Morgunblaðið - 26.08.2022, Blaðsíða 19

MINNINGAR 19
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 26. ÁGÚST 2022
alfína og eitursnjalla formála sem
er þá líklega með hans seinustu
skrifum. „Þetta eru frábærar
bækur. Ætla að gefa Kolbeini
syni mínum Ljóðveldið Ísland, ég
held að sú bók geti kveikt áhuga
ungs fólks á ljóðlist. Ég er búinn
að stútfylla hann af ljóðlínum,
elsku drenginn. Hann situr á
Tenerife og sendir mér línur eftir
Stein Steinarr. Svona spillir mað-
ur ungviðinu,“ sagði Eiríkur við
mig og í orðunum þessi skemmti-
legi vafningur af sjálfshæðni og
kærleik sem einkenndi svo margt
sem hann sagði. Og auðvitað
stoltið yfir ástkærum syni sínum,
Kolbeini Orfeusi.
Hann kvaðst líka vera með
þrjú eigin verk í smíðum seinustu
mánuði. Í skrifum Eiríks var allt-
af ákefð og ástríða, dáleiðandi
hrynjandi og sláttur sem hann
átti einn. „Rétt á meðan við lifum,
rétt á meðan við deyjum“, það
verður titillinn á minni bók,“
sagði hann við mig fyrir nokkrum
vikum. „Farðu með það hægt, ég
treysti þér.“ Ég lofaði að setja
titilinn í leynihólf en nú dreg ég
hann úr leynihólfinu því að titill-
inn talar nú svo nístandi til mín í
kjölfar þessara sorgarfrétta; seg-
ir svo margt, kannski allt. Rétt á
meðan við lifum, rétt á meðan við
deyjum. Þessi hverfula andrá
sem hefur enga merkingu en þó
alla merkingu, lífið.
Lokaorð Eiríks í samtali okkar
fyrir tíu dögum voru: „Hlusta nú
á Low á fullu blasti, Bowie mun
ganga af manni dauðum.“ Ekki
var það Bowie blessaður í þessu
tilviki, en angurvær huggun þó
að vita að Bowie hafi verið með
þessum fallega dreng til hinstu
stundar. Í gegnum Bowie lá sterk
og óslitin taug okkar á milli, sú
sterkasta.
Dauðinn kom í ágúst, vetur
kom í ágúst, tíminn afhjúpaði sitt
djöfullega eðli. Orðin fjúka í vind-
inum um Vesturbæinn. Blíðlynd-
ur og ljúfur, eldskarpur og með
ríka réttlætiskennd, í senn sterk-
ur og viðkvæmur, í senn kald-
hæðinn og rómantískur, hlýr og
forvitinn, örlátur, alltaf örlátur,
alltaf gefandi, með sitt skelmis-
lega bros og óræðan glampa í
augum, dansandi á línu á víxl yfir
kastljósum og kafaldsmyrki í sín-
um skjannahvítu buxum, svo
grannur að stundum fannst
manni hann ætla að leysast upp
fyrir framan augun á manni og
breytast í svartar iðandi nótur.
Og núna stíga þær upp, þyrlast út
í buskann og við heyrum tónlist
hverfa í fjarskann en vera samt
svo nærri. Ekkert hefur breyst.
Allt hefur breyst.
Sindri Freysson.
Hann barði að dyrum fundar-
herbergis Rásar 1 fyrir um ald-
arfjórðungi. Í svörtum leður-
jakka, svörtum gallabuxum,
svarthærður, með svarta gler-
augnaumgjörð og svarta skegg-
rót. Fyrir sátu starfsmenn bók-
mennta- og menningarsviðs
rásarinnar að ræða efni og
aðferðir í dagskrárgerð. Hann
viðurkenndi síðar að hafa verið
skíthræddur við þetta óárenni-
lega gengi – lét þó tilleiðast og
slóst í hópinn með sitt farteski.
