Morgunblaðið - 11.12.2014, Page 103

MINNINGAR 103
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 11. DESEMBER 2014
✝ Kjartan Ólafs-son fæddist í
Núpsdalstungu í
Miðfirði 17. sept-
ember 1923. Hann
lést 1. desember
2014 á hjúkr-
unarheimilinu Eir í
Reykjavík.
Foreldrar hans
voru Ólafur
Björnsson, f. 20.
janúar 1893 í
Núpsdalstungu, d. 19. ágúst
1982 og Ragnhildur Jónsdóttir,
f. 15. október 1895 á Þverá í
Miðfirði, d. 18. júní 1986. Ólaf-
ur og Ragnhildur bjuggu í
Núpsdalstungu til ársins 1966
er þau fluttu til Reykjavíkur og
jörðin var seld. Systkini Kjart-
ans voru: Jón, f. 20. september
1927, d. 30. nóvember 1992 og
Elísabet, f. 23. maí 1930, d. 26.
ágúst 2011. Kjartan giftist, 31.
desember 1948, Jóhönnu
Bjarnadóttur, f. 27. desember
1925 á Rófu í Miðfirði. For-
eldrar hennar voru Bjarni
Björnsson, f. 21. febrúar 1890 í
Núpsdalstungu, d. 30. janúar
1970 og Margrét I. Sigfúsdótt-
ir, f. 29. september 1891 á
þau búa í Kanada. b) Berglind,
f. 29. nóvember 1988. Sam-
býlismaður hennar er Björg-
ólfur Guðni Guðbjörnsson; þau
eiga dótturina Ólafíu. Fyrir á
Björgólfur soninn Alexander
Mána. c) Jóhanna Lóa, f. 7. maí
1999. 4) Jóhann, f. 21. júlí
1965, d. 22. júlí 1965.
Kjartan lauk prófi frá Sam-
vinnuskólanum árið 1947 og
hóf fljótlega störf hjá Sam-
bandi íslenskra samvinnu-
félaga. Þar vann Kjartan nær
allan sinn starfsaldur, síðast
sem deildarstjóri í Bú-
vörudeild. Árið 1988 var hann
sæmdur gullmerki Sambands-
ins eftir 40 ára starf. Upp úr
1950 reistu Kjartan og Jóhanna
sér íbúðarhús við Hlíðarhvamm
í Kópavogi og bjuggu þar til
ársins 2002 er þau fluttu í nýtt
fjölbýlishús í Ársölum í Kópa-
vogi. Árið 2013 fluttu þau á
hjúkrunarheimilið Eir. Kjartan
var einstaklega hand- og verk-
laginn og kom það sér vel þeg-
ar húsið var byggt og síðar
stækkað í áföngum. Hann
stundaði sund í áratugi og síð-
ustu árin urðu sunddagarnir
nánast að helgidögum.
Útför Kjartans Ólafssonar
verður gerð frá Fossvogskirkju
í dag, 11. desember 2014, og
hefst athöfnin klukkan 15.
Rófu, d. 12. febr-
úar 1974. Kjartan
og Jóhanna eign-
uðust fjögur börn:
1) Margrét Ingi-
björg, f. 9. janúar
1952, giftist Birgi
Óskarssyni, f. 15.
mars 1951. Þau
skildu. Synir
þeirra eru: a)
Kjartan, f. 13. júlí
1977, giftur And-
reu Ásgeirsdóttur. Synir þeirra
eru Ásgeir Valur og Birgir
Hrafn og b) Magni Þór, f. 13.
