Úti - 15.12.1929, Blaðsíða 32

30
ÚTI
komast að raun um, að hann væri ekki
hið minsta hjátrúarfullur. Vildi hann óð-
ur, að menn fyndu músina og dræpu
liana. En eldri hásetarnir voru því mjög
mótfallnir. Kvað svo ramt að því, að þeir
kváðust mundu ganga af skipinu, ef mús-
in fengi ekki að vera í friði.
Formaður kunni því illa, að hann fekk
ekki að fullnægja vilja sínum. Ákvað
hann að koma músinni fyrir, svo að eng-
inn vissi. Gekk hann i góðu tómi til báts-
ins. Greip liann þar alt, sem hægt var að
losa og bar úr bátnum. Loks náði hann
músinni og drap hana. Gætti liann þess,
að geta ekki um þetta við nokkurn mann.
Formaður þessi hjet Ásmundur og átti
unnustu, Sæunni að nafni. Hún komst að
því, að hann hafði fargað músinni. Þótti
lienni það ills viti. Færði hún í tal við
unnusta sinn, að ekki væri henni um, að
liann reri næsta róður. Hló hann í fyrstu
að þessu. En fljótt fekk liann að heyra,
að Sæunn tók þetta mjög alvarlega. Gekk
það svo langt, að hún bannaði honum
algerlega að fara á sjóinn þennan róður.
Vildi Ásmundur humma alt fram af sjer
og skeyta ekki um hjegiljur unnustu
sinnar. Kvaðst Sæunn mundu segja há-
setunum frá drápi músarinnar, ef hann
ekki sæti sjálfur i landi. Fengju þeir að
vita hið sanna, færu þeir ekki fet. —
Svo fór að lokum, að Sæunn gat fengið
Ásmund til þess að vera heima. Lá hann
í rúminu og ljest vera veikur. Veður var
ágætt, og vildu bátverjar hans alls ekki
sitja í landi. Þeir reru. Þegar á daginn
leið hvesti og gerði hið versta veður.
Bátur Ásmundar fórst með allri áhöfn.
—- Og má geta nærri, að hann þakkaði
Sæunni líf sitt.
Mörgum árum síðar var þessi sami Ás-
mundur orðinn skipstjóri á allstóru línu-
skipi, eftir því sem þá gerðist. Hann var
talinn ötull sjómaður. En til þess var
tekið, að aldrei tímdi hann að farga
nokkuru kvikindi, sem hafðist við ofan-
sjávar, og allra síst músum eða rottum.
Það var einhverju sinni, að Ásmundur
var staddur með skip sitt í höfn, og ætl-
aði innan stundar að leggja af stað.
Hann stóð á þilfarinu og unglingsdrengur
Iijá honum. Það var sonur Iians. Hann
var ekki skipverji, en var nú að kveðja
föður sinn og ætlaði á smábáti til lands.
„Pabhi, hvað er þarna á sjónum?“
Faðir lians leit þangað, sem drengur-
inn benti. Honum hrá dálítið.
„Það eru mýs, drengur minn. Þær eru
að flytja sig og hafa kúaldessu fyrir bát.
Hjónin róa sitt á livort borð með hölun-
um, en börnin sitja milli þeirra“.
Og kúaklessan hreyfist, þó að hægt
fari.
„Drekkja menn þeim ekki, ef þær
koma nálægt skipunum?" spurði dreng-
urinn.
„Fáir mundu verða til þess. Gömul
sögn er til um það, að einu sinni hafi
músahjón verið að flytja sig og sitt á
þennan hátt yfir sund. Á miðri leið
mættu þau báti. Einn á bátnum stjakaði
við þeim með árinni, svo að alt fór í sjó-
inn og druknaði. En mælt er, að á sama
stað hafi maður þessi farist með jafn-
mörgum mönnum og mýsnar voru“.
Mýsnar stefndu að skipi Ásmundar, en
fóru fram hjá því, og komust upp á ann-
að, sem var skamt frá. Drengurinn sagði
siðar, að honum hefði sýnst á pabba sín-
um, að hann liefði gjarna viljað fá þær
um borð til sín.
Ásmundur sigldi burt, en drengurinn
reri í land. Þeir sáust aldrei framar, því
að skip föður hans kom ekki fram eftir
þetta.
Sæunn sveik ekki loforð sitt. Þegar son-