Eiríkur Ómar Guðmundsson
var fræðimaður, rithöfundur,
skáld, harmonikku- og píanóleik-
ari, söng og dansaði. Ekki síst í
þemagleðskap, afmælisfagnaði
og öðrum uppákomum sam-
starfsmanna. Oft.
Hann var bjartur svartálfur,
Láki jarðálfur, jafnvel Gottfried
Leibnitz – allir í senn. Gat glatt
og hvatt samstarfsfólk en fyrr en
varði brjálað suma þeirra; snúið
öllu og öllum á haus með stór-
kostlegum yfirlýsingum um
ágætasta stjórnarfar, menningu,
vondar, góðar og framúrskarandi
bókmenntir, skipulag, efnahag og
ástand í þessum allra besta heimi
allra heima. Áður en menn vissu
voru þeir orðnir arfaillir, svöruðu
fullum hálsi með látum og skelltu
hurðum. Endaði með hlátrasköll-
um. Oftast.
Þegar Eiríkur kom inn í
starfsmannahóp Rásar 1 var
hann vel þegin nýjung, bæði af
okkur starfsmönnum og hlust-
endum. Hann hafði ekki fengið
„Útvarp Reykjavík“ í æð eða með
móðurmjólkinni. Fjarri honum
að líta á sig einungis sem opin-
beran starfsmann, hann var
útvarpsskáld sem lagði óhikað
orð í belg.
„Menning er að gera hlutina
vel,“ sagði Þorsteinn heitinn
Gylfason heimspekiprófessor.
Stakir þættir Eiríks, þáttarað-
ir og viðtalsþættir voru með
ágætum. Pistlar hans um stöðuna
í samfélags-, stjórn- og menning-
armálum landsmanna í lista- og
menningarþáttum rásar 1 síð-
degis á virkum dögum, fluttir
eins og honum einum var lagið,
féllu mörgum vel í geð. Öðrum
var meinilla við efni þeirra og
framsetningu. Þessir höfðu betur
og sú rödd hans þagnaði. Hann
sagði þá tíma skrýtna, skrýtið að
mega ekki segja neitt. Áður hefði
hann mátt segja allt. Nú væru
nýir tímar, ekki góðir.
Erfiður biti að kyngja fyrir
þann sem sagði útvarpsmann
selja sálu sína og gefa allt; augna-
ráðið, röddina, allt.
Þrátt fyrir þessar játningar
bar Eiríkur hulinshjálm. Fáir
þekktu kvikuna sem ólmaðist þar
undir. Með glampa í augum skipti
hann svörtum klæðum út fyrir
hvít. Og hvíti hesturinn hélt sína
leið inn í myrkrið.
Við syrgjum góðan félaga, við
söknum hans, mikið. Og þökkum
honum, mikið.
Öllu hans fólki sendum við
innilegar samúðarkveðjur.
Ragnheiður Gyða Jónsdóttir
og Ævar Kjartansson,
starfsmenn Ríkisútvarpsins
um langa hríð.
Eiríkur var útvarpsskáld, það
mesta sem við höfum átt. Undri
var það líkast hvernig þessi
drengur frá Bolungarvík gat náð
hlustum þjóðarinnar. Vikulegum
mánudagspistlum hans strax að
loknum fjögurfréttum mátti eng-
inn missa af – og það löngu eftir
að línuleg dagskrá var liðin undir
lok. Ekki að við ættum von á nein-
um stórmælum eða áríðandi skila-
boðum heldur hinu óvænta. Töfr-
unum. Flutningurinn var kapítuli
út af fyrir sig, hvernig hann lék
sér að því að skipta um tóntegund
í miðri setningu, hækkaði sig
kannski um áttund til að leggja
áherslu á eitthvað sem honum of-
bauð í tíðarfari eða tíðaranda. Sí-
fellustíll stráður óvæntum gull-
kornum á borð við: „Svo birtir af
degi, það er hefð fyrir því.“
Útvarpið, þessi hverfuli miðill,
í þokkabót á tímum holskefl-
umiðlunar þegar allt fer jafnóð-
um í glatkistuna og samt man
maður einstaka pistla Eiríks, þeir
ná að lifa.
