Svava - 01.09.1898, Síða 32

—13S—
liærsta aldurstakmark er vér .getana ná,ð. 'Og Téynslan
kennir oss, aðm aðurinngetur lifað meira en 100 ár, en hvo
langt hann heilr nokkru sinoi komist yfir Jjetta tímatak-
mark, er' enn ■ósannað. Þrátt fyrir það m& með sann-
girni fullyrða, að líffærakerfi og lífsmagn mannslíkamans
eru fær um 100 -ára starfsfjor. Þessi skoðun styrkist og
við það, að þetta aldurstalcmark er í hlutfalli við þrosk-
unartíma mannsins. Almennast er álitið, að dýrin lifi
8 sinnum— hin nýja fræðikeoning segir 5 sinnum— eins
lengi og þau eru að vaxa; en hinum ýmsu tegundum þeirra
mismunar svo mjög í þessu efni, að engin fast ákveðin
regla verður gefin. I náttúrlegu ásigkomulagi þarf mað-
urinn full 25 ár til að verða fullþroska; í réttu hlutfall
við þioskunina ætti allur aldurinn því að verða 125 ár,
enda eru þeir ekki svo fáir er lengur hafa lifað, t. d.
„garali Parr“ (fæddur 1493—dáinn 1635). Hár aldur
er engin undantekning frá reglunni, og stutt líf er ekki
ákvörðun náttúrunnar, því nærfolt öll lífslit fyrir 100 ára
aldur, stafa af veikindum eða slysum. Það er þannig
áreiðanlegt að allur fjöldi manna deyr óeðlilegum dauða,
og að ekki einn af þrem þúsundum nær 100 ára aldri.
Lengd einstaklingslífsins takmarkast einnig af sér-
eiginlegum orsökum, líkamsásigkomulagi hans, lifevnis-
háttum og þúsund öðrum ytri og inri kringumstæðum