janúar 1979, giftur Dagrúnu
Þorsteinsdóttur. Sonur þeirra
er Aðalsteinn. Seinni maður
Margrétar er Sigmundur Ein-
arsson, f. 4. ágúst 1950. Dóttir
þeirra er Jóhanna, f. 25. janúar
1987. Sambýlismaður hennar
er Magnús Þór Benediktsson;
þau búa í Svíþjóð. Fyrir á Sig-
mundur dótturina Freyju. 2)
Óskírð stúlka, f. 1. nóvember
1957, dáin sama dag. 3) Ólafur,
f. 30. maí 1959, giftur Nönnu
Bergþórsdóttur, f. 22. mars
1958. Þeirra börn eru: a) Kjart-
an, f. 29. júní 1984. Eiginkona
hans er Alicia-Rae Ólafsson;
Kjartan Ólafsson tengdafaðir
minn var hæglátur maður. Hann
fór ekki hratt yfir og hann skipti
sjaldan skapi. En hann hélt sínu
striki, sló aldrei slöku við og
hvaðeina sem hann tók sér fyrir
hendur vann hann af festu og
kostgæfni. Hann skilaði ávallt
drjúgu dagsverki. Kjartan gekk í
Samvinnuskólann og starfaði
lengst af við reikningshald af ein-
hverju tagi hjá Sambandi ís-
lenskra samvinnufélaga. Við upp-
haf starfsferilsins voru blað og
blýantur helstu hjálpartækin við
reikningana. Fljótlega tóku við
þunglamalegar vélrænar reikni-
vélar og síðar minni stafrænar
vélar. Þegar kom fram á níunda
áratug síðustu aldar héldu tölv-
urnar innreið sína og um svipað
leyti tók vinnuveitandinn, Sam-
bandið, að riða til falls. Starfs-
mönnum fækkaði hratt og hinir
eldri, sem síður fylgdu tækninni,
þurftu að víkja. Kjartan lét sér
hvergi bregða og hálfsjötugur
settist hann við tölvuskjá og hóf
að glíma við töflureikna á borð
við MultiPlan og Lotus 1-2-3. Svo
fór að Kjartan starfaði lengur en
Sambandið, síðustu árin hjá kjöt-
vinnslunni Goða.
Þegar heim var komið að lokn-
um vinnudegi lá leiðin oftar en
ekki í bílskúrinn og þar dvaldi
Kjartan að jafnaði fram undir
kvöldmat. Hér var hefilbekkur-
inn í öndvegi ásamt sambyggðri
trésmíðavél, rennibekk og fleiri
tækjum. Í skúrnum voru m.a.
smíðuð barnaleikföng, spónlögð
skápa- og hillusamstæða í stof-
una og gróðurhús í garðinn að
ógleymdum öllum innréttingum í
hannyrðavöruverslunina Mólý í
Hamraborg sem Jóhanna
tengdamóðir mín rak af miklum
myndarskap í tæp 20 ár. Þá eru
ómældar allar þær stundir sem
Kjartan eyddi við húsbyggingar,
fyrst við eigið húsnæði, síðan með
mér og loks með Ólafi mági mín-
um. Bókarinn hjá Sambandinu
var afbragðs verkmaður og hafði,
líkt og Jón bróðir hans, erft í rík-
um mæli útsjónarsemi og hagleik
Ólafs Björnssonar bónda í Núps-
dalstungu. Á efri árum sneri
Kjartan sér einkum að tréskurði.
Hann naut þess að beita egg-
járnum á viðinn og fram spruttu
útskornir vegglampar, kistlar,
lágmyndir og sitthvað fleira.
Þeir bræður, Jón og Kjartan
Ólafssynir, voru afar samrýndir
og miklir mátar. Eftir að ég
kynntist þeim hittust þeir nánast
vikulega og sátu þá oft fram á
nætur og ræddu allt frá málefn-
um líðandi stundar til hinstu raka
tilverunnar. Ótímabært fráfall
Jóns árið 1992 var Kjartani mjög
þungbært.