Skáld og listamenn sakna vin-
ar í stað, umfjöllun hans var aldr-
ei formsatriði heldur innlifuð og
ástríðufull. Maðurinn sjálfur eft-
irminnilegur þar sem hann sveif
um ganga útvarpsins eins og eng-
ill á strigaskóm og glaðlegt ávarp
hans gjarnan fylgt eftir með:
„Ertu ekki góður?“
Síðan fréttin óheyrilega barst
úr miðlinum sem var hans hafa
margir rifjað upp ljóðlínur Jón-
asar: „Skjótt hefur sól brugðið
sumri“ og „Séð hef ég svaninn
fljúga“ og jafnvel „Ég veit að lát-
inn lifir“ … í viðleitni til að fylla
tómið sem hann skilur eftir. Í
hugann koma orð Eiríks sjálfs í
minningarorðum um David Bo-
wie: „Þegar miklir listamenn
falla frá losnar mikil orka.“
Megi sú orka ganga til liðs við
allt sem honum var kært og dýr-
mætt. Að aftur birti af degi.
Pétur Gunnarsson.
Eiríkur Guðmundsson var ein-
staklega fær dagskrárgerðar-
maður eins og allir dyggir hlust-
endur Rásar 1 þekkja. Hann
sinnti um árabil menningarum-
fjöllun af ýmsum toga bæði í
Víðsjá og Lestinni og gerði það af
áhuga, þekkingu og ekki síst mik-
illi ástríðu. Hann vakti oft bæði
athygli og umtal fyrir pistla sína.
Þar tók hann til umfjöllunar allt
milli himins og jarðar, og sú um-
fjöllun var gjarnan bæði óvenju-
leg og skemmtileg.
Eiríkur var einnig góður og
áhugaverður rithöfundur og ljóð-
skáld. Ljóðbréf nr. 3, sem barst
ljóðaunnendum snemma á síð-
asta ári, innihélt tvö ljóð eftir
hann. Þar fjallaði hann í öðru
þeirra um hauströkkrið og gaf í
hinu hollráð um ástarsambönd.
Þar segir m.a.: „Ef ástin kviknar
á fimmtudegi, mögulega að
kvöldlagi, er prýðilegt ef hún
fölnar á fimmtudegi, nákvæm-
lega hálfum mánuði síðar, helst
síðdegis.“ Í ljóðinu Kvöld er ljóð-
mælandinn að bíða eftir nýja
hauströkkrinu, þegar tækifæri
gefst m.a. til að stokka spilin upp
á nýtt. „Ég ætla ekki að gefa þau,
spilin, heldur halda þeim þétt að
sjálfum mér. Sjá mína eigin speg-
ilmynd sem hvergi framkallast
betur en í nýja hauströkkrinu
sem felur allt og leiðir allt í ljós.“
Við áttum stutt samtal á síð-
asta ári um þessi tvö fallegu ljóð,
töfra hauströkkursins og heppi-
lega lengd ástarsambanda. Nú er
Eiríkur farinn og við sem eftir er-
um bíðum eftir hauströkkrinu.
Fyrir hönd vina hans og sam-
starfsfólks hjá Ríkisútvarpinu
færi ég aðstandendum hans og
vinum einlægar samúðarkveðjur.
Stefán Eiríksson
útvarpsstjóri.
Daginn sem Eiríkur dó birtist
viðtal Kate Kellaway í breska
dagblaðinu Guardian við þýska
kvikmyndaleikstjórann og rithöf-
undinn Werner Herzog. Þar er
hann meðal annars spurður hvort
hann skynji persónur sínar – og
manneskjur yfirleitt – sem óræð
fyrirbæri. Í svarinu vitnar Herzog
í kvikmyndina Woyzeck en þar
segir ein persónan að allar mann-
eskjur séu hyldýpi og að svimi bíði
þeirra sem gefa sig eftir því.
