Morgunblaðið - 22.07.2016, Blaðsíða 32

32 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 22. JÚLÍ 2016
✝ Guðni GunnarJónsson fædd-
ist 16. mars 1932 á
bænum Úlfarsá í
Mosfellssveit.
Hann lést á Land-
spítalanum við
Hringbraut 12. júlí
2016.
Foreldrar hans
voru Jón Guðnason
smiður frá Krög-
gólfsstöðum í Ölf-
usi, f. 26.7. 1889, d. 23.1. 1968,
og Jóna Þorbjarnardóttir, hús-
móðir frá Lágafelli í Mosfells-
sveit, f. 1.11. 1897, d. 14.9.
1982. Systkini Gunnars eru:
Þorbjörn, f. 1922, d. 1981,
Sverrir, f. 1924, d. 1992, Páll, f.
1928, d. 2003 og Sólveig, f.
1930.
Gunnar kvæntist 24. janúar
1953 Ingibjörgu Maríu Gunn-
arsdóttur frá Ísafirði, f. 4. apríl
1934. Foreldrar hennar voru
Gunnar Hjörtur Ásgeirsson
beykir frá Galtahrygg í Mjóa-
firði, f. 28.5. 1889, d. 25.11.
1967, og og María Rebekka
Sigurðardóttir frá Bæjum á
Snæfjallaströnd, f. 10.2. 1910,
d. 16.10. 1994.
Gunnar og Ingibjörg byggðu
sér ung að árum heimili að
Hlégerði 10, Kópavogi, en þar
fræðingur, f. 1993; maki:
Embla Sigurást Hallsdóttir við-
skiptafræðinemi. 2) Jón vél-
virki, f. 25.12. 1953; maki: Jill
Gunnarsson hjúkrunarfræð-
ingur. Börn þeirra eru: a) Amy
Sóley endurskoðandi, f. 1988,
b) Elliot Guðni rafmagnsverk-
fræðingur, f. 1990. 3) Gunn-
arhúsasmiður, f. 8.7. 1957;
maki: Steinvör Haraldsdóttir
upplýsingafræðingur. Börn
þeirra eru: c) Bjarki, f. 1999, d)
Karín Sól, f. 2000 og e) Egill, f.
2004, en eldri börn Gunnars
eru: a) Kári landfræðingur, f.
1979. Móðir Hrönn Pálsdóttir,
maki Dan Martin Johannessen,
og b) Dagbjört María tungu-
málakennari, f. 1985. Móðir
Kristín B. Óskarsdóttir, maki
Kojiro Itosu og sonur hennar
er Benjamín Úlfur, f. 2003. 4)
Örn sagnfræðingur, f. 9.6.
1966, maki Krasimir Nikolov
Iliev, 5) Leon, f. 26.12. 1969,
eðlisfræðingur.
Gunnar ólst upp á Úlfarsá til
12 ára aldurs, en þá hætti fjöl-
skyldan búskap og flutti að
Langholtsvegi 67, Reykjavík.
Fyrsta skólagangan var í Brú-
arlandi í Mosfellsbæ, svo í
Laugarnesskóla og síðar varð
hann gagnfræðingur frá
Austurbæjarskóla. Hann lærði
trésmíðar í Iðnskólanum og afl-
aði sér að lokum meistararétt-
inda. Gunnar vann við trésmíð-
ar allan sinn starfsaldur.
Útför Guðna Gunnars fer
fram frá Kópavogskirkju í dag,
22. júlí 2016, klukkan 13.
hafa þau búið í
næstum 60 ár. Þau
eignuðust fimm
börn, barnabörnin
eru orðin 13 og
barnabarnabörnin
átta. Börn Gunnars
og Ingibjargar
eru: 1) María
hjúkrunarfræð-
ingur, f. 28.9.
