Morgunblaðið - 23.08.2017, Side 22

22 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ MIÐVIKUDAGUR 23. ÁGÚST 2017
✝ Ingvar Ragn-arsson fæddist
24. maí 1930 í Bæ,
Miðdölum, Dala-
sýslu. Hann lést á
Landspítalanum
við Hringbraut 11.
ágúst 2017.
Foreldrar hans
voru Ragnar Sig-
urðsson, bóndi í
Fremri-Hundadal,
Dalasýslu, f. 13.
ágúst 1897, d. 7. mars 1973, og
Málfríður Kristjánsdóttir hús-
freyja, frá Hamri í Hörðudal í
Dalasýslu, f. 5. janúar 1897, d.
13. desember 1988.
Systkini Ingvars voru Kristín,
f. 15. október 1926, d. 27. janúar
2011, Haraldur, f. 13. júní 1928,
d. 30. maí 1972, Soffía Emelía, f.
23. júní 1932, Leifur Gísli, f. 11.
júní. 1935, d. 4. mars 1988, og
Ólafur, f. 22. nóvember 1938.
Synir Árna Haraldar eru Guð-
mundur Viðar, f. 21. ágúst 1979,
dóttir Guðmundar Viðars Em-
ilía Sól, f. 15. febrúar 2002, og
Sigurður Jóhann, f. 14. desem-
ber 1982. 2) Fríða Ragna, f. 5.
maí 1975. Barnsfaðir Karl
Georg Klein, dóttir þeirra er
Elfa Rut, f. 6. nóvember 1997.
Eiginmaður Jón Guðmundsson,
f. 10. janúar 1973, d. 9. október
2014. Dætur þeirra eru Katla
Rut, f. 26. júní 2006, og Tinna
Rut, f. 23. júní 2009.
Ingvar ólst upp í Bæ í Mið-
dölum en árið 1949 flutti hann
ásamt foreldrum og systkinum
að Fremri-Hundadal í Mið-
dölum. Ingvar vann að búi for-
eldra sinna þar til hann flutti al-
farið til Reykjavíkur árið 1960
þegar þau hjónin hófu búskap.
Hann vann sem vörubílstjóri hjá
Lýsi hf. og síðan vann hann hjá
Sambandinu á Kirkjusandi við
ýmis verkamannastörf til ársins
1981 er hann lét af störfum
vegna heilsubrests.
Ingvar verður jarðsunginn
frá Háteigskirkju í dag, 23.
ágúst 2017, og hefst athöfnin kl.
13.
Hinn 26. júní
1962 kvæntist Ingv-
ar Hönnu Björk
Baldvinsdóttur frá
Svarfhóli, Mið-
dölum, Dalasýslu, f.
14. október 1938.
Foreldrar hennar
voru Baldvin Þór-
arinsson, bóndi á
Svarfhóli, f. 2. júní
1906, d. 16. apríl
1971, og kona hans
Sigrún Jósefsdóttir húsfreyja,
frá Hlíðartúni, Miðdölum, Dala-
sýslu, f. 8. febrúar 1910, d. 12.
júní 1993.
Ingvar og Hanna Björk
eignuðust tvær dætur. 1) Sigrún
Elfa, f. 27. desember 1961. Sam-
býlismaður Þórhallur Már Sig-
mundsson, f. 8. september 1945,
d. 16. september 1991. Eig-
inmaður Árni Haraldur Jó-
hannsson, f. 14. janúar 1953.
Með þessum litlu minninga-
brotum mínum úr æsku langar
mig að minnast pabba. Ein
fyrsta minning mín um hann
var þegar hann kom heim frá
Kaupmannahöfn eftir að hafa
dvalið þar á sjúkrahúsi í nokkr-
ar vikur vegna aðgerðar á
höfði. Þetta var árið 1965 og ég
aðeins fjögurra ára gömul en ég
man enn tilfinninguna hvað var
gott að fá hann heim, sitja í
fanginu á honum og knúsa
hann.
