Úti - 15.12.1929, Blaðsíða 24

22
ÚTI
JÓLATRJEÐ HJÁ HÓLM LÆKNI.
EFTIR C. REINHARD.
Hólm læknir hallaði sjer aftur á bak í
mjúkum hægindastólnum og bljes vindil-
reyknum út í loftið í glæsilegum hringum.
Síðan mælti hann hvatskeytlega.
»Nei, nei, góði minn. Nú á dögum eru
drengir argvítugir dónar«.
»Drengir eru altaf drengir«, svaraði hús-
bóndinn, Dehlsen verkfræðingur.»Og hvernig
vorum við, læknir góður, þegar við vorum
drengir? Manstu nokkuð eftir því, að Ás-
geir nokkur Hólm, Iæknisnemi, lagði einu
sinni í byrjun kenslustundar púðurkerlingu
undir stól hins æruverðuga prófessors? Og
hinn sami Hólm var þó enginn óviti þá —
eða hvað! Drengir eru engan veginn verri
nú en áður, jafnvel heldur skárri«.
»Skárri! Ja, hvað heyri jeg! Eða hvernig
viltu rökstyðja það?«
»Jú. Jeg held að þeir sjeu nokkru betri.
Þeir hafa að minsta kosti betri skilyrði til
að verða góðir. Skátafjelög, Sjálfboðalið
drengja og K. F. U. M. safna þeim saman
undir merki sín, og þar eignast þeir hug-
sjónir og markmið, sem eru hærri og hreinni
— og jafnvel sannari — en við þektum á
drengjaárum okkar. Tak þú eftir orðum
mínum, læknir. Sá tími mun koma, er skoð-
un þín á drengjum breytist«.
»Breytist! Ertu genginn af göflunum,
Dehlsen! Nei, þetta tekur nú yfir alla þjófa-
bálka!« æpti læknirinn æstur. »Fyrirgefðu
annars vanstillingu mína. En að jeg-------
— aldrei, Dehlsen, aldrei, segi jeg!«
Þeir sátu þegjandi litla hríð. Þá tók lækn-
irinn til máls:
»Þegar jeg var á leið hingað til þín í
kvöld, fjekk jeg hvorki meira nje minna en
fimm snjókúlur í hausinn. Hvernig lýst þjer
á það?«
Verkfræðingurinn ypti öxlum.
»Snjókúlur eða púðurkerlingar. Hvort vilt
þú heldur?« sagði hann og brosti.
»Nú — það er dáfallegt að heyra, hvernig
þú leysir úr þessari spurningu. Ef einhver
drengur heyrði þessi ummæli þín, Dehlsen,
mætti ganga að því vísu, að hann vitnaði
til þeirra hvert sinn, er hann hefði sýnt af
sjer strákskap. Afsökunin yrði þessi: Dehl-
sen var miklu verri, þegar hann var dreng-
ur. Hvað finst þjer nú sjálfum? Lagleg af-
sökun eða hitt þó heldur!«
Klukkan sló tíu mjúk högg.
Læknirinn stóð upp og bjóst til brott-
ferðar. í sama bili kom frú Dehlsen inn í
stofuna.
»Við vonumst þá eftir yður hingað á að-
fangadagskvöld, Hólm læknir«, sagði hún.
»Á aðfangadagskvöld?« Læknirinn leit
undrandi á hana.
»Já, það var satt, læknir. Því hafði jeg
alveg gleymt«, sagði verkfræðingurinn.
»Konan mín bað mig að spyrja þig að,
hvort þú vildir ekki líta inn til okkar á að-
fangadagskvöld. Og þú vilt það auðvitað».
»Nei, jeg þakka. Nei, jeg verð heima,
Dehlsen. Annars þakka jeg yður, frú. Nei,
jeg sit heima í kofa mínum. Jeg er frábit-
inn öllu þessu jólabrauki, átveislum, jóla-
trjám og þvílíku — en misvirðið það ekki
við mig, frú Dehlsen. Jeg kann best við
minn venjulega, óbrotna miðdegisverð og
fæ mér kanske — jeg legg áherslu á þetta:
kanske — gott toddý um kvöldið. Enga
bruðlunarsemi fyrir þá tilviljun, að þetta
er aðfangadagskvöld. Jæja. Verið þjer sæl-
ar, frú. Þökk fyrir vingjarnlegt boð. Vertu
sæll, verkfræðingur«.
Útidyrahurðin skall aftur. Hólm læknir
þrammaði eftir Pistólugötu, klæddur loð-
kápu, með pípuhatt á höfði. Hatturinn sat