1952; maki: Hall-
dór Jónsson jr.
bæklunarlæknir. Börn þeirra
eru: a) Ingibjörg María við-
skiptafræðingur, f. 1976; maki:
Ómar Líndal Marteinsson tann-
læknir. Börn þeirra eru: María
Björk, f. 2002, Mikael Bjarki, f.
2005, Mattías Bjarmi, f. 2008,
b) Hulda hjúkrunarfræðingur,
f. 1978; maki: Birkir Már Krist-
insson sjúkraþjálfari. Börn
þeirra eru: Eva Rakel, f. 2006,
Tindur Elí, f. 2009, Elín María,
f. 2011. c) Heiðdís tannlæknir,
f. 1981; maki: Guðmundur
Víðir Guðmundsson viðskipta-
fræðingur. Dóttir þeirra er Ása
Bryndís, f. 2014. d) Helen tann-
smiður f. 1987; maki: Gísli Örn
Reynisson Schram lögfræð-
ingur. e) Jón Páll, grafískur
hönnuður, f. 1990; maki: Re-
bekka Logadóttir flugnemi, f)
Davíð Guðni hugbúnaðarverk-
Ég kveð í dag góðan föður.
Hann var mjög ábyrgur og góður
maður, léttur í lund, dagfarsprúð-
ur og hann setti konu sína og fjöl-
skyldu í fyrsta sæti. Hann kynnt-
ist móður minni, Ingibjörgu
Maríu, sumarið 1950 á Borðeyri
þar sem hún var að vinna á sím-
stöðinni og hann að vinna við smíði
nýju símstöðvarinnar ásamt föður
sínum.
Hann var aðeins 22 ára þegar
hann fékk úthlutað lóð að Hlé-
gerði 10 í Kópavogi og var þá kom-
inn með konu og tvö börn á fyrsta
og öðru ári. Húsið reis smátt og
smátt, fyrst var kjallarinn byggð-
ur með lítilli íbúð og nokkrum ár-
um síðar var efri hæðin risin og
börnin orðin þrjú og síðar bættust
tvö til viðbótar í hópinn. Pabbi var
alltaf duglegur til vinnu og sá vel
fyrir fjölskyldu sinni, en mamma
sinnti börnum og heimili fyrstu ár-
in eins og vanalegt var á þessum
tíma. Helgarskemmtun fjölskyld-
unnar var að fara í bíltúr, enda var
pabbi yfirleitt á stórum amerísk-
um bílum, þótt þeir væru ekki af
nýjustu árgerð. Einnig var farið í
sumarfrí til ættingja bæði á Ísa-
fjörð til móðurfjölskyldu mömmu
og til Húsavíkur, til systur
mömmu og fjölskyldu. Þar var oft
kátt meðal margra systkinabarna.
Þegar börnin fóru að vaxa úr
grasi fóru pabbi og mamma að
fara í utanlandsferðir. Þau höfðu
mjög gaman af að ferðast og fóru
m.a. til Asíu, Kúbu, oft til Banda-
ríkjanna, til Hawaii og til flestra
Evrópulanda. Börn þeirra hafa
einnig búið erlendis og hafa þau
farið til þeirra í margar heimsókn-
ir. Pabbi var mjög fróður um alla
hluti og var oft leitað til hans með
álit, hann fylgdist einnig vel með
þjóðmálum. Hann var réttsýnn og
heiðarlegur og alltaf tilbúinn að
hjálpa til.
