. Kidda
kynntist ég fyrst þegar Selma,
langyngsta systir mömmu minn-
ar, kom með hann til afa og
ömmu að Auðnum á Akranesi
fyrir um hálfri öld. Kiddi var þá
orðinn byggingameistari og
sjálfum sér líkur, viðræðugóður,
grínaktugur, hvatvís, mikill
söngmaður og stundum hávær.
Kiddi og Selma festu fljótlega
búsetu í Keflavík, fóru þar að
hrúga niður börnum og hafa bú-
ið þar síðan.
Kiddi fæddist á Akureyri og
bjó þar til 16 ára aldurs. Á sumr-
um var hann í sveit á Grund í
Eyjafirði hjá þeim heiðurshjón-
um Margréti föðursystur sinni
og Magnúsi. Í gegnum okkar
kynni varð honum tíðrætt um
veru sína þar, einkum hversu
frænka hans var honum náin og
góð. Hann talaði einnig oft um
vinnumanninn á staðnum, Guð-
mund, sem endaði sinn starfs-
feril sem sauðamaður á tilrau-
nabúi Rannsóknastofnunar
landbúnaðarins (Rala) á Skriðu-
klaustri. Svo skemmtilega vildi
til að þar hafði undirritaður
kynnst Guðmundi í kringum
1980, vegna starfa sinna fyrir
Rala. Á veggnum fyrir ofan rúm
Kidda á dvalarheimilinu Hlév-
angi þar sem hann dvaldi síðustu
árin, hékk innrömmuð minning-
argrein um Guðmund, en það er
til marks um það hversu vænt
honum þótti um þennan mann.
Sem unglingur var Kiddi ann-
ar af tveimur fremstu skíða-
mönnum landsins í sínum ald-
ursflokki. Hinn var Eysteinn
Þórðarson sem er einn af okkar
snjöllustu skíðamönnum fyrr og
síðar. Þegar framtíðin blasti við
Kidda í þeirri íþróttagrein flutti
fjölskyldan búferlum til Borgar-
ness, en það varð m. a. til þess
að skíðaferli Kidda lauk skyndi-
lega. Áður en Kiddi hélt út í lífið
frá Borgarnesi eignaðist hann
frumburð sinn Guðrúnu.
Þegar búskapur Kidda og
Selmu hófst í Keflavík með
frumburðinum Jóhannesi komu
næstu fjögur börn þeirra hjóna
hvert af öðru með tveggja ára
millibili. Þegar fimmta barnið
var komið í heiminn var fljótlega
keypt lóð og hafist handa við að
byggja hús yfir fjölskylduna.
Það hús var selt tilbúið undir
tréverk, en keypt var önnur lóð
og boltinn byrjaði þar með að
rúlla og Kiddi gerðist afkasta-
mikill verktaki í Keflavík næstu
áratugina. Húsin sem hann
byggði og seldi voru afskaplega
vel byggð og hafa enst vel,
vegna þess að hann byggði þau
hvert og eitt á sama hátt og
hann hefði byggt yfir sig og sína
fjölskyldu. Síðustu starfsár sín
vann Kiddi við viðhaldsstörf á
Vellinum.
Kiddi var einstaklega góður
faðir barnanna sinna, enda hafa
þau alla tíð sýnt foreldrum sín-
um mikla ást og virðingu. Dóttur
okkar hjóna, Völu, var hann alla
tíð sem besti afi. Árið 1996 fékk
Kiddi blóðtappa sem olli tals-
verðri lömun. Hann lét það ekki
mikið á sig fá og barðist á móti
straumnum með þrotlausum æf-
ingum og gönguferðum.
Kiddi var harðduglegt glæsi-
menni, sem við minnumst öll
með söknuði, en eflaust hefur
hann verið frelsinu feginn. Ég og
fjölskylda mín vottum Selmu,
krökkunum og öllum ættingjum
hans okkar dýpstu samúð.
Guðmundur Guðjónsson.
Kiddi var einstakur maður og
afskaplega góður og mér mjög
kær. Ég er búin að þekkja Kidda
frá því ég man eftir mér. Hann
var mér alltaf svo hlýr og góður
þó svo hann væri stöðugt með
góðlátlegt grín gagnvart mér.
