Morgunblaðið - 30.07.2015, Síða 66

ÚTIVISTog hreyfing
É
g hef eiginlega verið að veiða
síðan ég man eftir mér og
hef sjálfsagt verið farinn að
veiða þegar ég var um 8 ára
gamall,“ segir Guðmundur að-
spurður um hvaðan honum kemur
veiðiáhuginn. „Maður er nú einu
sinni kominn af sjálfum Jörundi Há-
karlabana svo maður verður að
standa undir nafni sem veiðimaður,“
bætir hann við. „Annars man ég
ekki svo vel hvenær nákvæmlega ég
fékk veiðibakteríuna. Sjálfsagt er
það bæði af því að ég var bók-
staflega farinn að veiða áður en ég
man eftir mér, og svo er það bara
þannig að þegar maður er að veiða
með stöng í hendi þá fer maður
bara í eitthvert „blackout“, einhvers
konar algleymi og man ekki endi-
lega allt eftirá. Þannig voru fyrstu
skiptin sem ég veiddi í Þingvalla-
vatni. Þá var maður að veiða murtur
í tómri alsælu.“
Tærleikinn í veiðinni
Guðmundur á sér ýmsa uppá-
haldsstaði þegar kemur að því að
renna fyrir fisk en Norður- og Aust-
urland eru í hvað mestum metum
hjá honum. En hvað er það ná-
kvæmlega – þegar kjarninn er skil-
inn frá hisminu – sem heillar svona
sterklega við stangveiðina? Guð-
mundur hugsar sig um stund-
arkorn.
„Flesta daga ársins, í vinnunni, er
ég á þönum að fást við marga hluti í
einu. En þegar ég er að veiða þá er
ég bara að gera þann tiltekna hlut,
niðursokkinn og einbeittur. Svo er
auðvitað í þessu tenging við frum-
manninn í okkur, að leyfa veiði-
mannseðlinu að njóta sín. En svo er
maður sleppandi fengnum svo það
er sjálfsagt ekki alveg í takt,“ bætir
hann við og hlær. „En það er þessi
hreini einfaldleiki við veiðarnar sem
heillar, þetta er eitthvað svo „pure“
athöfn. Mér finnst það mjög fínt,
sko. Svo er félagsskapurinn líka
stórt atriði, ég fer náttúrlega að
veiða með nokkrum af skemmtileg-
ustu mönnum landsins og Bjarni
snæðingur, matreiðslumeistari á
BSÍ, er þar einna fremstur í flokki
enda líklega skemmtilegasti maður í
heimi. Með hann í ferðinni má búast
við uppistandi klukkan hálfsjö á
morgnana og svo er bara gaman yf-
ir allan daginn.“ Guðmundur bætir
því við að reyndar sé Bjarni að
mestu hættur veiðunum en sleppi
því samt ekki að koma með því
stemningin sé ávanabindandi og í
staðinn gegni hann hlutverki bryta
sem eldi ofan í mannskapinn og
skemmti þess á milli. „Það er ekki
ónýtt að hafa slíkan mann með í
för,“ segir Guðmundur. Bjarni
snæðingur er greinilega maður sem
munar um.
Að eigin sögn er Guðmundur ekki
ýkja mikill græjukall þegar kemur
að laxveiði og hann kýs að notast við
einhendu, sem gefur kost á auknum
hreyfanleika á bakkanum. „Ég
tengi ekkert sérstaklega við það að
missa sig í allskonar flóknum og
dýrum útbúnaði þegar kemur að
veiðinni, þó ég skilji alveg þá sem
það gera því það er bæði auðvelt og
fljótgert að missa sig í dýru dóti
fyrir þetta sport. En það eru til
dæmis ekki nema þrjú ár síðan ég
uppfærði stöngina mína, og hafði þá
verið með 20 ára gamla stöng frá
pabba. Ég fann alveg þokkalegan
mun á því að vera kominn með nýja
stöng, það viðurkennist alveg, en
það hefur aldrei verið aðalatriðið
hjá mér í veiðinni að gleyma mér í
græjunum.“
Ekki mikil veiðihjátrú – og þó!
Flestir sem hafa farið í lax oftar
en einu sinni hafa tamið sér ein-
hvers konar helgisiði eða hjátrú
þegar kemur að veiðinni. Gamli
veiðihatturinn verður að vera með
og mun aldrei uppfærður, það þarf
að loka skottinu þrisvar þegar bún-
aðurinn er tekinn út ellegar jafnvel
að flugunni skal dýft í Jägermeister
áður en kastað er, eins og lands-
þekkt tískudrottning og kaupmaður
hefur gert með glimrandi árangri.