Ekki spillti fyrir ánægjunni
að hann kom með útlenskt
súkkulaði, Toblerone, sem ekki
var til á Íslandi þá og ég skildi
ekki hvernig hægt var að búa
til súkkulaði sem leit út eins og
fjallstoppar.
Á þessum árum vann pabbi
sem vörubílstjóri hjá Lýsi hf.
og er mér sérstaklega minn-
isstæð ferð sem við mamma
fórum með honum upp á Akra-
nes. Að fá að sitja í stóra
græna Scania Vabis-vörubílnum
var nú ekki svo lítið ferðalag
fyrir fjögurra ára stubb eins og
mig því ekki var alltaf verið að
transporta út fyrir Reykjavík á
þessum árum þar sem foreldrar
mínir áttu ekki bíl á þessum
tíma. Ég leit upp til pabba,
fannst hann svo flottur á stóra
vörubílnum í köflóttu skyrtunni
með uppbrettar ermar.
Þar sem pabbi var fæddur á
Bæ í Miðdölum, Dalasýslu, og
mamma fædd á Svarfhóli í
sömu sveit var tengingin vestur
í Dali mikil og alltaf farið þang-
að á sumrin og oftar þegar
tækifæri gafst til.
Árið 1970, þegar Baldvin
móðurafi minn lá veikur á Víf-
ilsstöðum og Sigrún amma var
ein með búskapinn á Svarf-
hóli, fór pabbi vestur að
hjálpa ömmu í sauðburðinum
og tók mig með. Ég fékk að
hjálpa til eins og ég gat, þá
níu ára, og þar áttum við góð-
an tíma saman. Það var mikil
upplifun að fá að hjálpa til,
taka þátt í öllu sem tilheyrði
sauðburðinum og fá að vaka
heilar vornætur.
Árið 1974 keyptu pabbi og
mamma sinn fyrsta bíl, sem var
Volkswagen-bjalla, ljósblá á lit-
inn með svarthvítköflóttri
svuntu framan á húddinu til að
verja það fyrir grjótkasti. Það
var engin smá breyting að fá bíl
á heimilið og pabbi þurfti ekki
lengur að taka strætisvagn í
vinnuna.
Þegar við fórum í bíltúr á
þessum árum í þýska eðalstál-
inu stríddum við nú oft
mömmu. Blikkuðum við pabbi
hvort annað í baksýnisspeglin-
um og ég sagði: „Pabbi, þú læt-
ur nú ekki þennan bíl taka fram
úr okkur.“ Þegar pabbi steig
þyngra á bensíngjöfina heyrðist
í mömmu í farþegasætinu
„Ingvar“ með þungri áherslu en
hann svaraði: „Hvað er þetta
kona, ég er bara að taka sótið
úr bílnum.“
Pabbi hafði töluverðan áhuga
á hestum og átti á sínum yngri
árum mjög góðan hest sem hét
Jarpur. Í nokkur ár var það
fastur punktur hjá okkur að við
fórum á Hvítasunnukappreiðar
Fáks upp í Víðidal. Í minning-
unni hjá mér var alltaf hryss-
ingskuldi og rok þegar við stóð-
um við skeiðvöllinn, en við
létum það nú ekki á okkur fá.
Maður beið í spennu eftir gæð-
ingaúrslitunum og hélt niðri í
sér andanum eftir að hafa farið
í veðbankann í von um að hafa
veðjað á réttan hest
Það breyttist margt í lífi okk-
ar þegar pabbi hætti að vinna
árið 1981 vegna bílslyss sem
hann lenti í, þá aðeins 51 árs.
Eftir því sem árin færðust yfir
varð hann óvirkari til daglegs
lífs. Hann naut alltaf ómældrar
ástúðar, natni og umhyggju frá
mömmu sem ég mun ávallt dást
að.
Dýpsta sæla og sorgin þunga
svífa hljóðlaust yfir storð.
Þeirra mál ei talar tunga,
tárin eru beggja orð.