Eiríkur hefði kunnað að meta
viðtalið. Náðargáfa hans í heimi
skáldskapar var skjalfest. Sama
gildir um hæfileika hans í skynj-
un á stefnum og straumum í
menningu og samfélagi sem fann
sér farveg á öldum ljósvakans um
áratugaskeið í ógleymanlegum
viðtölum, bókmenntaþáttum og
pistlum. Hann fæddist yst í Ísa-
fjarðardjúpi og kann að hafa ferj-
að með sér sjónarhorn sem ekki
öllum er gefið í hundrað og ein-
um. Viðmót hans var jafn dýr-
mætt og sjónarhornið, ofið úr
djúphygli, ljúfmennsku, gjafmildi
og einhverju sem verður ekki
fært í orð. Enginn á Íslandi mátti
missa Eirík, við vitum það.
Kannski er það tímanna tákn
að hann hafi orðið fyrir opinber-
um réttarhöldum vegna umfjöll-
unar um bók í einu af jólabóka-
flóðunum. Afstaða hans til
fagurbókmennta hafði verið túlk-
uð sem skortur á samlíðan og þar
með var fjandinn laus. Þótt tím-
arnir séu aðrir er eitthvað í rétt-
arhöldunum sem minnir á átökin
um módernisma á Íslandi um
miðja síðustu öld. Gjáin sem þá
myndaðist milli bókmenntavina
tekur í það minnsta lengi við.
Hvernig sem vindarnir blésu í
borginni og menningu hennar
minnti vegferð Eiríks stundum á
örlög skálda fyrri tíma sem höfðu
allt að gefa í veröldinni en hlutu
sjálf að hverfa úr henni fyrir ald-
ur fram. Síðastliðið haust átti
hann að vera með okkur á Ísafirði
og spá þar í heyranda hljóði í
skáldsögu sína 1983, til heiðurs
slagkrafti Vestfjarða í íslenskri
bókmennta- og menningarsögu. Í
fluginu vestur var sætið hans
autt, atvik sem þá var hægt að
skýra og fól jafnvel í sér fögur
fyrirheit en varð að fyrirboða um
ferðalok. Enginn fyllir skarð Ei-
ríks en ekki einu sinni guðir geta
rænt okkur ómældum gjöfum
hans.
Votta fjölskyldu hans og vin-
um mína innilegustu samúð.
Birna Bjarnadóttir.
Án Eiríks Guðmundssonar eru
bókmenntir okkar og fjölmiðlar
fátækari. Minningin um mikinn
listamann lifir. Ég votta fjöl-
skyldunni samúð mína.
Fleira en í fyrstu mun hafa virzt
er svo andskoti satt
að það er óskrifandi.
(Sigfús Daðason)
Snorri Másson.
Eiríkur Guðmundsson leit á
David Bowie, einn mesta tónlist-
arsnilling 20. aldarinnar, sem
eins konar sálufélaga. Bowie var
engin venjuleg poppstjarna held-
ur fjölhæfur listamaður, eigin-
lega náttúruafl sem mótaði tíð-
arandann með víðtækum áhrifum
sínum, langt út fyrir svið tónlist-
arinnar. Hann var innblástur fyr-
ir fólk á sviði lista, fræði-
mennsku, tísku og pólitíkur og
fyrir hina jaðarsettu með „andro-
gynous“ útliti sínu og öllum þeim
öðrum sjálfum sem hann notaði í
listsköpun sinni. Skáld, hugsuður
og andlega leitandi. Eiríkur, út-
varpsmaður, fræðimaður, rithöf-
undur, næmur á fólk og skarp-
greindur, tengdi við þessa
afburðasnjöllu veröld Bowies
vitsmunalega og tilfinningalega.
Árið sem Eiríkur fæddist var
tímamótaverk Bowies, Space
Oddity, frumflutt á sama tíma og
fyrsta geimfarið landaði mönnum
á tunglinu. BBC bannaði spilun
lagsins vegna textans um geim-
farann Major Tom, sem missti
jarðsamband og hvarf út í geim-
inn – en það var spilað samt! Ann-
að sjálf Bowies sem heillaði Eirík
var Ziggy Stardust, geimveran
sem notaði útvarp til að koma
boðskap um von til mannkyns
andspænis miklum hamförum.