Ég er þakklát fyrir að hafa
fengið að hafa pabba svona lengi,
en hann hefur í tvígang verið mjög
veikur og nærri dáinn. Árið 2007
fór hann í stóra og erfiða hjartaað-
gerð og árið 2010 fékk hann blóð-
tappa og blóðeitrun og var mán-
uðum saman á spítala. Hann varð
eftir það hálflamaður í vinstri hlið,
en gat með undraverðum árangri
náð sér vel aftur, enda kallaði
starfsfólkið hann „Kraftaverkið
sitt“. Það lýsir vel sjálfsaganum
sem hann hafði, enda var hann
fljótur að ná sér og sinnti sjúkra-
þjálfun og æfingum samviskusam-
lega. Þó verður að segjast að þeg-
ar hann var orðinn lasinn á síðustu
mánuðum og sá sjúkraþjálfarann
nálgast sagðist hann hafa farið inn
á klósett til að fela sig, þá sögðu
hjúkrunarfræðingarnir: „Gunnar,
það þýðir ekki að fela sig, sjúkra-
þjálfarinn er búinn að sjá þig.“
Starfsfólk sjúkrahússins hafði oft
orð á hvað hann væri gamansam-
ur og hnyttinn í tilsvörum.
Síðasta haust fór pabbi að
verða þreyttari og fyrir fjórum
mánuðum uppgötvaðist að hann
væri með krabbamein. Hann fékk
lyfjameðferð og átti góða mánuði
með mömmu á Vífilsstöðum. Fyrir
hálfum mánuði náði sjúkdómurinn
yfirhöndinni og tók fljótt af.
Elsku pabbi, takk fyrir allt og
allt. Ég bið góðan Guð að geyma
þig og trúi að við munum sjást
þótt síðar verði.
Þín dóttir,
María.
Pabbi dáinn. Á svona tímamót-
um sækja að manni ýmsar minn-
ingar. Ég ætla að reyna að rifja
hér upp nokkrar þeirra.
Pabbi var maður sem gerði allt
sjálfur. Hann var alltaf í vinnunni
og tók sér aldrei frí nema hann
væri að fara í eitthvert ferðalag.
Hann byggði húsið sjálfur enda
húsasmiður en málaði, veggfóðr-
aði, dúklagði, lagði fyrir ofnum
o.fl. jafnframt því. Hann átti
lengst af gamla stóra ameríska
bíla sem hann gerði líka við sjálfur
og keyrði þá þar til þeir gáfust
upp. Sama gilti um jólaseríuna.
Við áttum jólaseríu á jólatréð sem
var komin nokkuð til ára sinna. Á
Þorláksmessu á hverju ári sat
pabbi við eldhúsborðið með ser-
íuna til að fá hana til að lýsa. Þegar
það gekk ekki hafði hann á orði að
henda seríunni og kaupa nýja. En
hann gafst ekki upp. Við nánari
skoðun sá hann að botninn var far-
inn úr nokkrum fatningum. Þá
náði hann í lóðbolta og lóðaði
nokkrar perur fastar. Þá komst
ljós á seríuna og þannig var hún
notuð nokkur ár í viðbót.
Það var alltaf gott að leita til
hans ef mann vantaði aðstoð við
eitthvað verklegt eða var í ein-
hverju veseni með bílinn. Þá var
hann strax kominn.
Pabbi var mikill húmoristi.
Hafði svolítið gráglettnislegan
húmor. Hann sagði yfirleitt ekki
gamansögur en greip á lofti eitt og
annað í samtölum og gerði grín að.
Sem dæmi má nefna þegar hann
lá á Landspítalanum og hjúkrun-
arkona kemur. „Hérna eru nú lyf-
in þín Gunnar. Svo kem ég rétt
strax með vatnið.“ Já, ég skal bara
bíða eftir þér hér á meðan sagði
pabbi eins og hann væri að fara
eitthvað.
Mömmu og pabba áskotnaðist
grill þegar ég var ca. tíu ára. Þetta
var kolagrill og pabbi fór að fikra
sig áfram með að grilla og varð
fljótt mjög flinkur í því eins og
öðru sem hann tók sér fyrir hend-
ur. Seinna kom svo gasgrill sem
var mikið notað. Alltaf þegar við
Krasimir komum í heimsókn að
sumri til var grillað. Þetta varð
líka til þess að pabbi fór að elda
mat heima sem hann hafði ekki
mikið gert af áður og varð ágætis-
kokkur.