(Ólöf Sigurðardóttir frá Hlöðum)
Þín dóttir,
Sigrún Elfa.
Ingvar
Ragnarsson
✝ Hafliði ArnarBjarnason
fæddist á Patreks-
firði 18. október
1993. Hann lést á
geðdeild Landspít-
alans við Hring-
braut 11. ágúst
2017.
Foreldrar hans
eru Ólöf Henríetta
Aðalsteinsdóttir, f.
1956, og Bjarni
Heiðar Sigurjónsson, f. 1952.
Systkini Hafliða Arnars eru
Svanhvít Jóna, f. 1976, gift
Christian, f. 1976; Hilmir Þór, f.
1979, giftur Karen, f. 1979; Bern-
harður, f. 1988; Elías Kjartan, f.
1990, unnusta hans er Sigrún
Helga, f. 1991. Systkinabörnin
eru fimm: Valdís Ósk, Heiðar
Páll, Matthias Kilian, Adrian Er-
ik og Grétar Máni.
Fjölskyldan flutt-
ist búferlum til
Kópavogs árið 1998
þar sem Hafliði
Arnar gekk í Linda-
skóla. Hann lærði
bakaraiðn við
Menntaskólann í
Kópavogi og var á
verknámssamningi
hjá Guðna í Köku-
horninu í Kópavogi.
Sem grunnskólanemi æfði
Hafliði Arnar sund með bræðr-
um sínum hjá Sunddeild Breiða-
bliks. Seinna æfði hann kraftlyft-
ingar með mjög góðum árangri
og setti meðal annars heimsmet í
unglingaflokki.
Útför Hafliða Arnars fer fram
í Lindakirkju í Kópavogi í dag,
23. ágúst 2017, kl. 13.
Þó sólin nú skíni á grænni grundu
er hjarta mitt þungt sem blý,
því burt varst þú kallaður á örskammri
stundu
í huganum hrannast upp sorgarský.
Fyrir mér varst þú ímynd hins göfuga
og góða,
svo fallegur, einlægur og hlýr
en örlög þín ráðin – mig setur hljóða
við hittumst samt aftur á ný.
Megi algóður guð þína sálu nú geyma
gæta að sorgmæddum, græða djúp
sár
þó kominn sért yfir í aðra heima
mun minning þín lifa um ókomin ár.
(Höf. ókunnur)
Ástarkveðja,
mamma og pabbi.
Yndislegi Hafliði okkar, elsku
Trútli minn, ég get ekki trúað
því að þú sért horfinn á braut
með fallega brosið þitt, stóra og
góða hjartað og glampann í aug-
unum.
Ég var ein af þeim fyrstu sem
fengu að sjá þig og halda á þér
og þú hefur alltaf átt þinn afar
sérstaka stað í hjarta mínu.
Faðmlögin þín voru alltaf af allra
bestu gerð – þétt og hlý og beint
frá hjartanu.
Yngstur í systkinahópnum
varstu alltaf mikill gleðigjafi –
alltaf brosandi, alltaf að mynda
brýr.
Ógleymanlegt var þegar
Christian kom fyrst með í heim-
sókn til Íslands og þú sem fjög-
urra ára gutti bentir öllum á að
honum gengi svo vel – hann
kynni m.a.s. að hlæja á íslensku.
Sem stóra systir þín varð ég
þeirrar miklu ánægju aðnjótandi
að fá að eiga mikinn tíma með
þér – og hafa gaman af öllum frá-
bæru sögunum þínum og heim-
speki. Hlátur og skemmtun var
aldrei langt undan þegar þú
varst nálægt.
Við erum full þakklætis yfir að
hafa fengið að fylgja þér á lífs-
leiðinni – sem var allt of stutt –
og vonum að þú hafir fundið frið
og gleði. Því hláturinn bara get-
ur ekki annað en fylgt þér hvert
sem þú ferð. Eftir lifa góðar
minningar um yndislegan dreng
og þakklæti fyrir allar góðu
stundirnar.
