Morgunblaðið - 11.12.2014, Síða 104

104 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 11. DESEMBER 2014
✝ Óskar Sigurðs-son fæddist í
Reykjavík hinn 11.
október 1935. Hann
lést á Landspítala
Fossvogi hinn 18.
nóvember 2014.
Foreldrar hans
voru Ásta Jóns-
dóttir húsmóðir f.
11.7. 1916, d. 20.12.
2009, og Sigurður
M. Þorsteinsson
aðstoðaryfirlögregluþjónn, f.
25.2. 1913, d. 3.1. 1996. Óskar
var elstur alsystkina sinna, hálf-
bróðir Óskars samfeðra var Sig-
urður Rúnar sem er látinn.
Systkin Óskars eru Hörður,
Gunnar, Marta Guðrún og Jón.
Hinn 15. september 1962
Langafabörnin eru þrjú, Hlynur
Agnar, Breki Snær og Árni Sól-
on.
Óskar lauk flugnámi og námi
í loftsiglingafræðum árið 1957
og atvinnuflugmannsprófi að
því loknu. Vann sem flugkenn-
ari og flugmaður í síldarleit-
arflugi og loftljósmyndun á ár-
unum 1957 til 1959. Hóf störf
sem flugmaður hjá Loftleiðum
árið 1959. Flugstjóri hjá Loft-
leiðum hf. frá því í mars 1964,
síðar Flugleiðum hf. og endaði
starfsferil sinn hjá Icelandair í
lok ársins 2000. Var þjálf-
unarflugmaður og átti sæti í
trúnaðarráði og sumarbú-
staðanefnd FÍA. Hann flaug
einnig Landgræðsluvélinni Páli
Sveinssyni til fjölda ára.
Útför Óskars fer fram frá
Fossvogskirkju í dag. 11. desem-
ber 2014, og hefst athöfnin kl.
13.00.
kvæntist Óskar eft-
irlifandi eiginkonu
sinni, Brynju Krist-
jánsson. Foreldrar
hennar voru Einar
Kristjánsson óp-
erusöngvari og
Martha Krist-
jánsson húsmóðir.
Óskar og Brynja
eignuðust þrjú
börn: 1) Martha,
gift Ragnari Krist-
jánssyni. Sonur þeirra er Krist-
ján. Synir Mörthu af fyrra
hjónabandi með Árna Oddssyni
eru Óskar og Bjarni. 2) Ásta,
dóttir Brynja Ingimarsdóttir. 3)
Einar Júlíus, giftur Rakel Hólm
Sölvadóttur, dætur þeirra eru
Brynhildur Júlía og Aníta Íris.
Elsku pabbi minn. Margs er
að minnast nú þegar þú ert far-
inn frá okkur. Spurning er bara
hvar byrja skal á öllum góðu
minningunum. Við að byggja
Brúnastekkinn, fara í heimsókn
upp í kofa til afa og ömmu, þú að
skutla okkur mæðgum til lang-
ömmu sem bjó í Þýskalandi.
Fjölskyldan að fara saman á
skíði í Bláfjöllin eða Austurríki.
Ferðalögin með okkur öll í
Bronkónum með tjaldið og svo
seinna tjaldvagninn, löbbuðum á
jökla og fjöll, fórum í bað á
óvenjulegum stöðum. Seinni árin
að fá okkur einn G&T fyrir mat-
inn. Já það eru forréttindi að
eiga þessar minningar. Svo eign-
aðist ég hana Brynju mína og
eins og svo oft áður varst þú að
fljúga einhvers staðar langt í
burtu en samt komstu heim með
24 karata hálsmen í hennar
stjörnumerki. Já, þú varst strax
hennar aðal. Uppeldi stubbalín-
unnar minnar var með dyggri
aðstoð ykkar mömmu þar sem
þú varst þolinmóður að hjálpa
henni með lærdóminn, skutla
henni á golfæfingar, tennisæf-
ingar, handboltaæfingar og pí-
anótíma. Já það er fyrir þitt til-
stilli að við höfum öll átt
yndislegar stundir á golfvellin-
um síðustu ár. Fyrir þremur ár-
um kom svo annað langafabarn-
ið þitt, hann Breki Snær sem þú
kallaðir alltaf sprett, og eins og
öll árin þá spurðir þú hann:
Hver er bestur? Elsku pabbi
minn, þú ert og varst bestur.