Mamma og pabbi höfðu mjög
gaman af ferðalögum og fóru ansi
víða. Það réðst reyndar oft af því
hvar börnin og barnabörnin
bjuggu, t.d. í Svíþjóð, Kanada eða
Bandaríkjunum. Svo fóru þau líka
í ferðalög eins og til Hawaii, Kúbu
og Tælands.
Nú er skarð fyrir skildi og
mamma ein eftir 65 ára samveru.
Eftir situr minning um frábær-
an mann, pabba minn.
Örn og Krasimir.
„Þá er elsku pabbi kominn í
Guðsríkið“ eins og María dóttir
hans orðaði það svo fallega þegar
hún tilkynnti okkur andlát okkar
ástkæra Gunnars.
Elsku pabbi, afi og tengda-
pabbi, nú er komið að kveðju-
stundinni. Við verðum að sætta
okkur við að þú hefur yfirgefið
jarðlífið. Eftir stendur söknuður
og sorg. En samtímis erum við svo
óendanlega þakklát fyrir að hafa
mátt vera samferða þér.
Þér fylgdi ávallt ferskur og hlýr
andblær. Það var notalegt í návist
þinni, ætíð stutt í brosið og spaug-
ið en ekki dvalið við vol og víl. Við
söknum þess að geta ekki lengur
spjallað við þig um heimsins gagn
og nauðsynjar, þar sem þú hafðir
svo margt áhugavert til málanna
að leggja.
Takk fyrir ótal góðar stundir
sem við áttum saman heimavið, á
verkstæðinu, á ferðalögum og
ekki síst fyrir stuðninginn og
áhugann sem þú sýndir með því að
mæta á alls kyns uppákomur í
skólum og tómstundastarfi
barnanna þrátt fyrir að heilsan
væri farin að dala og veður og
færð væri ekki upp á það besta.
Minningin um alúð þína, hlýju,
hjálpsemi, prakkaralegt bros og
alla mörgu mannkostina sem þú
varst gæddur mun ætíð lifa með
okkur.
Guð geymi þig, elsku pabbi og
afi okkar.
Þín
Gunnar, Steinvör,
Bjarki, Karín Sól
og Egill.
„Láttu Maríu í friði“ – svo var
skellt á; þetta voru fyrstu kynni
mín við Gunnar tengdapabba. Ég
var að hringja í fyrsta sinn í heim-
ilissímann, af því María svaraði
ekki í númerum sem ég hafði. Eft-
ir smástund hringdi síminn minn
og hás rödd sagði: „Hæ, þetta er
Maja. Ég er veik heima og pabbi
er bara að passa mig; það er alltaf
verið að hringja úr vinnunni.“
Viku seinna kom ég í fyrstu heim-
sóknina í Hlégerði. Við Inga vor-
um fljót að tengjast gegnum Ísa-
fjörð. Gunnar bað mig afsökunar,
en svo fór hann að gantast og
segja brandara. Við urðum perlu-
vinir sem aldrei bar skugga á, en
slíkt er í dag gersemar, dýrmæt-
ari en öll auðæfi.
Gunnar lífgaði alltaf upp á um-
hverfi sitt og tilveru. Þessu kynnt-
ist ég í fyrstu sumarvinnunni í
Reykjavík sem handlangari hjá
honum og Böðvari. Það var mikið
stress að klára byggingu og menn
tjáðu sig ógætilega, nema Gunnar
– hann brosti og glensaðist þannig
að allt féll í ljúfa löð. Gunnari
fannst gaman að fara til vinnu, var
stundvís og vinnuheldinn; þrátt
fyrir léttleikann var hann ákveð-
inn, handlaginn og útsjónarsam-
ur. Þessir eiginleikar gerðu það að
verkum að vinnufélagarnir báru
til hans mikið traust og virðingu.
Þrátt fyrir langan vinnudag var
Gunnar alltaf tilbúinn að hjálpa
okkur Maríu með góð ráð og
margvíslega smíðavinnu.