Eiríkur var ekki passívur
aðdáandi Bowies, sem lýsti tón-
smíðum við leitina að Guði. Held
að leitin að hinu andlega og þráin
eftir æðra réttlæti hafi verið sá
kjarni í listsköpuninni sem gerði
það að verkum að Bowie, með öll-
um sínum öðrum sjálfum, varð
eins konar annað sjálf Eiríks –
sem útvarps- og fjölmiðlamanns.
Með pistlum sínum í útvarpi
kom hann við kaunin á valdhöfum
og áhrifafólki. Afleiðingar þess
taka sinn toll. Eiríkur var ekki
vellauðug og heimsfræg rokk-
stjarna sem gat ögrað samtíman-
um – heldur starfsmaður á rík-
isstofnun sem er hugsanlega á
köflum hallari undir kerfishugsun
en þau háleitu markmið að vera
vettvangur lýðræðislegrar um-
ræðu og mismunandi skoðana.
Það vakti ekkert annað fyrir
Eiríki en að kalla eftir betra sam-
félagi – þannig dró hann upp ein-
falda mynd af Bolungarvík æsku
sinnar, þar sem pabbi hans var
kennari, móðir hans ljósmóðir,
útgerðarmaðurinn í plássinu vel
liðinn og bræður hans „allt góðir
menn“.
Man fyrst eftir Eiríki haustið
1993 á ritstjórn Heimsmyndar í
Aðalstræti 4 þar sem hann stóð
álengdar, dökkhærður, fallegur,
feiminn og athugull. Í júní 2012
sendi hann mér skilaboð um að
hann og mamma hans myndu
koma á kosningaskrifstofuna á
kjördag. Engin von um sigur en
Eiríkur áttaði sig á inntaki fram-
boðsins.
Viðbrögðin við ótímabærum
dauða Eiríks sýna hvað hann
snerti marga persónulega með
velvilja sínum og að það munaði
um rödd hans á hinum opinbera
vettvangi. Eiríkur gaf og gaf af
sjálfum sér.
Í lagi Bowies Soul Love er
fjallað um móður sem syrgir son
er féll í stríði. Við móður Eiríks
langar mig að segja: Sonur þinn
var hugrakkur og færði persónu-
legar fórnir fyrir hugsjón sína um
betri heim – en kveikurinn sem
stjórnaði brunanum í lífskertinu
hans var á margföldum hraða.
Við Kolbein Orfeus langar mig
að segja: Nafnið sem hann gaf
þér felur í sér þá von að framferði
þitt í lífinu verði svo fagurt að þú
hrífir aðra með þér.
Við Vöku, bræður hans og þau
sem elskuðu hann vitna ég í nýleg
skilaboð frá Eiríki með ljóðlínu
Jónasar Hallgrímssonar: Andi
Guðs á mig andi, ugglaust mun ég
þá huggast.
Kveð Eirík, vin minn, með orð-
um Bowies til Major Tom áður en
geimferðin hefst: Megi kærleikur
Guðs umvefja þig.
Herdís Kjerulf Þorgeirsdóttir.
Samkvæmt rökfræði ljóðlist-
arinnar er hver yrðing jafnan
bæði og og ekki og. Hún stað-
hæfir bæði sjálfa sig og andstæðu
sína. Að dvelja í heimi sem lýtur
þessum lögmálum er hvorki auð-
velt né þægilegt. Til þess þarf
maður getu til að sitja kyrr með
efanum og öllum gátunum sem
munu aldrei upplýsast að fullu;
hafa neikvæða hæfni eins og
Keats nefndi það. Eiríkur gerði
sér bústað einmitt á þessu rökkv-
aða svæði óvissunnar, þar sem
hver setning er upp á móti sjálfri
sér. „Það er lína sem ég skil ekki
en skil samt betur en flest ann-
að.“ Þannig talaði Eiríkur og
þannig var hann, gangandi mót-
sögn: alvarlegur og einstaklega
fyndinn, afstæðishyggjumaður
með óseðjandi réttlætiskennd,
dómharður en þó með eindæmum
opinn og næmur, kaldhæðinn og
einlægur í sömu setningu.
