Morgunblaðið - 21.09.2017, Síða 41

41
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 21. SEPTEMBER 2017
Mynd af mynd Ferðamenn standa í röð og vanda sig við að taka ljósmyndir af ljósmyndum á skjá í tónlistar- og ráðstefnuhúsinu Hörpu. Myndirnar eru vinsælt myndefni meðal gesta í húsinu.
Eggert
Samkvæmt því sem við sjálf-
stæðismenn höfum mátt heyra og
lesa erum við upp til hópa, ef ekki
barnaníðingar, þá a.m.k. vitorðs-
eða stuðningsmenn þeirra. Ekki
bara vitstola fólk viðhefur orð í
þessa veru. Karl Ágúst Úlfsson
mætti á Austurvöll ásamt fleiri
hetjum til að bendla okkur við
vernd ofbeldismanna. Eiríkur
Guðmundsson og Jóhann Hlíðar
predika fagnaðarerindið í RÚV.
Eiríkur líkir okkur við óþrif sem
þarf að skola út. Nú er liðin næstum öld síðan
slíkum málflutningi var hampað í ríkisfjöl-
miðlum í öðru Evrópulandi. „Fjölmiðillinn“ er
því sem næst á einu máli. (Í einsleitni dagsins er
ekki rétt að hafa orðið í fleirtölu). Við höfum
orðið vitni að ýmsu á undanförnum árum, en
ofsinn nú tekur öllu fram.
Aðstandendur brotaþola
Ég skil aðstandendur brotaþola mæta vel.
Sjálfur hef ég staðið í slíkum sporum. Fyrir tíu
árum mætti eiturlyfjasali á spítala þar sem dótt-
ir mín lá. Hún hafði þá verið laus við eiturlyf ár-
um saman, en lá nú vel við höggi. Söluskammt-
urinn var of stór og því fór sem
fór. Glæpamaðurinn fékk aldrei
uppreist æru og hvernig skyldi nú
standa á því? – Jú, hann var aldrei
dæmdur, ekki einu sinni ákærður
og andlátið naumast rannsakað.
Ég þurfti sjálfur að biðja um að
lögregla væri kölluð til. Aldrei
flaug það að mér að ígrunda
stjórnmálaskoðanir þess brotlega.
Ekki heldur að lögreglan hefði
svæft málið. Hvað þá þöggun
vinstrimanna til að auðvelda eigin
eiturlyfjaneyslu. Manndráp af
þessu tagi eru einfaldlega þess
eðlis að tíðarandinn tekur þeim
nokkuð sáttur. Upp á það verða aðstandendur
að horfa; tískustrauma í afbrotum.
„Fjölmiðillinn“, afbrot og refsingar
Það er vel að „Fjölmiðillinn“ ber hag þolenda
afbrota nú orðið fyrir brjósti. En bara sumra.
Ekki alls fyrir löngu fór fréttakona til að fylgj-
ast með „lækningum“ með kannabis og útmál-
aði ágæti þess í útsendingunni! Mikill fjöldi
ungs fólks hefur misst geðheilsuna vegna þessa
máttuga lækningalyfs. Aðrir hafa týnt lífinu.
Flestir eða allir læknar hér á landi bera á einn
veg þar um. Sú tölfræði er samt ekki borin á
torg. Slík upplýsing hentar ekki. Ung frétta-
kona hafði sína skoðun. Hún nefndi þá sem and-
æfa eiturlyfjum grátkór. Líklega er það nokkuð
rétt hjá henni, en sem háðsyrði fannst mér það
ekki smekklegt.
Sjómenn eru ekki taldir hæfir til að fara til
sjós ef eiturlyf greinist í blóði þeirra. En það
tekur langan tíma að áhrifin hverfi að fullu.
Væri ekki ástæða til að aðrir sem bera ábyrgð
sættu sömu takmörkunum? Ég hef komið í fjár-
málafyrirtæki erlendis þar sem það er sjálfsögð
regla. Kannski myndi líka draga úr ofsanum.