Þrátt fyrir það sem hér hefur
verið sagt um störf Kjartans
Ólafssonar var reyndin sú að líf
hans snerist hvorki um reikn-
ingshald né smíðavinnu. Lífið
snerist alla tíð um fjölskylduna
og hið sama gilti um Jóhönnu
konu hans. Velferð afkomend-
anna var kjarni lífsins og hagur
þeirra og heilsa var ávallt hið
eina viðmið. Um það hef ég ekki
fleiri orð.
Kjartan bjó lengst af við góða
heilsu en síðustu árin voru hon-
um þó erfið. Er mér nær að halda
að undir lokin hafi hann kunnað
skapara sínum litlar þakkir fyrir
langlífið. Með Kjartani Ólafssyni
er genginn grandvar og góður
maður.
Sigmundur Einarsson.
Kjartan Ólafsson – þetta nafn
var þegar greypt í minni mér
þegar ég rúmlega tvítug kynntist
verðandi tengdaföður mínum. Í
huga mínum var þetta stórt nafn
og tengdist Laxdælu sem ég
hafði lesið nokkrum árum áður
sem unglingur í menntaskóla og
heillaðist af. Ekki grunaði mig þá
að þetta nafn ætti eftir að fylgja
mér svo nátengt eins og úr varð.
Hvað þá að sonur minn og frum-
burður ætti eftir að bera þetta
fallega nafn afa síns. Ég tengdi
nafnið við hetju sem hafði allt það
til brunns að bera sem prýtt gat
góðan mann. Tengdapabbi var
hetja, hvunndagshetja sem þjóð-
félag okkar stólar á og getur ekki
verið án. Gegnheill og vandaður
maður sem ræktaði skyldur sínar
af heiðarleika og samviskusemi.
Tengdapabbi var ákaflega vel
giftur. Jóhanna tengdamamma,
sem lifir mann sinn eftir tæplega
66 ára hjónaband, er ein yndis-
legasta kona sem til er. Saman
byggðu þau sér hlýlegt og fallegt
heimili í Hlíðarhvammi 10, þar
sem þau bjuggu í tæp 50 ár. Það-
an fluttu þau í Ársali 3. Til þeirra
var gott að koma og alltaf var
tekið á móti okkur með opnum
örmum. Ég hugsa til þessara
heimsókna með mikilli hlýju og
þakklæti. Sama er að segja um
allar sumarbústaðaferðirnar og
ferðalögin með þeim um allt land.
Þá var margt brallað. Fyrir börn-
in okkar Ólafs eru þetta dýrmæt-
ar perlur æskuminninga um afa
og ömmu sem vildu allt fyrir þau
gera.
Kjartan var hugvitssamur og
einn af þeim sem hugsa út fyrir
rammann. Oft kom hann með
skondin sjónarhorn sem engum
öðrum datt í hug. Hann var ákaf-
lega skipulagður, allir hlutir áttu
sinn vísa stað. Hann var hagleiks-
smiður. Eftir hann liggja ýmsir
skrautmunir úr málmi svo og út-
skornir kistlar og gestabækur
sem hann gaf okkur börnunum
og barnabörnum. Í mínum aug-
um eru þetta dýrgripir sem við
munum geyma og njóta alla ævi.
Elskulegur tengdafaðir er
horfinn yfir móðuna miklu.
Skammdegið er dimmara fyrir
vikið þessa dagana. Eftir lifir ást-
kær tengdamóðir mín en sam-
stiga gengu þau í gegnum lífið og
fóru ekki varhluta af sorginni. Ég
votta þér, Hanna mín, innilega
samúð. Það verður erfitt að njóta
jólahátíðarinnar án Kjartans.
Hann sýndi mér aldrei annað en
hlýju og þétt handtak hans á dán-
arbeði túlkaði ég sem væntum-
þykju. Mér þótti afar vænt um
hann enda fór alltaf vel á með
okkur. Ég mun sakna hans.
Ég kveð þig, kæri tengda-
pabbi, með erindi úr sálmi Valdi-
mars Briem:
Far þú í friði,
friður Guðs þig blessi,
hafðu þökk fyrir allt og allt.