Að hitta Eirík var alltaf gaman
og einstaklega örvandi, hugvekj-
andi. Maður þurfti að hafa sig all-
an við. Hugmyndir og tengingar
komu á færibandi, það var eins og
að spila borðtennis. Og þó var
það ekkert líkt því að spila borð-
tennis því borðtennis er leikur en
hjá Eiríki var jafnan allt í húfi.
Enginn afsláttur. Hlutir skiptu
öllu máli og þó auðvitað engu.
Bæði og og ekki og.
Þessa listrænu jafnvægislist
þekkja þeir sem lesið hafa bækur
Eiríks þar sem hugmyndum sem
myndu duga öðrum skáldum í
heilar bækur og ríflega það er
pakkað inn á eina síðu. Þetta
þekkja líka landsmenn allir sem
urðu áheyrendur að gjörningum
Eiríks í útvarpi. Á árunum í
kringum hrunið geystust pistlar
hans eftir öldum ljósvakans;
maður sat daufhuga í umferðar-
teppu á Miklubraut í skammdeg-
ishúmi, með opið fyrir viðtækið,
algerlega óundirbúinn. Eftir að
lestrinum lauk sat maður eftir
forviða eins og maður sem hefur
lent í hvirfilbyl: Hvað var þetta
eiginlega? Blaðagrein, prósaljóð,
einræða, ákæra eða játning? Allt
í senn. Og þó ekkert af þessu.
Bæði og og ekki og. Áhrif Eiríks
á íslenska ljóðagerð og ljóða-
flutning eru vanmetin, ómæld og
munu vara lengi enn. Eiríkur var
skáld af þeirri tegund sem aldrei
tekur sér frídag því skáldskap-
urinn var runninn saman við
hann sjálfan. Eiríkur elskaði ljóð-
listina ákaflega.
Eiríkur var, þrátt fyrir sína
smáþyrna, maður með opið
hjarta og varð manni undarlega
hratt einkennilega kær. Um
þetta vitna margir þeirra sem á
vegi hans urðu. Ég mun sakna
þess að lesa eftir hann nýjar
bækur, hlusta á hann í útvarpinu,
grípa í hljóðfæri og syngja með
honum, spjalla við hann um út-
gáfustúss, lífið og ástina, bók-
menntir og tónlist – allt það sem
öllu skiptir, og þó ekki því ekkert
skiptir máli.
„Elskhuginn breytist í það
sem hann elskar, og svo framveg-
is,“ skrifaði Eiríkur. Fráfall hans
kallar okkur inn á svæði ráðgát-
unnar. Á listanum yfir ráðgátur
er dauðinn efstur á blaði, feitletr-
aður með rauðu bleki. Við neyð-
umst til að iðka okkar neikvæðu
hæfni um sinn þótt fæst höfum
við nógu sterk bein til að dvelja á
því svæði til frambúðar. Eftir
sitja spurningar og svör sem eru
öll á forminu: Bæði og og ekki og.
Kolbeini Orfeusi, fjölskyldu og
ástvinum Eiríks votta ég mína
innilegustu samúð.
Ragnar Helgi Ólafsseon.
Ég er hérna handan við horn-
ið. Bara rétt ókominn. Maður
vissi aldrei hvort Eiríkur kæmi
eða hvenær. Og stundum var
hann horfinn áður en maður vissi
af. Stundum sat hann lengur en
allir aðrir. Hann var ólíkindatól.
Maður hringdi til að athuga með
hann. Já, ég er í næsta húsi. Stutt
í mig. Hann kom. Eða ekki. Ein-
hvern tímann hringdi ég og sagði
að við félagar hans værum fyrir
utan hjá honum þegar hann átti
einmitt að vera kominn í annað
hús að hitta okkur. Ha, eruð þið
fyrir utan? Ég kem! Við hittum
Eirík mun síðar það kvöld á allt
öðrum stað. Eins og alltaf voru
það fagnaðarfundir.
