Úti - 15.12.1929, Blaðsíða 5

ÚTI
3
þeim hvalbein í sleðdrögur. Þeir komu
kvöldið eítir og íjölduðu hjá okkur og fóru
tafarlaust að búa sig til þess að leggja net.
Við áttum nokkur ágæt net í báti okkar,
og jeg hafði sagt við skrælingjana, fylgd-
armenn mína, að rnjer þætti ráðlegt að
leggja þau, til að reyna, hvort nokkuð veidd-
ist. En þeir staðhæfðu, að þar væri eng-
inn fiskur. Jeg vissi þá ekki, hvaða skoð-
anir skrælingjar hafa á ókunnum stöð-
um. Þá hafði jeg að eins verið með þeim í
nánd við heimkynni þeirra, og þar vissu
þeir nákvæmlega, hvar leggja skyldi, og
hvar ekki yrði fiskvart. Jeg veit nú, að þeir
búast aldrei við að finna neitt þar, sem
ekkert hefir áður fundist, og af því að þeir
vissu ekki til, að nokkur hefði veitt fisk í
Smithflóa, þá voru þeir sannfærðir um, að
þar væri fisklaust. Nú þegar mínir menn
sáu, að hinir fóru að leggja, þá vildu þeir
óðir og uppvægir fresta för okkar, og fara
lika að veiða. En jeg hjelt þó fast við það
að halda af stað næsta morgun, og við
lögðum ekki netin, en nutum þó góðs af
fiski þeim, sem hinir veiddu rjett við dyr-
nar hjá okkur. Þeir veiddu vel og var mjer
þetta góð kenning, sem hefir oft síðan
orðið mjer hvöt til þess að leggja leið
yfir svæði, sem skrælingjar hafa talið ger-
sneydd allri veiði. Sjálfur hefi jeg oftast
veitt þar vel.
Þess vegna Iögðum við af stað næsta
morgun frá Smithflóa. Við höfðum löngu
áður borið alt á land úr skútu okkar og
búið tryggilega um allar vistir.
Fyrstu dagana gerðist ekkert til tíðinda.
Við hittum enga skrælingja og höfðum ekki
heldur búist við því, þó að kofar þeirra
sjáist víða með ströndinni, gamlir og hálf
fallnir, og minni á fjölmenni skrælingja, sem
áður hefir verið á þessum slóðum. En víð
Halkett-höfða urðum við fyrir óvæntu atviki
23. september. Við sáum siglur á skipi,
nokkurar mílur undan landi, og var auð-
sætt, að það hefði frosið inni. Daginn eftir
fórum við rannsóknarferð út að skipinu.
Reyndist það vera hvalveiðaskipið Olga,
en skipstjóri var William Mogg. Olga hafði
ætlað að komast vestur til Kyrrahafs.
Þeir höfðu farið fram hjá öðru hvalveiða-
skipi, Rosie H, nokkuru austar, og bjugg-
umst við, að það hefði frosið inni skamt
frá Jones-ey, rjett fyrir austan Calville-ósa.
En á því skipi átti jeg von á vistum. Olga
hafði lent á grynningum 11. september,
eitthvað þrjár mílur (enskar) undan Halkett.
Annars hefði hún sennilega komist heilu
og höldnu í tæka tíð til Barrow-tanga. En
áður en þeir komust af grynningunni, hafði
kólnað í veðri, sjóinn lagt og þeir fest
sig í ísnum og urðu nú að sitja þar, sem
þeir voru komnir, í eina 8 mánuði. Skipið
var í tvens konar hættu statt, það gat
brotnað fyrir ísreki eða borist til hafs. Skip-
stjórinn hafði þess vegna flutt mest af vist-
unum til lands og var að búast til þess að
yfirgefa skipið og ætlaði að fara með skips-
höfnina til Barrow-tanga.
Mogg skipstjóri tók okkur tveim hönd-
um. Við vorum dag um kyrt hjá honum,
en hann lagði að okkur að vera lengur.
En við þáðum það ekki, því að við bjugg-
umst við, að fjelagi okkar Dr. Anderson
hlyti að vera fastur í ísnum einhversstaðar
austan við Flaxman-ey, og okkur var nauð-
syn á að hitta hann, til þess að við gæt-
um borið ráð okkar saman viðvíkjandi
vetursetunni. Jeg vissi ekki heldur hvernig
honum kynni að líða. Jeg þóttist raunar
vita, að flokkur hans væri fær um að afla
sjer vista með veiðiskap, en þó var mjer
órótt, á meðan jeg fekk ekki sannar fregnir
af honum, og jeg bjóst við, að honum
kynni að fara eins, á meðan hann frjetti
ekki til okkar.
Þegar við hjeldum austur eftir 27. sept.
reyndist isinn ekki öruggur úti fyrir mynni
Colville-ár, svo að við urðum að þræða
með Iandi og taka á okkur marga króka,
því að ströndin er með víkum og nesjum.
Við skutum þar nokkura seli og rjúpur,
endur og máfa öðru hverju. Við vorum
ekki í neinu vistahraki, því að á æki okkar
voru full 200 pund af vistum auk skotfæra