Elska þig óendanlega mikið og
hef alltaf verið pabbastelpan þín.
Láttu nú ljósið þitt
loga við rúmið mitt.
Hafðu þar sess og sæti,
signaði Jesús mæti.
(Höf. ók.)
Starfsfólki taugalækninga-
deildar B-2 þakka ég frábæra
umönnun pabba síðustu ævidaga
hans. Elsku mamma mín, missir
þinn er mestur að missa lífs-
förunautinn. En mundu bara að
ég er alltaf til staðar fyrir þig.
Þín dóttir,
Ásta.
Þegar maður stendur frammi
fyrir missi og fær engu breytt
um gang mála þá eru engin önn-
ur ráð til en renna huganum í
gegnum samskipti genginna ára
og sækja minningarnar. Óskar
var elstur okkar systkina og
hugur hans stefndi mjög
snemma að fluginu. Hann var
mjög einbeittur í þeim ásetningi
að fljúga og starfaði hann fyrstu
starfsárin hjá Loftleiðum en síð-
ar hjá Flugleiðum þegar Flug-
félag Íslands og Loftleiðir voru
sameinuð. Hann varð ungur
flugstjóri og flaug með Loftleið-
um til Bandaríkjanna og það var
alltaf spenna í lofti þegar stóri
bróðir kom heim frá Ameríku
því oft lumaði hann á ýmsu sem
var spennandi og algjör nýjung í
augum ungs drengs. Nú þegar
líður að jólum þá rifjast upp ljúf
minning þegar við áttum heima
á Laugarnesveginum. Það var
komin hefð á það að farið var
upp í herbergi til Óskars og jóla-
pakkinn frá stóra bróður opn-
aður áður en jólamaturinn var
snæddur og það voru sko ekki
neinir mjúkir pakkar. Þetta voru
stundum svona gjafir sem bar-
áttuglaðir ungir menn gátu verið
fullsæmdir af og kom fyrir að
maður hlýddi á jólaguðspjallið í
fullum herklæðum.
Það voru ekki endalaus
bernskujól og lífið tók breyting-
um eftir því sem árunum fjölg-
aði. Óskar eignaðist konu, flutti
að heiman og stofnaði heimili.
Konan sem Óskar hreppti, hún
Brynja Kristjánsson, varð hans
trausti lífsförunautur allt til
enda og má segja að hún hafi frá
fyrsta degi verið órjúfanlegur
hluti af fjölskyldunni. Það er
margs að minnast í gegnum tíð-
ina og samskipti okkar hjóna við
Óskar, Brynju mágkonu og
börnin þeirra þrjú hafa alla tíð
verið afar góð. Þau hafa reynst
okkur traustir vinir við hin ýmsu
tækifæri og stóð heimili þeirra
okkur ætíð opið þegar komið var
í höfuðborgina. Einnig eru ferðir
okkar til Óskars og Brynju í Or-
lando ógleymanlegar þar sem
leikið var golf á hverjum degi og
spjallað fram eftir kvöldi.
Ekki er ætlunin að kafa neitt
djúpt í tilveruna heldur fyrst og
fremst að þakka fyrir góðan
bróður og þær góðu minningar
sem hann skilur eftir sig handa
okkur sem eftir lifum og senda
Brynju og börnum þeirra og
fjölskyldum samúðarkveðju.
Farðu í friði, bróðir sæll, og
hafðu þökk fyrir allt og allt,
blessuð sé minning þín.
Jón Sigurðsson.
Elsku besti afi minn.
Nú hefur þú kvatt okkur. Það
eru svo margar góðar minningar
sem kvikna þegar ég er að
skrifa þér í síðasta sinn, að ég
veit varla hvar ég á að byrja. Ég
á þér nefnilega svo margt að
þakka og það er svo margt sem
þú hefur kennt mér. Þú ert sko
uppáhalds! Þegar ég var yngri
var ég það heppin að fá að vera
mjög oft hjá ykkur ömmu eftir
skóla og gista þegar mamma var
ekki heima. Já, það var sko
dekrað við mig. Þegar þú varst
ekki að fljúga þá keyrðir þú mig
oft á æfingar, hvort sem það var
í handbolta, golf, tennis, skíði
eða píanó. Það er þér og ömmu
að þakka að ég hef fengið að
prufa að æfa svona margar
íþróttir. Við áttum stundum eð-
alstundir þegar ég fékk að fara
með þér niður á Loftleiðir að ná
í dagskrána þína fyrir flugið. Ég
var samt ekki alltaf ánægð með
fólkið þegar það kallaði þig
Skara en það hefur vanist og
þegar þú bauðst mér að draga
fyrir þig í golfhringjum með vin-
um þínum. Veit ekki hvað ég hef
labbað Grafarholtið oft með þér
og er það kannski ekki furða að
það sé uppáhaldsgolfvöllurinn
minn. Ég á alltaf eftir að minn-
ast þín þegar ég spila golf því þú
átt mikið í því að ég hafi prufað
það og fundist gaman. Já, við er-
um bæði þrjósk og ég hef farið í
fýlu út í þig en við vorum ekki
lengi að hrista það af okkur og
með árunum urðum við alltaf
betri og betri vinir.