Gekkst þú með Guði,
Guð þér nú fylgi,
hans dýrðarhnoss þú hljóta skalt.
Þín tengdadóttir,
Nanna.
Elsku afi okkar, mikið eigum
við eftir að sakna þín sárt. En við
erum þó svo heppin að eiga marg-
ar góðar minningar um þig.
Minningar sem gera söknuðinn
bærilegri því þær fá okkur til að
brosa og sumar jafnvel til að
hlæja upphátt. Minningar um
einstakan afa sem ávallt var
stoltur af okkur og sýndi okkur
ótakmarkaða ást og umhyggju.
Þú tókst okkur alltaf fagnandi
þegar við komum í heimsókn til
ykkar ömmu og alltaf var jafn
gott að koma. Við máttum þó bú-
ast við smá góðlátri stríðni frá
þér en stríðnisglottið þitt er ein
af þeim fjölmörgu góðu minning-
um sem við eigum um þig. Þú
lagðir mikla áherslu á að við
stunduðum skólann vel og hvattir
okkur óspart áfram í námi. Einn-
ig sástu til þess að við ættum
aldrei bókarlaus jól.
Elsku afi, við verðum þér að ei-
lífu þakklát fyrir allt það sem þú
hefur gert fyrir okkur og fyrir
það að hafa fengið þann heiður að
geta kallað þig afa.
Nú kveðjum við þig í hinsta
sinn en eftir sitja minningar og
fallega handverkið sem þú skilur
eftir þig.
Hvíldu í friði, elsku afi, og
megi Guð varðveita þig.
Þín sonarbörn,
Kjartan, Berglind og
Jóhanna Lóa.
Ótal minningar koma upp í
hugann þegar við kveðjum afa
okkar, Kjartan Ólafsson. Heim-
sóknir í Hlíðarhvamminn, þar
sem afi og amma bjuggu lengst
af, voru ófáar. Þar áttum við
góðar stundir með afa í bíl-
skúrnum og fengum að slá gras-
ið í garðinum með bensínsláttu-
vélinni, sem var mikið sport. Afi
átti líka alltaf harðfisk til að gefa
okkur og hann sá til þess að fugl-
arnir ættu sér fastar máltíðir í
garðinum á köldum vetrum. Eft-
ir að hann hætti að vinna lagði
hann stund á tréskurð og sótti
námskeið í silfursmíði. Smíðis-
gripirnir frá afa munu ávallt
verða okkur hjartfólgnir. Afi fór
ótal ferðir í sund og fengum við
oft að fara með honum. Hann
hvatti okkur áfram í skólanum
og við gátum alltaf treyst því að
fá bók frá honum í jólagjöf.
Í Hlíðarhvammi og seinna í
Ársölum buðu afi og amma fjöl-
skyldunni oft til veislu við hin
ýmsu tækifæri og í stórafmæl-
um bauð afi allri fjölskyldunni á
fínustu veitingahús bæjarins.
Afi var duglegur og góður mað-
ur og við erum þakklát fyrir þær
góðu stundir sem við áttum sam-
an.
Megi afi hvíla í friði.
Kjartan, Magni Þór
og Jóhanna.
Kær elskulegur frændi,
Kjartan Ólafsson, hefur kvatt
eftir langt og fagurt líf.
Kjartan frændi minn var fal-
legur maður svo eftir var tekið.
Hann bjó yfir mikilli hlýju og
það var notalegt að vera í návist
hans. Kjartan var sonur Ólafs
föðurbróður míns, bónda í
Núpsdalstungu, og Ragnhildar
konu hans. Kjartan var alinn
upp á miklu kærleiksheimili með
systkinunum Jóni og Elsu, þar
ríkti glaðværð og náungakær-
leikur var í fyrirrúmi. Ég sé allt-
af Tungu fyrir mér í miklum hill-
ingum, þar var maður svo
innilega velkominn og öll sam-
skipti einlæg og ljúf. Ólafur
heimilisfaðirinn glaðbeittur
heima og heiman, Ragnhildur
fallega konan hans með blíða
brosið, sístarfandi og gerandi
öllum til góða. Svona sé ég þau
hjónin fyrir mér þegar ég heim-
sótti Miðfjörðinn með foreldrum
mínum og systur fyrir margt
löngu. Kjartan bar foreldrum
sínum sannarlega fagurt vitni.
