Dagblaðið Vísir - DV - 29.10.2010, Page 36

Það var mjög hátíðlegt að hlusta ólétt á jóla-
guðspjallið þegar ég gekk með þá. Ég er ferlega
ánægð með þá. Það er gaman að vera mamma
þeirra. Mér finnst ég voða heppin.“
EKKERT VERRA AÐ VERA LOKUÐ
Síminn hringir og Skírnir býðst til að svara.
Hann réttir mömmu sinni síðan símann sem
segir nokkrum sinnum já, já, og aha áður en
hún skellir á og snýr sér aftur að viðtalinu.
„Þegar ég var yngri var ég miklu meira að
velta mér upp úr veikleikunum og því sem ég
ætti eftir að gera frekar en því sem ég hafði þeg-
ar gert. Ég kann núna ágætlega við það sem ég
hef gert. Ég er ekkert upptekin af veikleikunum,
enda vinna þeir með styrkleikunum. Veikleikar
geta verið styrkleikar þegar upp er staðið.
Ég hef heyrt að ég sé lokuð. Ég vel fyrir hverj-
um ég opna mig og hverjum ekki. Stundum fer
það bara eftir dögum. En mér finnst opið fólk
ekkert endilega þægilegra en lokað. Ég hef alltaf
verið svona og auðvitað fell ég ekki í kramið hjá
öllum, frekar en nokkur annar. En það ergir mig
ekki neitt. Við erum ekki öll eins og við verð-
um bara að fá að komast upp með það þótt við
séum ekkert rjúkandi á einhverjar dömur með
„hæ, sæta“ á lofti. Þessi þjóð er breytast, sýnist
mér. Þegar ég fer í barnaskóla eiga börnin það
til að faðma mig í mittisstað og þakka þannig
fyrir upplesturinn. Þetta hefði ég ekki gert sem
barn við ókunnugt fólk.“
NÆSTA BÓK UM FÁTÆKT
Glaðværð og trú á sjálfa sig er það sem hún vill
að strákarnir taki með sér út í lífið. „Við höfum
ýmislegt um það að segja hvernig okkur líður.
Reiðin sem núna tröllríður þjóðfélaginu er eng-
um til góðs. Við græðum ekkert á henni. Það er
ekkert skapandi eða gott sem sprettur upp úr
reiði heldur bara eyðilegging. Og það er vont
fyrir börnin að sjá alla þessa reiði.
Eins þykir mér skelfilegt að sjá að það eru
börn sem alast upp við fátækt, kynslóð eft-
ir kynslóð. Af hverju erum við ekki búin að út-
rýma fátækt á Íslandi? Ef við þurfum að hækka
skatta til þess þá bara gerum við það. Við þurf-
um að hætta þessum aumingjaskap og gjöra
svo vel að hjálpa þessu fólki í stað þess að láta
hjálparsamtök gera það.“
Gerði Kristnýju er mikið niðri fyrir þannig
að það liggur beint við að spyrja hvort þetta sé
efni í næstu bók. „Já, næsta bók fjallar um mann
sem ég sá einu sinni banka hjá Mæðrastyrks-
nefnd á Sólvallagötunni á aðfangadag þegar ég
var á leiðinni út í kirkjugarð að hitta fjölskyld-
una. Þetta er bók um mann sem kom of seint.
Hann er dáinn núna, en var mikil týpa.“ Sjálf
segist hún ekki vera týpa. „Ég er ekki týpa. Ég er
kona,“ segir hún og hlær.
VILL LÁTA AF DÓMHÖRKUNNI
Hún er alltaf að læra en stærsti lærdómur-
inn kemur frá fyrirmyndinni, Astrid Lindgren.
„Hún vonaði að bækur hennar kenndu fólki að
sjá í gegnum fingur sér vegna heimsku fólks.
Kannski átti hún við það að þótt fólki verði það
á einhvern tímann á lífsleiðinni að festa höfuð-
ið í súpuskál þá eigi það nú ekki að elta það alla
ævi þess. Þetta er ágæt speki. Að láta af dóm-
hörkunni. Sjálf vil ég frekar einbeita mér að al-
mennum skemmtilegheitum, takk fyrir,“ segir
hún með áherslu og hlær.
FEGURÐIN Í UMHVERFINU
Hún er líka annálaður fagurkeri. Fötin hennar
eru falleg. Heimilið hennar er fallegt. Á borð-
inu er Remi-súkkulaðikex fallega borið fram á
kökudiski á fæti auk þess sem diskur með fag-
urgulu mangó og grænum vínberjum setur svip
sinn á borðið. „Ég er frekar til í að hafa ekkert
í kringum mig en eitthvað ljótt. Mér finnst það
skipta máli. Eitthvað fallegt eða eitthvað sem
segir sögu. Rokkurinn hennar ömmu er inni í
vinnustofunni og málverk frá foreldrum mín-
um hanga á veggjunum. Það má líka alveg sjást
á heimili mínu að hér búi fólk. Þess vegna stekk
ég frekar yfir leikföngin á gólfinu frekar en að
taka til. Mér finnst bara sætt
að sjá barnabækur úti um allt
og pakka sem á eftir að gefa
uppi í hillu ásamt einhverju
dótaríi.“ Hún bendir til dæm-
is á Playmo-jólasvein og Míu
úr Múmínálfunum í efstu hill-
unni. „Ég er líka alltaf heima.“
HARMUR Í FÖGRUM
UMBÚÐUM
Þótt allt sé fagurt á yfirborðinu
eru efnistökin í verkum Gerð-
ar oft langt frá því að vera pen.
