Úti - 15.12.1929, Blaðsíða 28

26
LJ T I
þrátt fyrir alt. — Fjelagar! Hólm læknir
lengi lifi!«
Þeir æptu þrefalt húrra, svo að glumdi
í litlu, bókfyltu lesstofunni.
Hólm læknir greip alls ekki fyrir eyrun.
Það, sem honum hefði fundist óhugsandi
kvöldinu áður, var nú skeð. Á einu kvöldi
var öll misklíð milli læknisins og drengj-
anna í þorpinu horfin út í veður og vind.
En þetta var líka aðfangadagskvöld.
Skömmu síðar óku nokkrir bændur fram
hjá læknishúsinu. Þeir komu úr jólaboði
í kaupstaðnum og voru á heimleið. Urðu
þeir steinhissa, er þeir heyrðu hávaðann
inni hjá lækninum. Hestarnir voru stöðvaðir
og einn mannanna steig út úr vagninum
til þess að vita, hverju þetta sætti. Setjum
svo, að þetta væru innbrotsþjófar!
En hann komst ekki lengra en að hlið-
inu. Gegnum opinn gluggann heyrði hann
rödd Hólms:
»Jeg þakka ykkur fyrir kvöldið. Viljið
þið syngja eitt lag fyrir mig áður en þið
farið heim?«
Átta drengjaraddir sungu:
»Af himnum ofan boðskap ber
oss, börnum jarðar, englaher.
Vjer fögnum þeirri fregn í trú;
af fögnuð hjartans syngjum nú«.
Bóndinn hristi höfuðið forviða og sneri
aftur.
A. G. þýddi.
Vetrarsöngur.
(Lag; Sig bældi refur — )
Þótt komi vetur og kæfi snjó
yfir landið,
þá glymur æskunnar hæ og hó
yfir landið,
og fjörið svellur í sin og æð
og söngur gellur, þótt ei sje væð
mjöll um landið.
Komið, æskumenn, út í byl,
allir saman,
að finna og reyna ykkar eigin yl,
allir saman.
Og niður skjótist á skíðum fell,
á skautum þjótið um glerhál svell.
Gaman, gaman!
Að finna máttinn í sjálfum sjer
sigur vinna,
að ljósi og hita í lundu sjer
leita og finna —
já, það er vormanna vor og laun,
og veitir þor gegn um hverja raun:
að vinna og finna.
A Sigm.
Kjánaleg spurning.
Mjög frægur guðfræðidoktor hafði ver-
ið að prjedika í þorpi einu og var nú á
leið heim til sín. Hann var í leiðslu og Ijet
hestinn lötra hægt áfarm. Loks tók hann
eftir því að hann var kominn af rjettri
leið. Litlu seinna mætti hann bónda
nokkrum og spurði hann til vegar.
Bóndinn þekti hann aftur og sagði:
„Flerra! þjer eruð góður maður. Jeg
heyrði yður prjedika í kirkjunni okkar,
og jeg man meira úr ræðunni yðar en
nokkurri annarri, sem jeg hefi lieyrt.
Jeg gæti vel hlýtt á fimm, sex slíkar ræð-
ur“.
„Agætt, vinur minn,“ sagði klerkur.
„Þú skalt einhverntíma fá að heyra
meira. En segðu mjer eitt — hvar er
vegurinn, sem liggur til S.
„Ha, ha!“ hló bóndinn. „Guð forði
mjer frá, að fara að kenna manni, sem
veit alt, jafn einfalt atriði og þetta! Auð-
vitað eruð þjer að gera gabb að mjer.
Hvert smábarn þekkir leiðina til S. Verið
þjer sælir, herra!“ Og bóndinn hjelt leið-
ar sinnar.
J