Setningar eins og „hvar er kær-
astinn“ og „kærastinn var að
hringja og var að leita að þér“
heyrði ég í hvert sinn sem ég
hitti hann allt undir það sein-
asta. Ég sakna þess mikið að
geta ekki heyrt þessar setningar
og svarað honum lengur í léttum
tón. Ég mun líka sakna þess að
heyra hann syngja og kveða vís-
ur þegar honum fannst tilefni til
eða kyssa þurra vangann hans
og knúsa hann. Ég mun líka
minnast margra heilræða frá
honum sem fylgja munu mér um
aldur og ævi. Tvennt mun þó
sérstaklega standa upp úr að
þrátt fyrir veikindi hans þekkti
hann mig alltaf þótt hann þekkti
ekki sína nánustu, sérstaklega
undir það seinasta. Kiddi var
mjög örlátur maður. Þegar ég
fermdist gaf hann mér bleikan
jogginggalla sem var sérstak-
lega frá honum til mín í viðbót
við stóra gjöf frá fjölskyldunni
allri. Það er mér mjög minn-
isstætt og sérstakt.
Kiddi minn, ég mun sakna þín
svo mikið og það verður svo
skrýtið að geta ekki komið í
heimsókn og setið hjá þér og
fundið þessa yndislegu hlýju
sem þú gafst mér öll þessi ár. Þú
ert bestur. Þín
Vala Guðmundsdóttir.
Sigurður
Kristinn Jónsson
Fallin er frá
elskuleg tengda-
móðir mín, Ása Haraldsdóttir.
Það eru margar hlýjar og góðar
minningar sem fara í gegnum
huga minn og mun ég ávallt
geyma þær í hjarta mínu. Ég er
þakklát fyrir að hafa kynnst
þeirri góðu konu sem Ása var.
Það er með miklum söknuði sem
ég kveð góðhjartaða og lífsglaða
konu.
Ása Haraldsdóttir
✝ Ása Haralds-dóttir fæddist í
Vestmannaeyjum
12. júlí 1928. Hún
lést á Landakoti 4.
nóvember 2014.
Útför Ásu fór
fram frá Bústaða-
kirkju 14. nóv-
ember 2014.
Sárt er vinar að sakna.
Sorgin er djúp og hljóð.
Minningar mætar
vakna.
Margar úr gleymsku
rakna.
Svo var þín samfylgd
góð.
Daprast hugur og
hjarta.
Húmskuggi féll á brá.
Lifir þó ljósið bjarta,
lýsir upp myrkrið svarta.
Vinur þó félli frá.
Góða minning að geyma
gefur syrgjendum fró.
Til þín munu þakkir streyma.
Þér munum við ei gleyma.
Sofðu í sælli ró.
(Höf. ók.)
Guðný Gunnarsdóttir.
Í dag kveðjum
við góðan dreng
sem var allt í senn
vinnufélagi, veiði-
félagi, heimilisvin-
ur, en fyrst og síðast góður félagi
og traustur vinur. Eftir áratuga
vinskap dimmir yfir þeim sem
eftir standa, orðlaus yfir miklum
missi.
Árni hafði einstaklega góða
nærveru hvort sem var í
vinnunni, á árbakka, við flugu-
hnýtingar eða í góðra vina hópi.
Hann var hjálpsamur og alltaf til
í að veita aðstoð eða rétta hjálp-
arhönd ef á þurfti að halda.
Ófáar veiðiferðir fórum við
saman til að renna fyrir lax eða
silung. Fljótaá, Skjálfandafljót
og ekki síst Fnjóská urðu oft fyr-
ir valinu og þar áttum við margar
góðar stundir saman. Þessar
ferðir voru gjarnan skipulagðar
langt fram í tímann og það gerði
þær enn skemmtilegri. Undir-
búningur fólst oft í því að hnýta
flugur fyrir veiðiferðirnar. Árni
átti sér uppáhaldsflugu sem hann
hafði hannað frá grunni. Þessi
góða fluga var stundum sú eina
sem hnýtt var á enda dugði hún
oftast vel og skilaði mörgum fisk-
um á land. Við munum að sjálf-
sögðu halda áfram að nota þessa
veiðnu flugu og hugsa um leið til
okkar góða vinar. Árni var sér-
lega iðinn og góður veiðimaður
og hafði mjög gaman af allri úti-
veru. Hann taldi ekki eftir sér að
ganga á veiðistaði sem voru úr al-
faraleið og aðrir sinntu lítið. Þá
kom hann gjarnan brosmildur til
baka með fiska sem höfðu fallið
fyrir flugunni góðu.
