Úrval - 01.11.1982, Qupperneq 16

14
ÚRVAL
inn ofanjarðar var ekki í sambandi,
samkvæmt hans eigin fyrirmælum.
Heyrn hans í hellinum varð skarpari
með hverjum degi. í neðanjarðar-
hvelfingu í grennd við hann drupu 10
til 15 dropar af vatni daglega af
kristöllunum T loftinu. Fyrst heyrði
hann ekki til þeirra. Eftir viku heyrði
hann greinilega er droparnir féllu á
hellisgólfið. Lokadaga tilraunarinnar
vakti þetta hljóð hann af svefni eins
og byssuskot.
Sú tilfínning gerðist æ áleitnari að
fengi hann að sjásólina, dagsbirtuna,
þó ekki væri nema öðru hvoru,
myndi honum finnast bærilegra að
þola einveruna. Er hann renndi niður
rennilásnum á svefnpokanum sínum
þegar hann vaknaði, uppgötvaði
hann að ljós barst til hans I gegnum
tjaldið. I fyrsta skipti sem þetta bar
við skreið hann upp úr svefn-
pokanum og reif opið tjaldið en það
var ekkert að sjá nema myrkrið. Hann
varð að viðurkenna að auk ofheyrna
var hann líka farinn að sjá ofsjónir. í
slíkum tilvikum var hjálp í að hafa ljós
á kerti eða námulampa. En kerta-
birgðirnar þurru fyrr en hann hafði
gert ráð fyrir. Hann gat setið og
slakað á í myrkrinu en hann gat ekki
kannað hellinn án lampa. Þar sem
Júrí gerði sér Ijósar hættur neðan-
jarðarvölundarhússins, yfirgaf hann
aldrei tjaldstaðinn án þess að hafa
með sér áttavita og kort þrátt fyrir frá-
bært áttaskyn.
Æ fleiri nöfn birtust á kortinu af
Kristalnaja. Hann gaf sjálfur neðan-
jarðarhellunum nöfn: Fíllinn,
Steinsúlan, Gotneski salurinn,
Steinblokkasalurinn. Eftir nokkurt
hik ákvað Júrí að kanna síðastnefnda
hellinn. Risavaxnar steinblokkir,
sumar allt að 10 metra háar, voru í
haugum á hellisgólfinu. Hann vissi
vel að ef hann dytti gæti hann fallið
10 metra og að enginn væri til að
hjálpa honum ef hann meiddist
alvarlega.
Þrátt fyrir það hélt hann áfram at-
hugunum sínum þótt ekki væri gert
ráð fyrir þeim í áætlununum. Það er
eitthvað í manninum sem knýr hann
til þess að klífa fjöll, þótt hann eigi á
hættu að falla niður í hyldýpi og sé að
niðurlotum kominn af mæði, og til
þess að skríða inn um þröng op þótt
hann viti ekkert hvað er fyrir innan.
Eitt sinn óð Júrí yfir grunnt vatn í
fjarlægum afhelli og var kalkskel ofan
á því. Hann vissi að enginn maður
hafði nokkru sinni fyrr rofið þessa
skel með fætinum og hann var stoltur
af því að verða fyrstur manna til þess.
Eftir þrjátíu daga þögn bárust Júrí
skilaboð I gegnum símann að daginn
eftir myndu menn koma niður í
hellinn til að sækja hann. Þær fréttir
komu honum alveg á óvart.
Þegar fólk fréttir að hann hafi
búið mánuð einangraður niðri í helli
spyrja sumir hve mikið hann hafi
fengið greitt fyrir það. Yfirleitt víkur
hann sér undan því að útskýra að það
hafi verið fyrir forvitni sakir og verk-
efnanna að hann eyddi sumarfríinu
sínu í hellinum. ★