Ekki hugsa um hann sem horfinn
ferðalag hans er bara nýbyrjað,
lífið hefur svo margar ásjónur
og þessi jörð er aðeins ein.
Sjáið fyrir ykkur að hann hvíli sig
frá sorgum, eftirsjá og tárum
á stað sem er hlýr og býður huggun
þar sem hvorki eru ár né dagar.
Hvað hann hlýtur að óska þess
að við gætum þegar vitað
að ekkert nema sorgin
getur raunverulega horfið á braut.
Sjáið hann lifa
í hjörtum þeirra sem hann snerti …
Því ekkert sem er elskað getur tapast
og hann var elskaður – svo mjög.
(Ellen Brenneman)
Við elskum þig alltaf.
Svanhvít, Christian, Matth-
ias Kilian og Adrian Erik.
Mér varð þungt fyrir brjósti
og fannst heimurinn stöðvast um
stund þegar ég frétti af sviplegu
fráfalli hins unga vinar míns
Hafliða, sem kvaddi þennan
heim aðeins 23 ára.
Ég vissi að hann hefði átt erf-
itt undanfarið en ég hafði, eins
og aðrir, vonað hið besta með
hann. En svona er þetta. Sorgin
gleymir víst engum. Ég ætla
ekki að spekúlera hvað fór úr-
skeiðis eða hefði getað farið bet-
ur í lífi hans, heldur ætla ég fyrst
og fremst að minnast hans ljúfs
drengs og góðs íþróttamanns.
Þegar ég hugsa til baka sé ég
Hafliða fyrir mér grannan og
vöðvastæltan 16 ára gamlan lyfta
200 kg í réttstöðulyftu á fyrsta
móti sínu 2010. Þá var hann að
byrja ásamt bróður sínum,
Elíasi. Hvílíkur áhugi hjá þeim
bræðrum – minnti á þegar ég,
ungur að árum, með ofuranda,
skreið inn um glugga að nóttu til
á Íþróttahúsi Ármanns til að
taka sönnunartoppa með vini
mínum. Árið eftir áttum við
nokkrum sinnum saman bæt-
ingaspjall. Þótt allar greinar
kraftlyftinga lægju vel fyrir Haf-
liða varð það snemma ljóst að
réttstöðulyftan (deddið) var hans
grein umfram flesta er tóku á
stáli.
Haustið 2011, þegar hann var
enn 17 ára, tók hann 265 kg í
réttstöðu og var þannig lagður af
stað í 300 kg múrinn, sem hann
rústaði snemma á nýju ári 2012.
Eftir mótið, sem fram fór í Jaka-
bóli, sagði ég við hann að nú yrði
hann að þroska sig frá þessum
æfingastöðvalyftum og fara að
keppa erlendis en bestu bæt-
ingaráðin fengi hann samt frá
„Strongest“, Magga Ver. Þá
brosti Hafliði ljúfmannlega eins
og hans var vandi og svaraði
þannig að hann væri að koma sér
upp „breiðfylkingu af anda í
pávernum og til þess þyrfti hann
líka að tala við Köttinn“.
Í framhaldi af þessu blómstr-
uðu hæfileikar Hafliða sem aldr-
ei fyrr. Hann fór til keppni á
Heimsmeistaramóti WPF í
kraftlyftingum í Aldershot á
Englandi. Þar hreif hann alla
með hetjulegri frammistöðu. Ný-
orðinn 19 ára setti hann heims-
met í réttstöðu, 340 kg. Hann
sigraði þarna bæði í samanlögðu
og í heildarkeppni unglinga á
stigum. Sannarlega glæsilegt og
menn bjuggust við miklu af Haf-
liða eftir þetta.