Síðasta mánuðinn með þér
komu stundir þarf sem við rifj-
uðum upp gamla tíma og í eitt
skiptið endaði það á þeim orðum
að við værum vinir. Já, við erum
mjög góðir vinir og munum allt-
af vera. Fyrir þremur árum kom
sætur strákur í heiminn sem
fékk nafnið Breki Snær en þú
hefur alltaf kallað hann Sprett
litla því hann er ekki mikið kyrr
en þér fannst gaman hvað hann
hefur gaman af lífinu. Það hefur
verið gaman að fylgjast með
ykkar vinskap. Þegar við kom-
um inn í Brúnastekkinn þá var
hann ekki lengi að grípa í hönd
þína og toga þig inn í litla her-
bergi til að leika. Þér þótti það
ekki leiðinlegt! Spurningin sem
ég fékk frá þér þegar ég var lítil
var auðvitað borin fram: Hver er
bestur? Auðvitað, svaraði
Sprettur litli, langafi. Ég mun
halda minningu um þig hjá
honum.
En elsku afi, ég mun alltaf
sakna þín! Já, þú ert mér allt og
mundu að þú ert bestur!
Þín
Brynja.
Þegar aldurinn færist yfir
verðum við að vera viðbúin að
sætta okkur við að sjá á bak
samferðamönnum. Okkur er
ljúft að minnast kærs mágs og
vinar. Óskar var ljúfmenni, gest-
risinn og greiðvikinn. Hann var
einkar hugulsamur gagnvart
tengdamóður sinni Mörthu en
hún bjó í nábýli við þau hjónin í
meir en fjörutíu ár eftir lát föður
okkar. Henni þótti það sérstök
upplifun á ferðum sínum til að
heimsækja systur sína í Vínar-
borg þegar „Herr Kapitän“
tengdasonur hennar var flug-
stjóri.
Þótt Óskar hafi oft verið lang-
dvölum fjarri heimilinu vegna
vinnu sinnar þá sinnti hann fjöl-
skyldunni af mikilli alúð. Þau
hjónin fóru um Ísland þvert og
endilangt á húsbíl sínum stóra
rauð og stunduðu skíðaíþróttina
sér til skemmtunar með börnum
sínum bæði á Íslandi og í Aust-
urríki. Vinirnir eru margir og
fjölskyldan stór. Óskar og
Brynja voru höfðingjar heim að
sækja þegar safnast var saman
hjá þeim við hátíðleg tækifæri.
Það var sárt að fylgjast með
úr fjarlægð þegar geta Óskars
til að sinna daglegu lífi fór að
skerðast vegna minnisleysis.
Brynja reyndist stoð hans og
stytta og auðveldaði honum til-
veruna heima frá degi til dags.
Stuttu eftir 79 ára afmæli Ósk-
ars sem hann naut heima í góðu
yfirlæti var hann færður á spít-
ala vegna blóðtappa í heila. Síð-
asti mánuðurinn var Óskari og
hans nánustu erfiður.
Þökk sé læknum og öllu
hjúkrunarfólki sem gerðu allt
sem í þeirra valdi stóð.
Við kveðjum Óskar með sökn-
uði og þökkum fyrir að hafa
fengið að vera honum samferða í
lífinu.
Brynju og öðrum nánum ást-
vinum sendum við hugheilar
samúðarkveðjur.
Valgerður (Vala) og Pétur.
