Úti - 15.12.1929, Page 7

æki og var á því hreindýrakjöt, sem hann
ætlaði að selja Wolki skipstjóra á Rosie H.
Hann virtist hafa drepið sex hreindýr, og
hafði skilið konu og börn eftir til þess að gæta
þess, sem hann skildi eftir, á meðan hann
færi til Flaxman-eyjar til þess að fá te og
skotfæri fyrir það, sem hann hafði á sleð-
anum. Hann bauð okkur að fara til tjald-
staðar síns og tjalda þar, því að vistir
væru nógar til eins eða tveggja daga, og
sagði hann, að konu sinni mundi þykja
vænt um nábýli okkar á meðan hann væri
að heiman. Við fórum þess vegna rakleitt
þangað, sem okkur var til vísað, og komum
þangað eftir tvo daga, vorum þar tvo daga
um kyrt og fórum í veiðiferðir suður á
bóginn, en veiddum ekkert. Að vísu sáum
við nokkur hreindýr fyrsta daginn, en fyrir
mistök tókst okkur ekki að komast í færi
við þau. Kjötbirgðir Oyarayak’s voru farn-
ar að ganga mjög til þurðar á þriðja degi
svo að okkur kom saman um, að betra
væri fyrir konu og börn Oyarayak’s að
losna við okkur, heldur en að búa við
sult og seyru okkar vegna. Þess vegna
hjeldum við vestur á bóginn og ætluðum
að vitja birgðanna, sem við skildum eftir
við Kuparúk-á 8. október. Við reyndum líka
að veiða þar, en fengum ekkert. Sáum þar
ekki annað en gamlar hreindýraslóðir.
Á flestum árstíðum verða menn fyrir tals-
verðum óþægindum af hillingum á þessum
slóðum, en þó einkanlega á vetrum. Á
þessum veiðiförum varð jeg oft fyrir mis-
sýningum, bæði af því að hlutir virtust
óeðlilega stórir, og gerðu ýmist að koma í
ljós eða hverfa, hvað eftir annað á snjó-
breiðunum. Þar sem menn eiga von á hrein-
dýrum, búast þeir við, að hver dökkur
dill, sem þeir sjá, hljóti að vera hreindýr.
Jeg var þessu óvanur, og fyrstu fjóra dag-
ana, sem jeg var nálægt Kuparúk-á, þóttíst
jeg oft sjá hreindýr, en það var ekkert
annað en missýning, sem glöggt kom í ljós
af því, að í snjónum sáust engin för, þeg-
ar jeg kom þar, sem jeg þóttist hafa sjeð
þau.
Þegar við höfðum árangurslaust svipast
eftir hreindýrum nokkura daga, hjeldum við
áfram vestur á bóginn, og 30. október sá-
um við hreindýrahóp. Hann var að hverfa
fyrir hæð, þegar við komum auga á hann,
svo að við vissum ekki nákvæmlega, hvert
hann stefndi. Þess vegna fóru tveir skræl-
ingjarnir saman í eina átt, en jeg í aðra,
til þess að komast fyrir þau. Nú vildi svo
til, að þeir rákust á hópinn, en jeg ekki.
Þeir skutu eitthvað 30 eða 40 skotum á
góðu færi, en drápu ekki nema tvö dýr.
Mun það hafa orsakast af því, að ofurlítil
þoka lá yfir, svo að þeir hafa ætlað þau
fjær en þau voru og skotið yfir þau.
31. október náði Oyarayak okkur. Hafði
hann haldið á eftir okkur með fjölskyldu
sína og dró okkur uppi, því að við höfð-
um farið hægt, sumpart vegna þess, að við
áttum hálfvegis von á honum. Hann hafði
sagt, að hann vildi gjarna verða okkur
samferða til Colville, til þess að heimsækja
dóttur sína, sem þar hafði alist upp.
1. nóvember hjeldu skrælingjarnir með
sleða okkar með ströndum fram, en jeg
fór yfir land, nokkurum mílum innar, eins
og jeg var vanur, til þess að svipasf eftir
hreindýrum eða slóðum þeirra. En þenna
dag rakst jeg ekki á þau, en hitti fyrir
mjer bjarndýrsslóð, og lá hún beint á land
upp. Skrælingjarnir höfðu líka sjeð slóðina
niður við sjó, og jeg sá i sjónauka, að
þeir voru að ráðgast um, hvað gera skyldi.
Jeg flýtti mjer til þeirra, sagði þeim að
tjalda og tók Natkusiak skrælingja með
mjer til þess að rekja feril bjarnarins og
höfðum við ljett æki og nokkura hunda.
Skrælingjarnir hugðu, að við mundum
ná bjarndýrinu eftir hálfan dag. Það mundi
hafa grafið sig i fönn til þess að liggja
þar í dvala út veturinn. En þeir höfðu á
röngu að standa í þessu eins og mörgu
öðru, viðvíkjandi háttum dýra. Við röktum
ferilinn þenna dag og næsta. Það var
hörkufrost og nokkur skafrenningur. Við
mundum þó varla hafa hætt eftirförinni
þriðja daginn. ef ekki hefði viljað svo illa