Í gegnum veiðiskap eignaðist
Árni marga góða vini og má með-
al þeirra nefna þá John D. Ber-
ger frá Flórída og Wilhelm Gru-
ber frá Kanada. Þeir komu
hingað til Íslands að veiða, ár eft-
ir ár, og nutu þá leiðsagnar Árna
á ýmsum stöðum. Árni og John
tengdust sterkum böndum og fór
mjög vel á með þeim enda báðir
einstakir náttúruunnendur og
ljúfmenni hin mestu og ekki
spillti eldheitur áhugi þeirra á
fluguveiðum.
Það gladdi okkur mikið í sum-
ar sem leið að geta farið öll sam-
an í veiðiferð í Fnjóská. Við nut-
um samverunnar á Stöllum í
Dalsmynni þar sem við gistum og
gerðum vel við okkur í mat og
drykk á milli þess sem farið var í
ána til að renna fyrir fisk. Undir
niðri leyndist grunur um að þetta
gæti verið okkar síðasta veiðiferð
saman en allir héldu í vonina um
Árni Jóhannsson
✝ Árni Jóhanns-son fæddist 21.
júní 1960. Hann lést
26. nóvember 2014.
Útför Árna fór
fram 4. desember
2014.
bata. Aldrei var
samt um það rætt
og alltaf var talað
um hve mikið við
hlökkuðum til
næstu ferðar, hvað
við ætluðum að gera
öðruvísi en síðast,
og hvernig við
myndum fara að við
þennan veiðistað
eða hinn.
Við kveðjum góð-
an vin með trega í hjarta og vott-
um eftirlifandi ættingjum Árna
okkar dýpstu samúð.
Margrét og Gunnar,
Hugrún og Adam.
Það er sárt að sitja hér og ætla
að setja nokkur kveðjuorð á blað
um minn kæra vin, Árna Jó-
hannsson. Hvernig má það vera
að hann sé allur? Ég hugsa til
baka, minningarnar eru margar
og þær eru allar góðar. Árni vin-
ur minn er heilsteyptasti og
sannasti maður sem ég hef
kynnst og á ég sem betur fer
marga góða vini. Ætíð þegar eitt-
hvað stóð til hjá mér var fyrsta
hugsun mín að heyra í vini mín-
um og kanna hvort ég hefði hann
með mér. Manni leið alltaf betur
ef hann var með. Alltaf var hann
til í slaginn, gilti einu hvort um
var að ræða stórfellda aðstoð
heima hjá mér, því að þessi
drengur var laghentur í meira
lagi, eða eitthvað KA-tengt. Allt-
af gat ég hringt í vin minn og
ætíð var hann til.
Ég man frábærar veiðiferðir
okkar, ég man allt KA-stússið
okkar saman, ég man ferðalög,
ég man frábærar stundir í stof-
unni heima með eitthvað boðlegt
í glasi. Ég man þetta ótrúlega
góðlátlega fína grín sem vinur
minn gerði að mér. Alltaf þannig
að það gladdi fremur en særði.
Árni vinur minn særði nefnilega
ekki fólk, til þess var hann allt of
vandaður og heill. Hann bar hins
vegar ótrúlega gott skynbragð á
óteljandi möguleika á þessu
notalega gríni sem aðeins sá get-
ur beitt sem er vinur, sannur vin-
ur.
Ef þessi heimur ætti nú fleiri
menn eins og hann Árna vin
minn Jóh. værum við í mun betri
málum, það er mér og öllum sem
fengu að kynnast þessum hæg-
láta, trausta manni ljóst. Betri
vin er ekki hægt að hugsa sér.
Ég veit að honum þætti ekki
merkilegt að menn væru að
skrifa um hann langan pistil,
segði slíkt ekki boðlegt – en ég
varð.
Vertu sæll, minn kæri vinur,
og bestu þakkir fyrir vináttuna.
Foreldrum, systkinum og öðrum
ástvinum Árna sendi ég mínar
innilegustu samúðarkveðjur.
Gunnar Níelsson.