Úti - 15.12.1929, Blaðsíða 25

23
ÚTl
þó ekki lengi kyr, því að þegar Hólm
beygði inn á Nj'jugötu, kom stór snjókúla
fljúgandi beint í hattinn og þeytti honum
góðan spöl eftir götunni.
»Sú sjötta!« muldraði læknirinn fokvond-
ur um leið og hann trítlaði á eftir hattin-
um. Hann krossbölvaði stráknum og niðj-
um hans í þriðja lið.
Synir Dehlsens verkfræðings voru komnir
upp í herbergi sitt. Herluf, sá eldri, var að
hátta sig, en Birgir var þegar kominn í
rúmið. Hann var að borða döðlur og tróð
nú þeim seinustu upp í sig. Síðan böggl-
aði hann pokanum saman og þeytti hon-
um í höfuð Herlufs.
»Snautaðu nú í rúmið, drengur, svo að
hægt sje að slökkva Ijósið. Mamma segir,
að þú eyðir alt of miklu ljósmeti«.
»Haltu þjer saman, Birgir. Jeg þarf fyrst
að þvo tennurnar.
»Þvo tennurnar! Þvílíkur svínsháttur!
Eða veistu það ekki, að hárin í tannburst-
anum hafa setið á öðru svíni?«
»Ha! Þorirðu að segja þatta aftur?« Her-
luf nálgaðist rúm Birgis ógnandi.
»Auðvitað þori jeg að segja það«, svar-
aði Birgir hreykinn — og skreið langt nið-
ur undir sængina.
Litlu seinna gægðist hann fram.
»Heyrðu, Herluf!«
»Hvað er það?«
»Heyrðirðu hvað gamla nöldurskjóðan
sagði við pabba um drengi og óþokka og
prakkara og--------«
»Hvaða nöldurskjóða?« Herluf rauf orða-
straum bróður síns með þeirri spurningu.
»Nú, þessi gamla lyfjaflaska. Það stend-
ur víst »Hólm« á miðanum«.
»Já, auðvitað heyrði jeg það. Jeg sat
inni hjá mömmu. En hvaðan heyrðir þú
það?«
»Jeg lá bak við skrifborðið hans pabba«.
»Ertu alveg vitlaus? Jæja. En við því er
ekkert að segja«.
»Því að vera vitlaus? Ha!«
»Nei, því sem læknirinn sagði«.
»Nú-ú. Það veit jeg nú ekki. Jeg þoli
það ekki vel, að menn gangi með firrur í
kollinum, allra síst núna, þegar blessuð
jólin eru í nánd. IJvað heldurðu að jeg hafi
hugsað mér, Herluf?«
»Getur þú yfirleitt hugsað?«
»Ja, svei! Þú þykist víst vera fyndinn«.
Herluf slökti ljósið og skreið undir
sængina.
Birgir hélt áfram:
»Jeg hefi hugsað mjer, að refsa Hólm
lækni fyrir nöldrið«.
»Jæja«.
»Segir þú ekki annað en jæja? Það get-
ur nú hver maður sagt. Þú átt að verða
stórlega hrifinn«.
»Fyrst verð jeg að heyra hugmyndina«.
Birgir hjelt nú langa og vísindalega ræðu
um afbrot og refsingar, með sjerstöku til-
liti til Hólms læknis. Síðan lýsti hann af
mikilli mælsku þeirri hegningu, sem hann
áleit hæfa »lyfjaflöskunni«.
»Nei, Birgir. Það er ekkf til neins. Með
þeirri aðferð yrði hann bara enn skapverri
og önugri en áður. Auk þess álít jeg, að
okkur sé slíkt ekki sæmandi. Það er of —
ruddalegt«.
»Hvers vegna? Ilt skal með illu út reka.
Er ekki svo?«
»Nei. Mjer finst alls ekki rjett að hegna
honum — ekki á þennan hátt«.
»Hvernig þá?«
»Safna glóðum elds að hans sköllótta
höfði, Birgir. Jeg er nú búinn að finna af-
bragðs ráð til þess að snúa honum inn á
rjetta braut. Skilurðu?«
Og Herluf lýsti ráðagerð sinni.
»Það er í alt of mikið ráðist hans vegna«,
mælti Birgir. »Jeg á einar sjö krónur sex-
tíu og þrjá aura til jólanna, og það ætla
jeg að segja þjer fyrirfram, að meira en
þrjá aura get jeg með engu móti lagt í
þetta«.
»Við gerum okkur ekki grillur út úr pen-
ingunum. Nú fer jeg niður til pabba og
ræði málið við hann«.