Gunnar undi sér vel í bílskúrn-
um að gera við eða pússa bílinn
sem, þegar ég kom til sögunnar,
var sjálfskiptur svartur Rambler,
Y-603. Á kvöldin og um helgar var
mannmargt þegar strákarnir voru
líka með vini sína og bíla. Eitt sinn
kom ég með bilaðan Saab og urðu
miklar umræður um hvort hann
gæti yfirhöfuð talist til bíla, þar
sem hann var ekki amerískur. Það
hlógu allir mikið, nema ég og
Gunnar, hann stóð með mér.
Þessa tryggð innsiglaði hann
rækilega þegar ég ætlaði heim
með strætó, en þá rétti hann mér
lyklana og sagði: „Taktu Rambler-
inn!“ Það varð slík þögn að það var
eins og ég hefði fengið hand-
sprengju. Það stóðu allir graf-
kyrrir og þögulir á meðan ég
bakkaði út, en Gunnar glotti og
kinkaði kolli. Þegar ég kom heim
sagði María: „Skrýtið, hann lánar
engum bílinn!“
Gunnar var með sterkan sjálfs-
aga eins og sjá mátti við endur-
hæfingu eftir heilatappann 2010.
Þessi uppákoma markaði hann
mest, hann átti erfitt með að
ferðast og varð úthalds- og fram-
taksminni; sem betur fer hélt
glettnin áfram. Það var yndisleg
upplifun að sjá hvernig þau Inga
studdu hvort annað í veikindum
sínum. Um miðjan mars voru
bæði flutt á sjúkrahús. Áttu síðan
að fara á Vífilsstaði, en þá greind-
ist Gunnar með kirtilfrumuæxli á
háu stigi. Fyrsta meðferð skilaði
betri líðan og bjartari framtíð, en
þá skall á lifrarbilun sem ekki varð
við ráðið. Gunnar tók lokasprett-
inn með glettni fram á síðasta and-
artak.
Eftir kynni mín við Gunnar er
mikill söknuður við fráfall hans, en
líka gleði og stolt yfir að hafa átt
slíkan tengdaföður. Hjá börnum
okkar Maríu og barnabörnum er
umtalað hvað Gunnar afi og
langafi hafi alltaf verið góður,
gamansamur og mikill grínisti.
Betra veganesti er ekki hægt að
skilja eftir inn í endurminningar
afkomenda sinna.
Halldór Jónsson jr.
Það var alltaf stutt í gleðina hjá
honum afa. Glettnislegt bros og
stríðnislegur húmor. Það var al-
veg sama hverjar aðstæðurnar
voru, hann var alltaf hress og kom
með skemmtilega brandara.
Ég minnist þess einu sinni þeg-
ar hann sagaði af litla fingrinum
sínum, þá lét hann það ekki mikið
á sig fá heldur sagði okkur krökk-
unum að það væri mun betra að
hafa hann svona aðeins styttri, þá
hætti hann að flækjast fyrir hon-
um.
En nú er elsku afi farinn frá
okkur en þó kominn á betri stað á
himninum að grínast með Guði.
Guð er yfir mér,
Guð umlykur mig,
ég stend í lófa hans,
frá upphafi
allt til enda
og til eilífðar.
(Frá Iona. Bænabókin)
Þín
Heiðdís.
Elsku Gunnar afi er búinn að
kveðja þennan heim. Þegar ég var
yngri og átti heima í Svíþjóð fór-
um við oft til ömmu og afa í Kópa-
vogi á sumrin. Afi fór í sund á
hverjum degi og leit því alltaf út
eins og hann væri nýkominn heim
frá sólarlöndum. Ég man eftir
honum sólbrúnum að grilla mat-
inn á sumrin. Afi var einstaklega
jákvæður og glettinn. Hann sagði
oft brandara og alltaf stutt í brosið
hjá honum.