Málflutningur andstæðinga Sjálf-
stæðisflokksins í öðrum flokkum
Málflutningur formanns Samfylkingarinnar
er eins og við er að búast af honum. Loga er
rökhugsun og þar af leiðandi röksemdafærsla
ekki töm. En að Oddný Harðardóttir, fyrrver-
andi formaður, skuli lítillækka sjálfa sig með
ómerkilegum dylgjum er raunalegt. Í Samfylk-
ingunni eru enn margir sem eiga það ekki skilið.
Ég bjóst svo sem ekki við miklu af Viðreisn
og BF. En þau hafa sannarlega sokkið dýpra
en ég taldi unnt. Hvers vegna láta flokks-
menn með sómakennd þetta yfir sig ganga?
Hvers vegna bera þau ekki blak af Bjarna
Benedikssyni forsætisráðherra þegar hann
að ósekju er látinn gjalda gjörða aldraðs föð-
ur síns? Og enginn dregur í efa að Benedikt
gekk gott eitt til.
Fyrir nokkrum árum braut maður sem var
í framvarðasveit Samfylkingarinnar kynferð-
islega gróflega á ungum dreng. Í upprifjun
tímarits birtust myndir af honum með for-
ystumönnum flokksins á góðum stundum.
Ekki hefði hvarflað að nokkrum sjálfstæð-
ismanni að gera forystumönnum Samfylking-
arinnar upp annarlegar hvatir í því sam-
bandi. En reyndar geri ég ekki mikinn mun á
siðferði þeirra sem bíða 18 ára afmælis til að
neyta aldursyfirburða og hinna sem tæla 17
ára stúlkur.
Bogi Ágústsson, Þorgerður Katrín og önn-
ur sem ég veit að blöskrar. Lyftið umræðu
samstarfs- og samferðamanna ykkar upp úr
göturæsinu. Ekki láta ykkur lynda að þannig
sé talað í ykkar nafni. Össur Skarphéðinsson,
skildu Loga eftir einan með skömmina af orð-
um sínum.
Eftir Einar S.
Hálfdánarson » Bogi Ágústsson, Þorgerður
Katrín og önnur sem ég veit
að blöskrar. Lyftið umræðu
samstarfs- og samferðamanna
ykkar upp úr göturæsinu.
Einar S.
Hálfdánarson
Höfundur er hæstaréttarlögmaður.
Til varnar Sjálfstæðisflokknum
Ríkisstjórnin er fallin og kosn-
ingar eru boðaðar. Að baki þeirri
atburðarás er svívirðilegt ofbeldi
gegn börnum. Það er löngu orðið
tímabært að við umbyltum með-
ferð okkar á kynferðisofbeld-
ismálum í takt við það sem er satt
og rétt, þ.e. þannig að kerfið rúmi
enga þolinmæði gagnvart þeim
sem brjóta gegn börnum. Á líkan
máta og þjóðir heims hafa sam-
einast um þá afstöðu að efnavopn
eru óheimil í stríði, þá verðum við
að sameinast um þá grundvallarafstöðu að of-
beldi gegn börnum sé aldrei liðið.
Umgengni um leifar forfeðranna
Víkurkirkjugarður var grafreitur Reykvík-
inga í aldir, á horni Aðalstrætis og Kirkjustræt-
is.
Enginn veit með vissu hve langt aftur í aldir
forfeður okkar hafa lagt sína látnu þar til
hinstu hvílu, en vísbendingar eru um að stað-
urinn hafi verið notaður sem slíkur allt frá land-
námi.
Ýmsar framkvæmdir hafa þrengt að helgi
reitsins á umliðinni öld. Þegar bakhús Lands-
símastöðvarinnar var reist og jafnframt lagður
vegur inn í portið fundust við framkvæmdirnar
járnhellur með grafskriftum. Síðar er Síminn
lagði símakapal þvert yfir garðinn
kom upp fjöldi mannabeina.
Lengi hefur mér fundist skorta
reisn og virðingu yfir umgengni
okkar um þennan stað, leifar for-
feðranna.
Nú eru uppi hugmyndir hjá
borgaryfirvöldum að heimila
byggingu hótels í þessum aldna
kirkjugarði. Ég hef litla skoðun á
skipulagsmálum almennt, eða
hvort fjölbýli skuli byggð þar eða
hótel hér. En þegar um er að
ræða jarðneskar leifar genginna
kynslóða, þá hrýs mér hugur við
því að hús eigi að rísa ofan á þeim.