Einhvern veginn gerðist það
ekki. Áhugi hans virtist dofna og
hann keppti einu sinni í vaxtar-
rækt, hliðarspor sem er leyfilegt
að vissu marki. Skemmtanalöng-
un sem ekki var bjart yfir náði æ
meira til hans og þótt Hafliða
tækist síðar að bæta sig aðeins í
réttstöðunni náði hann aldrei að
endurvekja kraftlyftingaferilinn
að ráði. Öfl sem erfitt er að
hamla gegn hafa nú valdið því að
þessi dáðadrengur er horfinn á
braut. Saga Hafliða sýnir að það
getur verið stutt á milli hetju-
dáða og harmleiks. Fjölskyldu
hans votta ég mína dýpstu sam-
úð.
Það hrynja tár um hvarma
hver andardráttur sár.
Handan lífsins harma
er himinninn fagurblár.
(K.E.)
Kári Elíson.
Hafliði Arnar
Bjarnason
Elsku Helga.
Mikið var ég hepp-
in að kynnast þér
og Tóta þegar ég
flutti í Fellabæ.
Þið voruð börnunum mínum
fljótt eins amma og afi.
Það var alltaf gott að koma til
ykkar og ófáar stundirnar,
Helga
Jóhannsdóttir
✝ Helga Jóhanns-dóttir fæddist
19. febrúar 1961.
Hún lést 1. ágúst
2017. Útför Helgu
fór fram 9. ágúst
2017.
Helga mín, sem ég
og þú sátum og
spjölluðum um svo
margt. Okkur
skorti aldrei um-
ræðuefni.
Búðarferðirnar
okkar voru
skemmtilegar, þá
hlógum við mikið
og skemmtum okk-
ur vel.
Með miklum
söknuði kveð ég þig, hafðu kæra
þökk fyrir allt og allt.
Þín vinkona,
Áslaug.
Ástkær móðir okkar, tengdamóðir, amma
og langamma,
ODDNÝ ÞORGERÐUR PÁLSDÓTTIR
ljósmóðir,
lést 13. ágúst á hjúkrunarheimillinu Grund.
Útför hennar fer fram frá Fossvogskirkju
fimmtudaginn 24. ágúst klukkan 13.
Blóm og kransar vinsamlegast afþakkað en þeim sem vilja
minnast hennar er bent á að styrkja Alzheimer-samtökin,
bankanr. 0515-26-24302, kt. 580690-2389.
Páll Hinrik Hreggviðsson
Reynir Þór Guðmundsson Greta Björg Egilsdóttir
Egill Örn Guðmundsson
barnabörn og barnabarnabörn
Morgunblaðið birtir minningargreinar endurgjaldslaust alla
útgáfudaga.
Skil | Þeir sem vilja senda Morgunblaðinu greinar eru vinsamlega
beðnir að nota innsendikerfi blaðsins. Smellt á Morgunblaðslógóið í
hægra horninu efst og viðeigandi liður, „Senda inn minningargrein,“
valinn úr felliglugganum. Einnig er hægt að slá inn slóðina
www.mbl.is/sendagrein
Skilafrestur | Ef óskað er eftir birtingu á útfarardegi verður greinin
að hafa borist eigi síðar en á hádegi tveimur virkum dögum fyrr (á
föstudegi ef útför er á mánudegi eða þriðjudegi).
Þar sem pláss er takmarkað getur birting dregist, enda þótt grein ber-
ist áður en skilafrestur rennur út.
Lengd | Minningargreinar sem birtast í Morgunblaðinu séu ekki
lengri en 3.000 slög. Ekki er unnt að senda lengri grein. Lengri grein-
ar eru eingöngu birtar á vefnum. Hægt er að senda örstutta kveðju,
HINSTU KVEÐJU, 5-15 línur. Ekki er unnt að tengja viðhengi við
síðuna.
Formáli | Minningargreinum fylgir formáli sem nánustu aðstand-
endur senda inn. Þar koma fram upplýsingar um hvar og hvenær sá
sem fjallað er um fæddist, hvar og hvenær hann lést og loks hvaðan og
klukkan hvað útförin fer fram. Þar mega einnig koma fram upplýs-
ingar um foreldra, systkini, maka og börn. Ætlast er til að þetta komi
aðeins fram í formálanum, sem er feitletraður, en ekki í minning-
argreinunum.
Minningargreinar