Úti - 15.12.1929, Blaðsíða 9

7
ÚTI
um þær og Iagt þær á bert brjóstið undir
treyjunni. Hálsmálið er haft svo vítt, að
menn geti brugðið hendinni upp um það
og vermt á sjer andlitið. Jafnskjótt sem
kalið er horfið, dregur maður höndina nið-
ur um hálsmálið og vermir hana á brjóst-
inu. Með þessum hætti geta menn gengið
allan daginn móti nokkurum vindi í 30—
40 stiga frosti, og er það hættulegasta veð-
ur, sem menn geta fengið, því að ef frostið
eykst upp í 45 stig eða meira, þá er að
öllum jafnaði blæjalogn.
Enn er eitt nauðsynlegt til þess að verj-
ast kali, og það er að vera alrakaður. Því
að ef menn eru skeggjaðir, þá sest klaki í
skeggið og brynja leggst fyrir andlitið, en
milli hennar og hörundsins liggur ofurlítið
lag af lofti. Ef menn fer að kala á kinnum,
kömast þeir ekki að með hendinni til þess
að þíða það. í fyrstu norðurför minni fór
jeg einu sinni heilan dag á móti talsverðu
hríðarveðri, en þá var þetta ekki orðið mjer
nægilega ljóst. Þá fraus skegg mitt ekki
aðeins við andardráttinn, heldur ’hlóðst og
snjór framan í mig og bráðnaði, þangað til
andlitið var hulið einni klakahellu. Jeg
reyndi í fyrstu að þíða klakann með hönd-
unum, en fann fljótt, að jeg hafði ekki við,
og átti á hættu að kala á höndum og hætti
þess vegna við, því að umfram alt verða
menn að verjast kali á höndum og fótum.
En þegar jeg kom í tjaldstað um kvöldið,
þá hefir klakagríman efalaust vegið nokk-
ur pund. Hún huldi alt andlit mitt, nema
hvað jeg sá út um hana með öðru auga,
en fyrir hitt hafði frosið. Einum eða tveim
dögum síðar fór skinnið að flagna framan
úr mjer, alt frá augabrúnum niður á barka-
kýli. Veðrið hafði ekki verið mjög kalt og
kalið stóð grunt, en ef jeg hefði verið skegg-
laus, þá hefði mig sennilega alls ekki kalið.
Þó að skrælingjar sjeu ekki að eðlisfari
betur hæfir til þess að standast kulda en
hvítir menn, þá kunna þeir miklu betur en
við að vei'jast honum, og þess vegna get-
ur virst svo sem þeir sjeu harðfengari. En
hvítir menn, sem gefa gaum að háttum
þeirra, eru fljótir að færa sjer það í nyt,
sem gagnlegt er, og verða jafnsnjallir skræl-
ingjum í því að sjá sjer farborða. En engin
ráð eru til þess að verjast kali á höndum
og fótum önnur en þau, að búa sig rjettilega.
VÆRINGJA VÍSA.
(Lag: Af stað burt i fjarl. — )
Við þráum állir frelsi og fjallalífið glœst
og fagnandi heilsum þeim tindi er gnœfir hæst,
því víðsýnið er Vœringjanna þörf,
og vekur bestan skilning við líf og störf.
J. O. J.