Afi var húsasmiður og var mjög
hjálpsamur. Þegar ég keypti mína
fyrstu íbúð í Hlíðunum þá frétti afi
að mig langaði til að hafa skraut-
lista í kringum glugga og hurðir.
Afi fór og smíðaði listana og var
mættur með þá daginn eftir. Síðan
þegar flæddi yfir eldhúsið frá upp-
þvottavélinni var hann fyrstur til
að mæta og hjálpa til.
Síðustu árin hefur hann nokkr-
um sinnum lagst inn á sjúkrahús
alvarlega veikur og tvísýnt um
horfur hans en alltaf reis hann upp
aftur. Síðustu vikurnar fékk hann
góða umönnun á Landspítalanum.
Í eitt skiptið þegar ég kom að
heimsækja hann þar sagði hann
glettinn á svip að hann hefði farið
inn á bað og falið sig fyrir sjúkra-
þjálfaranum til að sleppa við að
gera æfingar. Það var því alltaf
stutt í grínið hjá honum þrátt fyrir
veikindin. Ég var að vona að afi
myndi sigrast á þessum veikind-
um eins og hann hafði áður gert.
En í þetta skiptið var tími hans
kominn og ég veit að hann er á
góðum stað. Takk fyrir allt.
Hulda og fjölskylda.
Í dag kveðjum við elsku afa,
tengdaafa og langafa, Guðna
Gunnar Jónsson, eða Gunnar afa
eins og við kölluðum hann alltaf.
Gunnar afi var mjög hæglátur og
rólegur maður, hjálpsamur, alltaf
góðlegur, hlýr, brosmildur og
stutt í kímnina. Gott var að ræða
við hann um það sem verið var að
fást við hverju sinni og hafði hann
óþrjótandi þolinmæði gagnvart
því að hlusta á og ræða ýmsar
vangaveltur ungra hjóna um lífið
og tilveruna.
Afi var húsasmíðameistari og í
seinni tíð var mikið rætt um húsið
sem við ætluðum að byggja ein-
hvern tímann og er nú loksins
komið í bígerð. Gunnar afi fær nú
besta sætið til að fylgjast með
framkvæmdunum.
Guð geymi þig, elsku Gunnar
afi okkar, og takk fyrir þann tíma
sem við áttum saman.
Ástarkveðjur,
Inga, Ómar, María,
Mikael og Mattías.
Gunnar afi glettinn var
og alltaf í lundu léttur.
Hann mun ávallt eiga hjartastað
þar er hann vel settur.
Það var sama hvað á bjátaði hjá
Gunnari afa. Hvort sem það var
fingur sem hvarf undan smiðssög-
inni eða svínalokan sem hann fékk
í hjartaaðgerð þá var hann alltaf
sami húmoristinn. Frásögnin var
aldrei á alvarlegu nótunum heldur
mætti hann erfiðum aðstæðum
með góðu hugarfari, glettni og
gríni. „Það er ótrúlegt hvað það
heyrist í svíninu,“ sagði hann og
var sannfærður um að hann hefði
byrjað að hrjóta eftir aðgerðina.
Það má segja að viðhorf hans
hafi litað okkur bræðurna þar sem
við reynum eftir bestu getu að
mæta erfiðleikum lífsins á sama
hátt og afi, léttir í lundu.
Gunnars afa verður svo sann-
arlega sárt saknað.
Davíð Guðni Halldórsson
og Jón Páll Halldórsson.
Gunnar Jónsson, mágur minn,
lést 12. júlí 2016 eftir erfið veik-
indi. Ég minnist hans sem síbros-
andi manns, sem alltaf gat bent á
bjartari hliðar lífsins, hvernig sem
allt valt. Það var einmitt þessi eig-
inleiki sem ég tók fyrst eftir í fari
hans og frá því að Inga systir mín
kynnti hann fyrir fjölskyldunni,
flutti hann birtu og jákvæðni inn í
okkar líf.
