Úti - 15.12.1929, Qupperneq 3

g©©sH£a®e©©«©s©e®€
©©©©©©©©í}©©©©©©©©©©©#©©©©©®©®©©©®©©©®®®©©©©©©©© s

UTI
JÓLABLAÐ DRENGJA
REYKJAVÍK 1929
II. AR
II. AR
HVATNING TIL ÆSKUNNAR.
»Eldr er bestr | með ýta sonum
ok sólar sýn, | heilindi sitt
ef hafa náir, | ok án löst at lifa«.
(Hávamál).
Erindi þetta er að vísu tekið úr heiðnu
kvæði. En þó er hugsunin í þvi svo krist-
in sem verið getur. Það felur í sjer hvatn-
ingu til manndáða og manndygða, sem
ungum mönnum og meyjum er gott að
nema. Mjer virðist það vera í fögru sam-
ræmi við hugsjón skátahreyfingarinnar,
eins og jeg skil hana. Skátanum er ætlað
að þroskast þannig, að hann verði fögur
sál í hraustum og þróttmiklum líkama.
Utilíf, leikir og fjör kalta hann frá deyfð
og doðasvefni. Hann á að sameina dygð
og dáð, setja sjer það mark og mið, að
vera í einu hraustur og frjáls, en jafn-
framt grandvar og góður. Og það er slík
æska, sem tsland þarfnast. Lítil þjóð
þarf að eiga valinn mann og væna konu
á hverju starfssviði, stóru og smáu.
Þegar skátinn situr við varðeldinn
sinn, mætti hann minnast þess, að
eldurinn er bestur. Eldurinn, sem log-
ar glatt og ber birtu, eldurinn, sem
vermir og hlýjar í öllum skilningi. Það
er gaman að kveikja eld og glæða, gam-
an að sitja við eld með vinum sínum,
að skemtilegum og gagnlegum samræð-
um. En þó er enn meira gaman að
eiga eld í sál, æskunnar eld, hugsjóna-
eldinn, áhugaeldinn, sem knýr til starfs
og dáða. Slíkur eldur vermir hjartað,
brennir sorann úr sál, flytur yndi og
yl, lýsir langt fram i aldir. Vertu eld-
hiigans æskumaður, eldgjafi og ylgjafi
svo langt sem áhrif þin ná!
Og góður, dyggur og dáðríkur æsku-
maður unir best, þá er til sólar sjer.
Hann ann heiðrikjunni og birtunni.
Hann hugsar enga hugsun, vinnur ekk-
ert verk, sem ekki þolir birtuna. Orðtak
hans er þetta:
„Verði sólskin í sál
og hið síglaða fjör
gjöri samband við göfginnar þrótt.
Hreint og milt skal þitt mál,
líkt og marksækin ör
ávalt miða til gagns fyrir drótt“.
Ekkert er fegra en sólarsýn. Það veit
sá æskumaður, sem iðkar frjálsa útilíf-
ið í langdegi sumarsins, eins og hinn,
er í skammdegi vetrarins þráir daginn
þann, er sól fer aftur að hækka á
himni. Og ekkert skammdegi verður
myrkt og kalt þeim, sem á andans sól-
arsýn, en það er skýr og hrein hugs-
un, örugg trú og frjálsmannleg bjart-
sýni.
„Heilirtdi sitt ef hafa náir“. Orðið „lieil-
indi“ mætti ef til vill skilja á tvo vegu.
Það getur þýttt heilbrigði, heilbrigði
líkama, vits og vilja. Heilbrigð æska í
þeim skilningi, er hugsjón sannra skáta.
En orðið „heilindi", getur líka átt við
þetta, að vera heill og óskiftur maður,
andlega og líkamlega, maður, sem hefir
tamið líkama sinn og lagt hann undir
yfirráð skynsemi og vilja, maður, sem
hefir taumhald á tilhneigingum sinum,
kann að stjórna skapi sínu, og láta vilja
sinn hlýða lögmáli Guðs, sem er „hið
góða, fagra og fullko mna“. Veisu nokkra
hugsjón æðri, nokkra viðleitni göfugri,
æskumaður!
„Ok án löst at lifa“. Þetta að vera
lastalaus maður, er samfara hinu, að
vera heill maður. Lengi mun hver æsku-
maður eiga einhvern gallann að glíma
við í fari sínu. En megi lestirnir, hin
hin ljótu verk, vera fjarri þjer! Minstu
þess, og láttu alla þína þroskaviðleitni
í æsku stefna að því, að grafa öllum
löstum gröf, en reisa öllum dygðum
musteri! Til þess skaltu iðlca útilíf,
stunda íþróttir, lesar góðar bækur,
temja þér nytsöm störf og biðja Guð
þinn.
Eldhugur, sólarsýn, heilindi og lasta-
leysi! Stefnir þú, æskumaður, að þessu
marki? Heill og blessun Drottins sje
yfir ])jer og gefi þeirri viðleitni sigur!
Gleðileg jót!
Arni Sigurðsson.
©©©©os©e©€íe©©©©©©©©©©©©©e©€5©©©©©©©Q©€?s€í©©©©©©©©©©®©s©©e©s©©©€!