Óskar Sigurðsson, mágur
minn, er látinn. Aðeins örfáum
dögum eftir 79 ára afmælisdag-
inn var hann lagður inn á
sjúkrahús þaðan sem hann átti
ekki afturkvæmt. Óskar hafði
reyndar um nokkurt skeið fund-
ið fyrir því að heilsu hans var
farið að hraka nokkuð og að Elli
kerling væri farin að narta í lífs-
ins kjarna, en endalokin komu
mun fyrr en ég hafði ímyndað
mér.
Á kveðjustund líða ótal minn-
ingar um hugann. Ég kynntist
Óskari fyrst fyrir rúmlega 50 ár-
um í gegnum Gunnar bróður
hans. Flottur maður, flugstjóri
hjá Loftleiðum. Seinna varð svo
Marta Guðrún systir þeirra
kærastan mín og eiginkona.
Upp í hugann koma minning-
ar um mörg skemmtileg ferða-
lög sem við fórum saman um há-
lendi Íslands í „gamla daga“
þegar krakkarnir okkar voru
ungir. Á þeim árum áttum við
Óskar báðir Bronco-jeppa og af
því að ekki var mikið pláss fyrir
farangur aftan í þeirri bílateg-
und smíðuðum við í sameiningu
á þá góðar toppgrindur þannig
að hægt væri að taka með í
ferðalagið allt það nauðsynleg-
asta sem barnafjölskyldur
þurftu að hafa meðferðis. Ég
minnist sérstaklega ferðar yfir
Sprengisand þegar tjaldað var
við Nýjadal fyrsta kvöldið í blíð-
skaparveðri. Um nóttina gerði
hins vegar mikið rok og tjöldin
fóru að lemjast til. Hælafesta
þarna var léleg þannig að ekki
var um annað að gera en að
skríða út, færa jeppana til þann-
ig að þeir mynduðu nokkurt
skjól fyrir tjöldin og taka brús-
ana með aukabensíninu og fleiri
þunga hluti úr bílunum og
leggja ofan á tjaldhælana. Ekki
varð okkur fullorðna fólkinu
svefnsamt það sem eftir lifði
nætur en krakkarnir sváfu vært
þrátt fyrir veðurhaminn. Kvöldið
eftir sátum við svo við Mývatn
og saumuðum saman rifu á tjaldi
okkar Mörtu en hústjald Óskars
og Brynju slapp óskemmt. Ann-
ars ferðalags minnist ég líka
sérstaklega. Þá fórum við
nokkrar fjölskyldur saman upp
frá Svartárkoti í Bárðardal um
Suðurárbotna og Dyngjufjalla-
dal inn að Öskju. Þaðan var svo
haldið í austur að Kverkfjöllum,
í Grágæsadal og Laugavalladal
og endað í Hallormsstaðarskógi
þar sem við nutum sumarblíð-
unnar við Atlavíkina. Þá voru
Óskar og Brynja komin á Ford
Econoline-húsbíl og af því að
inni í honum var hægt að sitja
þægilega og borða nesti var það
einn lítill snáði í hópnum sem
kallaði þennan bíl alltaf „borð-
abílinn“.
Óskar og Brynja áttu hús í
Ventura-hverfinu á Flórída. Við
Marta heimsóttum þau þangað
eitt sinn og nutum gestrisni
þeirra í hálfan mánuð. Óskar
reyndi þá að leiðbeina okkur á
golfvellinum og við áttum saman
skemmtilegar stundir. Við
Marta vorum algerir byrjendur í
golfíþróttinni og það verður að
játa að allt of lítið hefur orðið úr
golfiðkun undirritaðs síðan.
Enginn veit sitt endadægur
og nú er kveðjustundin komin.
Vertu sæll, kæri mágur, og
hafðu heila þökk fyrir samfylgd-
ina. Elsku Brynja, Martha, Ásta,
Einar Júlíus og fjölskyldur ykk-
ar. Við Marta sendum ykkur öll-
um okkar innilegustu samúðar-
kveðjur.
Magnús Sigsteinsson.
Allt verður svo bjart og hlýtt
þegar ég hugsa til míns elsta og
kærasta vinar sem kvaddur er í
dag.
Ég var barasta lítil stelpa í
sveit þegar ég sá hann í fyrsta
skipti og stendur það mér ljóst
fyrir sjónum. Hann var að gera
vini sínum greiða og flaug með
múrara til Sveins bónda í Lang-
holtsparti svo hægt væri að
koma fjósinu í lag fyrir veturinn.