Þegar ég kynntist Eiríki fyrst,
í byrjun tíunda áratugarins, kom
hann mér fyrir sjónir sem yfir-
máta samviskusamur og klár
náungi, hæfileikaríkur, fyndinn
og umfram allt mikill bók-
menntamaður. Í þrjátíu ár höfum
við talað saman um skáldskap.
Lengi vel eiginlega eingöngu um
skáldskap. Við vorum samferða í
gegnum meistaranám í íslensk-
um bókmenntum. Tókum báðir
ástfóstri við Matthías Viðar,
mentorinn okkar. Skrifuðum
báðir lokaritgerðir hjá honum.
Vorum alla tíð síðan undir áhrif-
um hans. Eftir ótímabært fráfall
Matthíasar árið 2004 ritstýrðum
við saman bók um hann. Við Ei-
ríkur lögðum báðir fyrir okkur
menningarblaðamennsku, hann á
Rás 1, ég á Mogga og síðar Les-
bók. Það var botnlaust stuð. Skrif
um bókmenntir og menningar-
ástand voru einhvern veginn
dauðans alvara á þessum árum.
Það varð að skilja við tuttugustu
öldina og taka á móti þeirri nýju
með opinn faðminn. Pólitík þeirr-
ar gömlu var þrúgandi. Marka-
leysi hinnar nýju tælandi.
Eiríkur hélt til á mörkunum, í
millibilinu, á mærunum, utan skil-
greiningar, þar sem ekki var
hægt að ná tökum á honum, á var-
anlegum skilafresti. Um tíma
fannst mér varla hægt að tala við
hann um annað en skáldskap.
Hann steig einhvern óbærilegan
dans í kringum önnur umræðu-
efni. Oft náðum við þó saman um
börnin okkar sem voru jafnaldrar
og samferða í gegnum skólakerf-
ið, yngstu dóttur mína og Kolbein
Orfeus, augastein Eiríks. Og þeg-
ar ég gekk í gegnum skilnað var
Eiríkur til staðar. Þá vorum við
byrjaðir að vinna saman á Rás 1.
Þar reyndist Eiríkur mér líka vel.
Það var alltaf gott að leita til hans.
Það tók samt ófá samtöl mánuð-
um saman að fá hann til þess að
hætta í Víðsjá og búa til nýjan
þátt. Þegar mér tókst að sann-
færa hann um að ég hefði fundið
hárréttan makker þá sló hann til.
Eiríkur og Anna Gyða gerðu
Lestina að kjarnaþætti á Rás 1.
Síðustu árin fóru samtöl okkar
Eiríks að snúast æ meir um
harðnandi baráttu hans við
Bakkus. Þessi samtöl tóku oft á.
Eiríkur fór undan í flæmingi. Og
þegar hann loksins virtist viður-
kenna vandann var eins og verk-
efnið yxi honum í augum. Sjálfur
varð ég smám saman máttvana
og á síðustu mánuðum pirraður,
reiður, vonsvikinn. Eftir erfiðan
viðskilnað við Útvarpið síðastlið-
ið haust ætlaði Eiríkur jú að
koma aftur. Við vorum búnir að
ræða það ítrekað. Já, ég kem!
Auðvitað! En hann kom ekki. Að
þessu sinni hafði ég ekki einu
sinni leitt hugann að því að það
væri raunverulegur möguleiki,
þrátt fyrir aðvaranir um annað.
Það fyrsta sem ég hugsaði var
hvers vegna ekki mætti taka
fram fyrir hendurnar á fólki í
þessari stöðu. Ég sit uppi með þá
spurningu og afneitunina á þeim
möguleika að Eiríkur gæti látið
sig hverfa endanlega. Núna!
Löngu áður en öllu átti að ljúka.
Þröstur Helgason.