Hin djúpa viska
Að setja ramma í samfélaginu um okkar sam-
eiginlegu mál er sístætt verkefni og oft ekki öf-
undsvert. Við þurfum að biðja fyrir þeim ein-
staklingum sem takast á herðar þau verkefni en
um leið veita gagnrýnið aðhald, spyrja spurn-
inga og krefjast svara.
Djúp viska býr í ritum Biblíunnar, sem hefur
uppbyggileg áhrif á líf þess sem les þau í trú.
Rit Gamla testamentisins eru þrenns konar,
lögmálsrit, rit kennd við spámenn og spekirit. Í
lögmálinu eru boðorðin tíu og aðrar grunn-
reglur sem veita forsendur til að skapa réttlátt
og farsælt samfélag. Spámannaritin vísuðu ekki
eingöngu til fæðingar Jesú Krists, heldur fyrst
og fremst stóðu spámennirnir fyrir gagnrýni á
ríkjandi valdhafa og meðferð þeirra á lögum og
reglum. Hin spámannalega rödd þráir bætt
samfélag, réttlæti, sannleika og frið. Hún þarf
að heyrast skýrar í samfélagi okkar í dag.
Spekiritin vísa síðan til hinnar djúpu visku sem
höfundur þeirra hvetur okkur til að leitast eftir.
Viskan vekur nýjar spurningar og veitir lær-
dóm sem stuðlar að því að við lærum af reynsl-
unni og gerum síður sömu mistökin aftur og aft-
ur.
Í einu spekiritanna sem grundvallar kristna
menningu er sagt frá því er spekin tekur til
máls. Þar segir:
„Heyr, spekin kallar. Viskan hefur upp raust sína.
Uppi á hæðunum, við veginn og við krossgöturnar
stendur hún, við hliðin út úr borginni, þar sem
gengið er inn, kallar hún hástöfum: Til yðar tala ég,
menn, og rödd minni er beint til mannanna barna.“
(Orðskv. 8:1-4)
Í myndlíkingunni er spekin staðsett við
krossgöturnar og á lífsveginum, hæðunum og
við borgarhliðin, í þessum texta hefur hún hátt,
á öðrum stöðum hvíslar hún. Hún vill ná til okk-
ar með öllum ráðum og vekja spurningar og
svör og veita lærdóm sem haldreipi er í við
hverja úrlausn og ákvarðanatöku.
Hér er um að ræða visku sem ekki fæst með
háskólaprófum eða fjölda IQ-stiga, þessi viska
hafnar ego-inu og öllu sem er sjálflægt en vill
að við opnum augun og eyrun og önnur skiln-
ingarvit fyrir því sem verðmætast er í lífinu.
Þegar málefni barnanna okkar eru annars
vegar finnum við að viskan krefur samfélagið
um svör og nýja forgangsröðun, þar sem börnin
njóta vafans, þar sem á þau skal hlustað og of-
beldi gagnvart þeim upprætt með öllu.
Spurningar vakna varðandi hugmyndir
borgaryfirvalda um skipulag hins forna Vík-
urkirkjugarðs. Hvernig kemur það við þig að
hús eigi að rísa ofan á gröfum genginna kyn-
slóða? Ég tel þær fyrirætlanir ekki gefa verð-
mætamati samfélagsins háa einkunn. Ætli
sömu örlög bíði Fossvogskirkjugarðs eða
Kópavogskirkjugarðs eftir einhverja áratugi
eða -hundruð?
Nýjar spurningar
Með kosningar við sjóndeildarhring og mál-
efni á hverjum degi sem krefjast úrlausnar og
visku, leitum þá þess sem er rétt, gagnrýnum
til uppbyggingar og spyrjum nýrra spurninga
og krefjumst nýrra svara, til að við lærum,
þroskumst og eflum kærleikann í samfélagi
okkar.
Eftir Agnesi M.
Sigurðardóttur » Þessi viska hafnar ego-inu
og öllu sem er sjálflægt en
vill að við opnum augun og eyr-
un og önnur skilningarvit fyrir
því sem verðmætast er í lífinu.
Agnes M.
Sigurðardóttir
Við verðum að bæta okkur
Höfundur er biskup Íslands.