Stór sólgleraugu, leðurjakki,
skyrtan upp úr brókinni og
brosandi út að eyrum, slánaleg-
ur í göngulagi, ljómandi af lífs-
gleði og stríðni. Mér fannst hann
frekar gamall.
Árin liðu, ég og vinur hans áð-
urnefndur urðum ástfangin og
giftumst. Þeir áttu stóran vina-
hóp, allir tengdir flugi og þeir
gengu út og inn heima hjá okk-
ur, kátir ungir menn, pipar-
sveinar sem ég vonaði heitt og
innilega að færu nú að ganga út.
Þeir sögðu að ég tuktaði þá svo
til að það yrði bið á því að þeir
fengju kjark til þess, hlógu bara
og stríddu mér ennþá meira.
Óskar og Fróði fóru fremstir í
flokki, Ingimar var hæverskari
en kom fast á eftir. Svo kom
loksins að þessu, heima á
Rauðalæk fór Óskar að hringja í
tíma og ótíma til að fá fréttir af
flugi frá Akureyri, Ísafirði og
Grænlandi. Guð hvað ég var
spennt! Stórglæsileg stúlka,
Brynja Kristjánsson flugfreyja,
kom einn dag með honum í
heimsókn. Það fór ekki á milli
mála að maðurinn var dauðást-
fanginn. Þau opinberuðu í mars
og giftu sig í september. Við
Brynja urðum bestu vinkonur og
böndin styrktust. Börnin þeirra
fæddust og hamingja var í ranni
og Óskar glitraði og skein.
Heimilin okkar voru samofin,
gleði og sorgir gengu jafnt yfir
og stuðningur var sjálfsagður ef
eitthvað bar út af. En svo reið
áfallið yfir, Júlli minn og Gísli
bróðir hans fórust í flugslysi á
Reykjavíkurflugvelli.
Óskar var í Lúxemborg og
kom heim með fyrstu vél. Hann
bjó um sig í svefnpoka á stofu-
gólfinu á Kársnesbraut og
Brynja mín var sem klettur við
hlið mér. Allir stóðu þeir vinirnir
ásamt konum sínum að því að
hlúa að mér og börnunum. Og
tíminn leið, það urðu fermingar,
giftingar, útskriftir, afmæli og
ferðalög. Vináttan góða efldist
og styrktist. Mikið var hlegið og
stundum grátið. Börnin mín
voru þeirra og þeirra mín, það
þótti bara sjálfsagt. Við eldumst
en alltaf var sama gleðin og
ánægjan að hittast og þræta
svolítið til að vita hvort við vær-
um nokkuð að ryðga í samskipt-
um. Ef honum fannst við Brynja
hafa betur, glotti hann og sagði
stríðnislega: „Æi, þið eruð asn-
ar.“ Dásamlega stund áttum við
saman síðasta afmælisdaginn
hans nú í október. Hann var svo
glaður og reifur að grunlaus vor-
um við um að hann fengi alvar-
legt áfall aðeins þremur dögum
seinna.
Nú er komið að leiðarlokum í
bili. Gæfa mín var dagurinn
forðum sem ég minntist á í upp-
hafi. Vinurinn minn góði var
orðinn þreyttur á göngunni og
mál var að kveðja um sinn.
Hann var kjarkmaður og góð-
menni og ég get aldrei þakkað
svo sem vert er fyrir að hafa átt
hann að vini alla tíð. Guð varð-
veiti Brynju mína, börnin þeirra
öll stór og smá, sem voru yndi
hans. Blessuð sé minning hans
um alla tíð og tíma. Ég sakna
hans.
Þórunn Bjarndís Jónsdóttir.
Lífið er eins og flugferð og
líkt og í öllum góðum flugferðum
þarf góðan flugstjóra. Hann þarf
að vera traustur, úrræðagóður
og geta brugðist við óvæntum
atvikum. Þannig maður var Ósk-
ar Sigurðsson, auk þess að vera
glettinn og gamansamur, stund-
um stríðinn en alltaf hlýr. Hann
lét hag okkar systra sig mikið
varða og erum við ævinlega
þakklátar fyrir að hafa átt hann
að. Góðar minningar um ynd-
islegan vin munum við geyma í
hjarta okkar alla tíð.
Við sendum stóru Brynju,
Mörtu, Ástu, Einari og fjöl-
skyldum innilegar samúðar-
kveðjur.