Hægur og prúður í framgöngu
lagði hann af stað út í lífið með
Jóhönnu ástina sína sér við hlið.
Þau voru bræðrabörn, nánast al-
in upp saman en ástin bankaði
upp á hjá þeim ungum og saman
gengu þau ævigötuna hönd í
hönd. Það var alltaf alveg ein-
stakt að vera með þeim – ástin
bókstaflega lýsti af þeim. Við
Kjartan eignuðumst bæði mik-
inn fjársjóð í einstöku sambandi
Tungusystkina, feðra okkar og
systkina þeirra. Því var stundin
stór og kær þegar blásið var til
ættarmóts Núpsdalstunguaf-
komenda í Miðfirði. Vel var
mætt – hátt á þriðja hundrað
manns – aðalræðumaður ættar-
mótskvöldsins var fallegi frændi
minn Kjartan. Hann stóð bjart-
ur og geislandi þegar hann
minntist ömmu okkar Ásgerðar
og afa Björns, myndarhjónanna
í Tungu, og þegar hann minntist
æskuheimilis síns, foreldranna
góðu, systkinanna, dalsins og
fjarðarins kæra. Já, kvöldið var
á einhvern hátt hans. Elskuleg
Jóhanna brosandi við hans hlið,
glæsileg börn og barnabörn.
Frændi hamingjusamur í
stórum hópi afkomenda Núps-
dalstunguhjónanna Ásgerðar og
Björns. Þannig vil ég muna
Kjartan frænda minn með hjart-
ans þökk fyrir góðar minningar
fyrr og nú. Guð umvefji Jó-
hönnu, konuna hans ástkæru, og
börnin þeirra stór og smá. Guð
blessi minningu Kjartans Ólafs-
sonar frá Núpsdalstungu.
Helga Mattína Björns-
dóttir, Dalvík.
Kjartan Ólafsson
Sr. Baldur í
Vatnsfirði er allur.
Góður vinur okkar
hjóna, Skírnis og
Sigrúnar, er lagður í
ferðina sem allra
bíður. Fari hann í friði og sé Guði
falinn.
Kynni okkar hófust eftir að
hann lét af embætti, en þau urðu
samt allnáin og við heyrðumst oft í
síma, hann fylgdist með vegferð
okkar og var snöggur að hringja ef
hann frétti af einhverju markverðu
hjá okkur. Svo urðum við nágrann-
ar nú síðustu mánuðina sem hann
lifði, bjuggum sitt hvorum megin
götu í vesturbæ Reykjavíkur.
Hugurinn leitaði þó vestur, við
vorum svo sammála um það að
ekki gekk hnífurinn á milli, til
Djúpsins, og sér í lagi Vatnsfjarð-
ar, þar sem hann átti öll sín bestu
ár.
Þessi prestur var sérstakur,
stundum hrjúfur og ekki alltaf
sáttur, en samt svo næmur og vak-
andi gagnvart öllu og öllum. Hugs-
aði mikið um fólk og til fólksins
sem hann þjónaði, oft glaður og
reifur einnig, eins og guma hverj-
um sæmir. Talaði jafnan vel um
fólk, sérlega kollega sína, ég sat
hjá honum einn sumardag í sumar,
eftir að hann missti sína ágætu frú,
og hann sagði sögur af Vestfjarða-
klerkum – og fór á kostum. Erindi
mitt var að bjóða honum með í af-
mælisveislu Agnesar biskups,
hann treysti sér ekki, en í staðinn
splæstum við í afmælisgjöf sem við
urðum ásáttir um að ég færði
henni í tilefni dagsins.