Guðmundur segist fyrst í stað ekki
hafa tamið sér neina vana eða
hjátrú af þessu tagi en við nánari
umhugsun rifjast engu að síður eitt
og annað upp fyrir honum. „Ég hef
það fyrir vana að labba mig niður að
vatnsborðinu áður en veiði hefst og
eiga þar svolítið móment. Ætli það
megi ekki segja að ég fari með
stutta bæn? Allavega er ég bara að
sýna veiðistaðnum smá auðmýkt og
þakka fyrir mig, því það er þakk-
arvert að fá að veiða á góðum stöð-
um hér á landi. Hér eru bestu lax-
veiðistaðir í heimi, það er ekki
flóknara.“
Var ekki gamla kempan Eric
Clapton einmitt á sama máli?
Í framhaldinu nefnir Guðmundur
líka að það þarf alltaf og undantekn-
ingarlaust að stoppa í Geirabakaríi í
Borgarnesi og kaupa ástarpunga
þegar haldið er í veiði. „Þegar ég
spái betur í þetta þá fatta ég að eig-
inlega hefur allt sem maður hefur
einu sinni gert undið upp á sig og
orðið að hefð. Við erum líka yfirleitt
farnir að leggja degi fyrr af stað til
að geta afgreitt alla föstu liðina og
öll þessi litlu „ritúöl“ sem þarf að af-
greiða áður en veiði hefst. Maður er
greinilega að kafna í vana og
hjátrú,“ segir hann og hlær við.
Hætti að drekka, hóf að veiða
Það eina sem Guðmundi finnst
skyggja dálítið á gleðina við laxveiði
hérlendis er hvað sumarið er stutt.
En í staðinn rennir hann fyrir fisk
af þeim mun meiri krafti til að fá
sem mest út úr tímabilinu. Eins og
alkunna er getur kostað sitt að
stunda laxveiði á góðum stöðum en
Guðmundur gerir ekki mikið úr því.
„Ég hætti að drekka fyrir nokkr-
um árum og nú nota ég bara
drykkjupeningana til að fara í
veiði,“ segir hann kankvís. „Það má
segja að ég hafi skipt út einni fíkn
fyrir aðra og það er hægt að vera
með verri fíkn en laxveiði, það er al-
veg klárt. Það var því í alla staði fín
ákvörðun fyrir mig að hætta að
drekka.“
Af nógu er að taka þegar talið
berst að eftirminnilegum rimmum
við að landa laxi en ein stendur þó
upp úr, þegar Guðmundur er inntur
eftir einni góðri. „Strákurinn hafði
smitað mig af skæðri magakveisu
rétt fyrir ferð og fyrstu þrjá dagana
af fjögurra daga veiðitúr lá ég bara
milli þess sem ég brá mér á sal-
ernið. Á fjórða degi fór ég loks á
stjá og niður að á, gersamlega orð-
inn tómur og allur frekar rýr eftir
pestina. Ég setti í fisk og þar sem
mér fannst ég svo gersamlega
kraftlaus taldi ég víst að um ein-
hvern smáfisk væri að ræða. Engu
að síður reyndist fiskurinn 97 senti-
metra hængur þegar ég landaði
honum og eiginlega mesta furða að
hann skyldi ekki draga mig út í á
því mér fannst ég engan veginn til
stórræðanna þegar ég hóf veiðina.
En þessi fengur gladdi óneitanlega
eftir þrjá glataða daga.“
Á stefnuskrá Guðmundar er svo
að veiða í tveimur ám í norðaust-
urhluta landsins sem hann hefur
enn ekki reynt þrátt fyrir að eiga
ættir að rekja norður í land. Það
eru Laxá í Aðaldal og Selá. „Það
eru þessir tveir stóru reitir sem ég
á eftir að haka í, og ég hlakka mikið
til að fara þangað og veiða.“
jonagnar@mbl.is
Það eru til verri fíknir en þessi
Stórfiskur Guðmundur hampar hér kampakátur spikfeitri 92 sentimetra
hrygnu fyrr í mánuðinum, á góðum stað í Norður-Þingeyjarsýslu.
 Stangveiði er sívinsælt sport og þeir sem taka sér stöng í hönd og renna fyrir fisk fá oftar en ekki snert af
veiðibakteríunni  Svo er því farið með Guðmund Jörundsson fatahönnuð – stangveiðin er stóra ástin í lífi hans
Morgunblaðið/Styrmir Kári
Veiðimaður Guðmundur Jörunds-
son hefur veitt frá því hann man.