Enda skrifaði hún BA-ritgerð-
ina sína um fegurðina í hinu
illa. „Ég verð að hafa fallegt í kringum mig þegar
ég skrifa um það ljóta. Blóðhófnir er um alvöru
ofbeldi. Þannig að það er ágætt að geta síðan
sest inn í stofuna sína og horft á eitthvað fallegt.“
Að sama skapi er kápan á bókinni einstak-
lega falleg. Gerður Kristný segir að maður verði
að strjúka bókarkápunni eins og hesti. Áferðin
sé þannig. Eins var kápan á bókinni um hana
Thelmu bleik og fögur. Þannig pakkar hún
harmi og ljótleika í fagrar umbúðir.
Myrkar hliðar mannlífsins hafa alltaf dregið
hana til sín. Í æsku lá hún yfir bókum um seinni
heimsstyrjöldina og alls kyns óhugnaði. „Ég
hef lengi vitað að það er margt ljótt í þessum
heimi. Í seinni tíð hef ég haft
meiri áhuga á Rauðu kmerun-
um. Þeir kölluðu nú ekki allt
ömmu sína í pyntingarefnum.
Enda hefði hún ekkert heyrt í
þeim. Þeir létu nefnilega blý
renna í eyrnagöngin á fólki
sem storknaði svo þar. Svona
hugvitssemi finnst mér athygl-
isverð. Ég hef alltaf sótt í svona
efni.“
OFT ÁSTFANGIN
Talað er um að engill svífi hjá
þegar það koma skyndilega
þagnir í samtali fólks. Þægileg-
ar þagnir. Núna þegir hún og horfir út á sjóinn.
Ég spyr hvort hún sé ástfangin. „Oft. Ég á góðan
kall sem ég kynntist í bókmenntafræðinni þeg-
ar hann spurði af hverju ég væri með frönsku
sem aðalfag og komst að því að ég hefði verið í
klaustri. Hann hafði líka verið í klaustri.“
Þá voru þau bæði í öðru sambandi svo
kynnin urðu ekki nánari þá. Þau náðu svo
saman síðar. „Mér fannst hann alltaf ægilega
skemmtilegur og hryllilega fyndinn. Ætli það
sé ekki best þannig? Okkur kemur allavega fer-
lega vel saman. Við eigum líka sömu drauma
og það að við eigum líka sömu martröð hef-
ur líka sameinað okkur. Það er martröðin að
byggja, þannig að við munum aldrei láta verða
af því.“
HAFNAÐI FYRSTA BÓNORÐINU
Þann 8. júní árið 2001 játuðu þau Kristján ást
sína frammi fyrir Guði og mönnum og gengu
í hjónaband. Áður hafði Kristján beðið henn-
ar árið 1995. Þá hafði hann dvalið veturlangt í
Þýskalandi þannig að þau voru í fjarbúð þenn-
an fyrsta vetur auk þess sem hann kom heim
um jólin. „Þegar hann kom endanlega heim fór
hann niður á hnén og bað mín. Var með hring
og allt. Ég sagði nei. Ég gat ekki gifst manni sem
ég þekkti ekki betur en þetta. Þetta var auðvitað
mjög leiðinlegt en ég gat útskýrt þetta fyrir hon-
um og hann var auðvitað á því að við gætum
beðið. Svona mann heldur kona auðvitað í. Síð-
an leið tíminn og snemma vors árið 2001 stóð-
um við inni í eldhúsi á Sólvallagötunni þegar
hann spurði allt í einu: „Gerður, eigum við ekki
að gifta okkur?“ Í þetta skiptið var hann ekki
með hring og ég hef aldrei fengið trúlofunar-
hring en þetta var ekki síður hátíðlegt. Þá sagði
ég auðvitað jú.“
SKEMMTILEGRA LÍF
Sú ákvörðun að ganga í hjónaband hafði
góð áhrif á sambandið. „Þetta er stór stund
og stór ákvörðun sem er í senn heilög og fal-
leg. Hún sýnir að okkur er alvara. Við höf-
um tilkynnt Guði og mönnum að okkur
þyki sambandið dýrmætt og að við ætlum
að standa vörð um það. Þetta var líka falleg-
ur dagur og ég á góðar minningar sem fylgja
honum.“
Þegar hún er spurð hvort hún hafi breyst
þegar hún varð móðir segir hún að það
hafi gerst á svipuðum tíma og hún hætti að
vinna á meðal fólks þannig að hún varð að
hafa meira fyrir því að finna félagsskap. „Ég
stóð mig að því að hafa meiri þörf fyrir spjall
en áður. En já, auðvitað breytti það mér að
verða móðir. Ekki bara mér heldur allri fjöl-
skyldunni og samskiptum mínum við for-
eldra mína, systkini og tengdaforeldra. Lífið
verður bara skemmtilegra. Enda eru dreng-
irnir báðir heilsugóðir og baka mér engar
sérstakar áhyggjur, nema þegar ég er hvort
eð er andvaka og dett ofan í áhyggjur af
umferðinni og því hvort það hangi ekki ör-
ugglega endurskinsmerki í öllum fötunum
þeirra, helst líka nærbol og sokkum. En mér
finnst gaman að eiga börn og ég vona að ég
beri það með mér.“
ingibjorg@dv.is
Mér finnst ekkert að
því að fara ein í bíó
eða leikhús. Ég fer
líka ein í ferðalög og
svo hef ég líka van-
ið mig á að tala við
sjálfa mig.
SORGIN ELTIR Sum af
þeim málum sem Gerður
Kristný fjallaði um sem
blaðamaður tóku verulega
á hana og fylgja henni
alltaf. Á þeim tíma gafst
ekki tími til að vinna úr
tilfinningunum en hún
ætlar vinna að úr þessum
sögum sem rithöfundur.
36 VIÐTAL 29. október 2010 FÖSTUDAGUR