Við brölluðum þetta, tveir góðir.
Baldur
Vilhelmsson
✝ Baldur Vil-helmsson lést í
Reykjavík 26. nóv-
ember 2014. Útför
hans fór fram 3.
desember 2014.
Biskupsafmælið
gekk vel. Ég gekk
svo yfir og ætlaði að
segja honum frá af-
mælinu nokkrum
dögum seinna. Þá
höfðu veikindi sett
strik og umtalaðist
að ég kæmi seinna.
Svo var ekki, og
verða þeir endur-
fundir að bíða betri
tíma.
Það er sjónarsviptir að sr.
Baldri og við Sigrún þökkum
þessum sérkennilega en þó indæla
manni fyrir hans vináttu, sem var
sjálfsprottin og tilgerðarlaus. Af-
komendum og venslafólki vottum
við samúð við fráfall Baldurs og
Ólafíu, sem kvöddu á sama árinu.
Við minnumst góðu kaffibollanna
og góðgerðanna, skrafsins og
ráðagerðanna.
Að lokum vil ég minnast á eina
hlið á sr. Baldri sem ekki hefur
verið í sviðsljósinu, hann var vel
menntaður í grísku og latínu og
unni grískum bókmenntum.
Þarna vorum við góðir saman og
ég dáðist að þessari einkennilegu
blöndu sveitaklerks við nyrstu höf
– og heimsborgara hlustandi á
snældur, innihaldandi fornar sög-
ur og mýtur.
Stjórnmál ræddum við aldrei,
en vð skynjuðum hug hans rót-
tækan.
Hugsanir okkar hjóna á slíkum
stundum tengdust spurningunni
um hvernig honum hefði gengið að
aðlagast hægri umferðinni í den
tid. Einhvernveginn hefur það
slampast, eins og svo margt ann-
að. Aðlögunarhæfni manneskj-
unnar er í raun það sem gerið okk-
ur mennsk og fyllir lífið dögum.
Við hugsum – og breytum. – Co-
gito, ergo sum. –
Vertu sæll, góði. Kveðjur,
Skírnir G. og Sigrún D.
Elskulegur eiginmaður minn, faðir minn
og afi okkar,
ANDRÉS BJERKHOEL ADOLFSSON
símamaður,
lést á Landspítalanum 2. desember.
Útförin hefur farið fram í kyrrþey.
.
Sigríður Magnúsdóttir,
Hjördís Andrésdóttir,
Íris Andrea, Tumi og Davíð Funi.
✝
Innilegar þakkir fyrir samúð, vináttu og
aðstoð alla vegna andláts og útfarar
kærrar systur og frænku,
ÖNNU GUÐMUNDSDÓTTUR
frá Staðarbakka.
Bróðir, systkinabörn og fjölskyldur.
✝
Ástkær eiginmaður minn, faðir, tengdafaðir,
bróðir og afi,
KONRÁÐ ÞÓRISSON
fiskifræðingur,
Blesugróf 17,
Reykjavík,
lést á Landspítala við Hringbraut
fimmtudaginn 4. desember.
Útförin fer fram frá Bústaðakirkju
þriðjudaginn 16. desember kl. 13.00.
Þeim sem vilja minnast hans er bent á Hvatningarnámssjóð
barnabarna hans „Afasjóð“ – 111-26-98800 kt. 2006523559
eða Krabbameinsfélagið.
Margrét Auðunsdóttir,
Fífa Konráðsdóttir, Pétur Þór Sigurðsson,
Hrönn Konráðsdóttir, Atli Birkir Kjartansson,
Svavar Konráðsson,
Hlynur Þór, Máni, Dalía, Daníel Rafn,
Ronja Rán og systkini.