Kaja, Ásta og Brynja.
Óskar og Brynja áttu stóran
vinahóp á Ventura-golfsvæðinu í
Orlando, en hér á fjöldi Íslend-
inga hús og íbúðir. Menn leita
hingað í nokkra mánuði á ári til
að njóta hins dásamlega lofts-
lags og golfsins.
Óskar var einn af frumbyggj-
unum í Ventura. Hann og nokkr-
ir félagar hans hjá Loftleiðum
festu kaup á einbýlishúsi um
1992. Húsið var við fyrstu braut
golfvallarins með sundlaug og
útsýni yfir völlinn. Þar voru oft
góðar veislur. En svo dofnar
áhuginn á sól og golfi eftir því
sem fólk eldist. Fer það þá að
dvelja skemur. Þegar dvalartím-
inn er kominn í nokkrar vikur á
ári, selja menn gjarnan húsin sín
og leigja í staðinn. Félagar Ósk-
ars heltust því úr lestinni einn af
öðrum, en Óskar og Brynja
héldu tryggð við húsið og Vent-
ura næstu 20 árin, eða allt þar
til heilsuleysi fór að hrjá hann
fyrir tveimur árum eða svo.
Óskar var ötull golfari. Hann
þrammaði golfvöllinn ásamt
kerrunni sinni með barðastóra
hattinn. Ekki hvarflaði að hon-
um að nota golfbíl. „Þá er ekkert
sport í þessu lengur,“ sagði Ósk-
ar og gaf lítið fyrir alla þá fjöl-
mörgu landa sína sem geta vart
hugsað sér að ganga spölkorn á
eftir boltanum.
Óskar átti langan og farsælan
flugferil að baki hjá Loftleiðum,
seinna Icelandair. Í fríum sínum
flaug hann oft fyrir Cargolux um
allan heim. Hann var einna
fyrstur – eða jafnvel fyrstur – til
að fljúga erlendri farþegaflugvél
til lendingar á Orlando-flugvelli,
um 1975. MCO-flugvöllurinn í
Orlando þjónaði þá bæði her-
flugvélum og farþegaflugi og
gekk undir nafninu Orlando Jet-
port at McCoy. Óskar sagði að
aðstaðan á flugvellinum hefði
verið frumstæð í byrjun, aðeins
nokkrir timburskúrar, þar sem
farþegaafgreiðsla átti sér stað.
Ekki var hafist handa við að
byggja núverandi flugstöðvar-
byggingu fyrr en rétt fyrir 1980.
Óskar átti margar skondnar
sögur úr fluginu og sagði
skemmtilega frá. Fyrstu flug-
ferðirnar til Ameríku tóku 13,
jafnvel 15 klukkustundir. Á þeim
tíma þótti sjálfsagt að flugmenn
og farþegar reyktu um borð, en
loftræsting í flugvélunum þá var
ekki upp á marga fiska. Stund-
um sáu flugmennirnir varla hvor
annan í flugstjórnarklefanum
fyrir tóbaksreyk, sagði Óskar!
Pétur Valbergsson, fyrrver-
andi flugstjóri hjá Cargolúx,
segir að Óskar hafi oft verið
flugstjóri í áætlunarferðum frá
Íslandi til Lúxemborgar. Þær
ferðir voru mjög vinsælar og
flugvélarnar oftast sneisafullar.
„Óskar var alltaf boðinn og bú-
inn til að hjálpa fólki að komast
með,“ segir Pétur. „Vélarnar
voru troðfullar og rúmlega það,
en maður komst alltaf með ef
Óskar var við stjórnvölinn,
stundum í flugstjórnarklefanum,
stundum í auðum flugfreyjusæt-
um aftur í, og stundum annars
staðar …“
Eins og er með flesta roskna
menn var Óskar fastur á skoð-
unum sínum. Þegar hrunið varð
var hann með ástæðuna á
hreinu: „Þetta hefði aldrei gerst,
ef Dabbi hefði verið við stjórn-
völinn. Dabbi er maðurinn!“
Óskar var góður drengur og
félagi, sem við vinir hans í Vent-
ura komum til með að sakna,
þótt minning hans lifi. Fyrir
hönd Íslendinganna í Ventura
færi ég Brynju og fjölskyldu
samúðarkveðju okkar.
Kristján Ingvarsson.
Óskar Sigurðsson