Fyrir nokkrum vikum heim-
sóttum við Lilja hann á Landspít-
alann, var hann þá ansi lasinn og
ég sagði við hann þegar við vorum
að fara að ég vonaði að hann yrði
hressari þegar við kæmum næst.
Þá svaraði Gunnar með glettnis-
bros á vör: „Ja, ef þetta fer ekki að
lagast þá heldur það bara áfram
að versna!“ Þetta var honum líkt.
Þegar ég var við nám í Háskóla
Íslands, bjuggum við Lilja í kjall-
araíbúðinni í Hlégerði 10 í eitt ár.
Með fyrstu minningum mínum um
Gunnar er einmitt þegar hann var
að byggja fyrstu hæðina í Hlé-
gerði 10. Lóðin var eins og æv-
intýragarður fyrir okkur krakk-
ana, með „tvö tún og einn móa“.
Gunnar var einn af þessum fjöl-
hæfu mönnum sem gátu allt.
Hann kom að öllum þáttum bygg-
ingar Hlégerðisins og vann oftast
langan vinnudag. Hann var samt
mjög virkur í öllu á heimilinu,
hvort sem það voru heimilisstörf
eða barnauppeldi. Og alltaf hafði
hann tíma til að skutlast út á flug-
völl til að sækja tengdamömmu
sína þegar mamma brá sér til
Reykjavíkur og keyra okkur um
allar trissur.
Svo finnst mér eiginlega að
hann hafi aldrei farið langt frá
henni systur minni, og eiginlega
voru þau alltaf saman með fjöl-
skyldunni sinni. En hann kunni
líka að njóta lífsins og ekki síst að
ferðast. Inga og Gunnar ferðuðust
býsna mikið enda áttu þau afkom-
endur í Svíþjóð og Bandaríkjun-
um. Elsta dóttir þeirra, María, bjó
með manni sínum, Halldóri Jóns-
syni frá Ísafirði, í Svíþjóð meðan
hann var þar við framhaldsnám í
læknisfræði og síðar við störf sem
sérfræðingur og Jón Gunnarsson,
elsti sonurinn, hefur búið í Seattle
í Bandaríkjunum í mörg ár. Svo
hefur systir okkar Ingu, Jóna
Kristín Gunnarsdóttir, búið í Dan-
mörku frá unga aldri. Það voru
einnig ófáar sólarlandaferðirnar
þeirra Gunnars og Ingu og fyrir
utan ferðir í sólina í Suður-Evrópu
fóru þau bæði til Hawaii og Tæ-
lands.
Það voru stórviðburðir í fjöl-
skyldunni þegar Gunnar og Inga
komu keyrandi til Ísafjarðar og á
ég góðar minningar um þær heim-
sóknir allar. Þá var gjarnan farið
inn í Súðavík í heimsókn til Elín-
borgar föðurömmu okkar Ingu,
sem þar bjó hjá Guðbjörgu systur
pabba. Allt eru þetta ævintýri í
minningunni.
Ég má til með að minnast á
hvað sonur þeirra, Leon Gunnar-
son, sem búsettur er í Þýskalandi,
hefur verið natinn og hjálpsamur
síðustu árin, en öll hafa systkinin
og þeirra makar létt undir með
þeim, aðstoðað við innkaup og við-
haldsverk.
Okkur Lilju þótti alla tíð afar
vænt um hann Gunnar og höfum
kunnað að meta mannkosti hans
og hans góðu nærveru. Að leiðar-
lokum viljum við biðja góðan Guð
að varðveita hann og sendum Ingu
og börnum þeirra – Maríu, Jóni,
Gunnari, Erni og Leon – og fjöl-
skyldunni allri hlýjar samúðar-
kveðjur.
Ásgeir Erling Gunnarsson,
Lilja Guðrún Steinsdóttir.
Guðni Gunnar
Jónsson